Filmy mazury

Serial zabierze widzów w porywającą, komediowo-kryminalną podróż przez świat narkotykowych karteli, gangsterów rządzących więzieniem, skorumpowanych stróży prawa i podziemnego pokera rozgrywanego o miliony. Wartka akcja prowadzi przez mazurskie jeziora, lasy i spokojne w teorii miasteczka. A wszystko zacznie się, gdy dyrektor więzienia zamieni się miejscami z gangsterem z programu ochrony świadków…

We wsi Czukta, która położona jest w malowniczej części Mazur, na Pojezierzu Ełckim, w tak zwanych Mazurach Garbatych, mieszka Wiesław Bołtryk, bohater tego dokumentu. Wiesław jest przykładem artysty - tułacza, dla którego ten kawałek Mazur stał się przybraną ojcowizną. W filmie towarzyszymy z kamerą bohaterowi, jego wędrówkom po wiosce i okolicach.

Trzydziestoletni kompozytor Roman Natorski z braku innych propozycji od dawna pisze muzykę za innych, bardziej znanych niż on, za to mających mniej czasu, kompozytorów. Pewnego dnia spotyka Janka Raczke, kolegę z liceum, który prosi go o przysługę: przewiezienie nowiutkiego mercedesa na Mazury, razem z jego narzeczoną. On sam musi zostać w Warszawie. Roman, początkowo niechętnie, przystaje na propozycję. W czasie pobytu na Mazurach Roman zostaje wplątany w skomplikowaną intrygę kryminalną i – jakby tego było mało – bez pamięci zakochuje się w Annie.

Jacek i Marek, najlepsi kumple w życiu, stoją za sobą murem również w pracy - w wydziale kryminalnym policji. Dlatego kiedy jeden z nich zostaje wysłany na wcześniejszą emeryturę, drugi również rzuca odznaką. Wspólnie otwierają pub na Mazurach. Nie łatwo zapomnieć o policyjnym instynkcie, kiedy tuż przed ich pomostem wypływa ciało topielca. Tym bardziej, że sprawę przejmuje atrakcyjna pani komendant, Magda Warska, a pierwsze tropy śledztwa prowadzą do lokalnej biznes-woman, Teresy Dukszty. Atmosfera zagęszcza się, kiedy w pubie zaczyna pracować rezolutna Julka, która skrzętnie ukrywa prawdziwą tożsamość, a topielec okazuje się ważnym ogniwem w śledztwie.

Niezwykle sprawny, błyskotliwy, pewny siebie. Potrafi znaleźć się w każdej sytuacji, rozwiąże najtrudniejszą kryminalną zagadkę. Nie oprze mu się żadna kobieta. Kto to taki? Porucznik Sławomir Borewicz, pierwszy milicjant PRL-u. Serial o jego przygodach kręcono ponad 10 lat. Za kanwę scenariusza posłużyła popularna seria opowiadań kryminalnych „Ewa wzywa 07” wydawanych przez wydawnictwo Iskry w latach 1968–1989. Łącznie ukazało się 146 tekstów. Intencją pomysłodawców (funkcjonariuszy MO) było przybliżenie w propagandowej formule kulis pracy milicjantów. Nic dziwnego więc, że serial „07 zgłoś się” był postrzegany jako odgórne zamówienie partii mające służyć poprawie wizerunku milicji w społeczeństwie. Twórcy serialu zaprzeczali, podkreślając jednocześnie, że tytułowy bohater nie należy do partii.

Na początku lat siedemdziesiątych, w scenerii polskiego wybrzeża, splatają się losy dwóch takich, co niejeden księżyc ukradli. „Synek” wyszedł z więzienia i za wszelką cenę chce się dobrze w życiu urządzić. Starszy, Eryk, wytrawny hochsztapler, musi się odegrać na kumplu, który go wykiwał w pokerze. Ale do tego jest potrzebna duża kasa. Obaj więc wyruszają w Polskę, siejąc spustoszenie… w portfelach dewizowych turystów. Jeszcze tylko rozprawa z „Gruchą”, czyli finałowy sztos, a potem – żyć nie umierać, trwoniąc łatwo zarobiony szmal. Plan jest przedni tyle, że na każdym planie można się przejechać.

Abel to dwuznaczna postać. Od najmłodszych lat pozbawiony ciepła i radości nie może nawiązać porozumienia w świecie dorosłych. Jego życie całkowicie odmieni wybuch II wojny światowej. Abel trafia do ośrodka szkoleniowego dla członków Hitlerjugend.

Dwójka przyjaciół, Marek (Bohdan Łazuka) i Aleksander (Jacek Fedorowicz), spędzając wakacje na Mazurach, kupują używaną syrenkę. Ponieważ do jej spłaty brakuje im pieniędzy, podejmują pracę akwizytorów u impresario Koszajtisa (Janusz Kłosiński), koncertującego ze spektaklem „Jeździmy z humorkiem”. Jego konkurencję stanowi zespół Żywioły. Kiedy obie ekipy zamieszkują w tym samym hotelu, rozpoczyna się ostra rywalizacja. Następują kolejne próby kompromitacji, podstępy, porwania i wiele komicznych sytuacji.

Ze wsi Stare Juchy na Mazurach od początku lat 80. wyemigrowało do Islandii, za pracą, 400 osób, czyli połowa całej społeczności. Ci, którzy zostali to w większości reprezentanci starszego pokolenia. Dla nich technologia staje się codziennością – namiastką kontaktu z najbliższymi. Paweł Ziemilski właśnie w technologii znajduje klucz do ciekawej formy filmowej i, za pomocą obrazów rzutowanych z internetowego komunikatora na ściany domów, pokojów, obór i garaży, daje swoim bohaterom szansę na bliższy kontakt z rodziną. Wirtualne postaci bliskich na emigracji nagle zyskują realne rozmiary. Podzielone rodziny bywają u siebie w kuchni, nawzajem malują sobie paznokcie, razem jadają kolacje, grają w piłkę, tańczą, spacerują, a nawet przytulają się – choć żyją tysiące kilometrów od siebie.

Akcja filmu rozgrywa się w mazurskim pensjonacie, w którym w styczniu zamiera zazwyczaj ruch turystyczny. W drodze wyjątku właścicielka pensjonatu zgadza się jednak gościć u siebie młodą kobietę, która co roku u niej wypoczywa, jest zatem traktowana prawie jak jeden z domowników, i starszego mężczyznę, którego kiedyś poznała. Dzięki temu zbiegowi okoliczności między tymi „posezonowymi turystami” rodzi się z czasem rodzaj związku przyjacielsko-miłosnego.