Filmy Kosowo

Październik 1990, reżim komunistyczny w Albanii próbuje utrzymać władzę. Do Tirany przybywa europejska delegacja, która ma monitorować wdrażanie przez rząd reform - warunek wstępny przyjęcia Albanii do OBWE. Potajemnie, z odległego więzienia do stolicy, zostaje przywieziony Leo. Siedzi jako więzień polityczny od 15 lat. Teraz stał się dla władzy niezwykle cenny. Europejskiej delegacji przewodniczy szkolny kolega Leo. Ma sprawdzić postępy w zakresie ochrony praw człowieka w Albanii. Leo mógłby go przekonać, że wszystko jest w porządku. Jednak nic nie idzie zgodnie z planem władz.

Dwóch głuchoniemych braci bliźniaków odkrywa, że cierpi na chorobę genetyczną, która stopniowo i nieodwracalnie uczyni ich ślepymi.

Przyjaźń dwóch nastolatek staje się toksyczna po tym, jak zamieszczają w sieci intymne nagranie koleżanki z klasy, skutkujące jej zaginięciem.

Hana (Alba Rohrwacher) urodziła się w odległej wiosce w Albanii, gdzie los kobiet jest prawie nie do pozazdroszczenia. Zgodnie z albańską tradycją Kanunu, wybrała tradycję przodków: przysięgła sobie, że na zawsze pozostanie dziewicą i będzie żyła jak mężczyzna. Podąża ścieżką kobiety do jej wolności. Wsiada w autobus i jedzie do jej siostry Lili (Flonja Kodheli), która mieszka w Mediolanie. Jej rodzinie przedstawia się imieniem Mark.

Kosowo, 2007. Zoé (Elsa Mala) i Volta (Albina Krasniqi) opuszczają swoją wioskę, aby studiować na uniwersytecie w Prisztinie. W środku niepokojów społecznych i politycznych obie kobiety odkrywają kraj pogrążony w zamęcie, szukając swojej tożsamości na krawędzi niepodległości.

Dumny ojciec rodziny z trudem wiąże koniec z końcem, gdy narasta presja finansowa. Choć matka i szwagier oferują pomoc, przyjęcie wsparcia rani jego godność. Wraz z utratą stabilności, staje przed trudnym wyborem: duma czy przetrwanie.

Dobrze sytuowana angielska rodzina postanawia „ujść” z Wielkiej Brytanii, by po przebyciu drogi odwrotnej do tej, którą podążają nachodźcy z Bliskiego Wschodu, wylądować w obozie w Kosowie.

Gdy dochodzi do przewrotu politycznego, archiwista musi podjąć trudną decyzję – rzucić pracę, by dowieść swojego patriotyzmu, albo w niej pozostać dla dobra rodziny.

Debiut 20-letniej Luàny Bajrami miał swoją premierę w canneńskiej sekcji Quinzaine des Réalisateurs. Znana m.in. z ról w Portrecie kobiety w ogniu (19. NH) czy Zdarzyło się (22. NH) aktorka i reżyserka od kilkunastu lat mieszka we Francji, ale we Wzgórzu… powraca do rodzinnego Kosowa. Opowieda o trzech przyjaciółkach, których serca trawi płomień gniewu i frustracji. Li (Era Balaj), Jeta (Uratë Shabani) i Qe (Flaka Latifi) włóczą się po okolicznych wzgórzach i przesiadują w pustostanach, a wakacyjna nuda powoli zmienia się w pełne napięcia wypatrywanie szans na inne, lepsze życie. Póki co jedyny widok, jaki mają, to ten z okna wychodzącego na cmentarz – jawny znak uwięzienia w przeszłości. Zakładniczki prowincji, historii i ekonomicznych problemów krążą po okolicy niczym uwięzione na ciasnym wybiegu lwice. Doprowadzone do ostateczności, pokażą jednak pazury. Ta zmysłowa ballada o przyjaźni, emancypacji i tęsknocie za wolnością została doprawiona goryczą i fatalizmem (nieprzypadkowo grana przez samą Bajrami drugoplanowa bohaterka zaczytuje się Zolą). Są bowiem takie miejsca, które łatwo znienawidzić, ale trudno porzucić.

W wieku 47 lat Leon, dawny członek albańskiej mafii, wiedzie bezcelowe życie w piwnicy domu swojej matki. Całą nadzieję pokłada w nowej dziewczynie z lokalnego baru, lecz gdy spotyka donosiciela, który przed laty posłał go do więzienia, ogarnia go obsesja zemsty.