Filmy 1973

Scenarzysta Rico (Lando Buzzanca) jest w ciągłym dialogu ze swoim penisem. Zamierza wyreżyserować pisany przez siebie film, ale choć chciałby wysublimować swoje libido w twórczości artystycznej, płeć skłania go do pożądania żony producenta.

W XVI wieku toskański szlachcic wydaje bankiet, na którym opowiadane są sprośne historie. Ich bohaterami są postacie z różnych warstw społecznych: kardynałowie, przedstawiciele szlachty, zakonnicy, prostytutki, praczki. Każda historia krąży wokół zdrad i niewierności.

Historia o pierwszych powojennych latach życia nastolatków prowincjonalnego, południowego miasteczka. Codziennie zbierają się na pustkowiu i prowadzą brutalne zabawy pod dyktando najbardziej silnego, mającego przy sobie broń. Lecz to trwało dotąd, dopóki na pustkowiu nie pojawił się nowy chłopak, zdemobilizowany z armii "syn pułku", uśmiechający się i spokojny Kostia...

Pielęgniarka zostaje wynajęta do opieki nad starszą, wredną kobietą. Okazuje się, że pielęgniarka i jej chłopak marzą o fortunie kobiety. Gdy kobieta umiera w wannie pełnej krwi, para zaczyna szukać jej pieniędzy. Tylko czy kobieta naprawdę nie żyje?

Film przedstawia ostatnie dziesięć dni życia Hitlera w bunkrze, w obleganym przez armię sowiecką Berlinie.

Film przybliżający sylwetkę Johna Giersona, uważanego za ojca brytyjskiego filmu dokumentalnego. Był on propagatorem filmu jako źródła informacji i edukacji. Uważał, że reżyser jest osobiście odpowiedzialny za treści przekazywane społeczeństwu. Jego silna potrzeba przekazywania cennych wartości wpłynęła na całe pokolenia filmowców.

Françoise (Marie-France Pisier) postanawia opuścić dom, w którym mieszka z mężem i natrętną teściową, aby wyjechać z Marie-Hélène (Olga Georges-Picot), kobietą, w której się zakochała. Kochanki uciekają do miasta, ale ich romans okaże się krótkotrwały.

Młoda para małżeńska studentów, Davor (Rade Serbedzija) i Minja (Vlasta Knezovic), napotykają pierwsze problemy, kiedy Davor nie ma wsparcia finansowego, aby kontynuować studia. Dlatego Minja przestała się uczyć i dostała pracę jako nauczycielka w szkole podstawowej we wsi Crna Lokva, aby umożliwić Davorowi ukończenie studiów. Mieszka tu z Anną, samotną matką ze swoimi dziećmi, podczas gdy jej mąż pracuje w Niemczech od trzech lat. Minja czuje się komfortowo pod nowym dachem, ale w szkole stawia czoła oportunizmowi i intrygom swoich kolegów, więc musi zgodzić się na kompromisy, aby zachować swoje miejsce pracy. Znajduje bliskiego przyjaciela u miejscowego lekarza, czego nie można powiedzieć o miejscowym „dramaturgu”, który jest ciągle dookoła niej. W tym samym czasie Davor opuszcza studia, niezadowolony ze wsparcia żony rozpoczyna związek ze swoją byłą znajomą, kobietą z miasteczka.

Vincenzino Cipolla przenosi się wraz ze swoją siostrą do Turynu, gdzie dostaje "pracę" przy zbieraniu haraczy u mafiosa Salvatore Camarrò.

Mając trzydzieści lat, mężatka, dwoje dzieci, Aurore (Anne Wiazemsky) opuszcza swoją prowincję i jedzie z Julesem Sandeau (Jean-Gabriel Nordmann) do Paryża. Zostaje dziennikarką, potem powieściopisarką, poznaje słynnego już dwudziestodwuletniego poetę Alfreda de Musseta (Yves Rénier), wyjeżdża z nim do Wenecji. Nagle wraca do Berry. Udaje jej się pozbyć męża i sprowadza słynnego pianistę Fryderyka Chopina (Pierre Kalinovski). Wraz z przyjaciółmi przygotowuje rewolucję. Tą w 1848 roku. Ale podróż do Paryża jest krótka. Pianista odszedł, więc Aurore zastępuje go malarzem Manceau (René Féret) i kontynuuje pisanie powieści. Aurore to oczywiście George Sand.