Filmy bufet

Erika Kohout (Isabelle Huppert) to czterdziestoletnia nauczycielka gry na fortepianie w konserwatorium w Wiedniu. Jest bardzo poważana ze względu na swój niezwykły talent i silną dyscyplinę, ale poznano ją również jako ostrą i wymagającą nauczycielkę. Choć jest kobietą w średnim wieku, wciąż mieszka razem z matką (Annie Girardot), z którą jest silnie związana i po której odziedziczyła surową naturę. Nie ma męża, ani kochanka, ale swoje potrzeby emocjonalno-seksualne umie zaspokajać i to w niestandardowy sposób. Regularnie bywa w kinach porno i peepshowach, gdzie uwalnia się spod wpływu matki. Jej seksualizm jest mieszanką chorobliwego voyeuryzmu (podglądactwa) i praktyk masturbacyjnych o podłożu masochistycznym. Erotyczny świat Eryki i jej codzienne życie nauczycielki biegną różnymi drogami. Jednak pewnego dnia, jeden z jej studentów – Walter (Benoit Magimel) postanawia ją uwieść...

Początek lat 30. Kilkunastoletni Roman Boryczko zostaje przyjęty jako pomywacz do restauracji wielkiego hotelu „Pacyfik”. Mieszka w obskurnej klitce z chłopcem z bufetu. Frycem. Bystry i chętny, szybko zdobywa sympatię i awansuje – dzięki Frycowi – do bufetu. Obaj chłopcy uczą się do egzaminu kelnerskiego. Romkowi podoba się jedna z pracujących w restauracji dziewcząt, Zośka, ale właściciel hotelu, stary Pancer, wyrzuca ją za jakieś przewinienie. Chłopca natomiast prześladuje brutalny i złośliwy kelner Fornalski. Także kierownik restauracji Albin, bratanek Pancera, wystawia często Romka na ciężkie próby. Któregoś dnia daje mu szansę awansu na pikolaka, ale kosztem Fryca, któremu Romek zawdzięcza miejsce w bufecie…

Pierwsza część monumentalnego dzieła Ilji Chrżanowskiego jest wprowadzeniem w skonstruowany z niebywałym rozmachem świat DAU. Wstrząsająca, transowa, chwytająca bohaterów i widzów w pułapki długich ujęć Natasza opowiada o samotnej kierowniczce kantyny w zamkniętym mieście-instytucie. Rzecz rozgrywa się w przeciągu kilku dni w 1952 roku, a Chrżanowski czyni nas świadkami dramatycznego uwikłania tytułowej bohaterki. Kamera (kręcono na taśmie 35 mm!) jest jak szpicel niespuszczający oka z Nataszy, kiedy ta wydaje obiady, flirtuje, prowadzi pijackie rozmowy, uprawia seks czy też pijana szarpie się z młodą pomocnicą. Nieświadoma, że jej banalne marzenia o miłości i drobne oszustwa w pracy stanowią pożywkę dla bezwzględnej totalitarnej władzy. DAU odsłania skrupulatnie jej mechanizmy. Na potrzeby filmu na terenie nieczynnego kompleksu wodnego w Charkowie zostało wybudowane miasto-instytut, w którym twórcy zamknęli na wiele miesięcy ochotników: naturszczyków i aktorów. Całość zaś rozrosła się w radykalny, kontrowersyjny eksperyment z pogranicza kina, sztuk wizualnych, psychodramy i nauk społecznych.

Brandon Bourne (James Mason) żyje w szczęśliwym związku z żoną Jessie (Barbara Stanwyck), kiedy niespodziewanie po latach powraca do miasta Isabel, jego dawna kochanka.

Na Maine parowiec wiosłowy przecina Angers. Przewozi on małych ciułaczy z „Caution Foncière”, którzy przybywają na przyjęcie zorganizowane na cześć 50-tysięcznego abonenta. Panuje euforia. Przygotowano dla nich bufet i bal w bardzo rustykalnej oprawie. Jest tu Fritz Ducharrel (Jacques Dufilho). To on zebrał wszystkie fundusze i jest ich rzecznikiem. Czeki oszczędnościowe są przez niego z wielką pompą wręczane ważnym osobistościom. Ale sprawy idą źle. Rzeczywiście, Ducharrel podsłuchuje rozmowę dwóch osób. Podąża za tą dwójką i udaje mu się wejść w posiadanie tajemniczego notatnika, w którym odkrywa cały plan zniszczenia „Caution Foncière”. Ale Sergel (Michael Lonsdale), wysłannik Ministerstwa Finansów, który jest właścicielem tego notatnika, pracuje nad jego odzyskaniem, zanim spotka się ze swoim "szefem"...