Filmy teatr młodego widza

Głównym bohaterem jest tytułowy szlachetny rycerz, który wiernie służy swojemu najjaśniejszemu królowi. Akcja rozgrywa się w czasach panowania króla Władysława Łokietka oraz krwawych walk z zakonem krzyżackim.

W Krainie Gier, gdzie despotycznie rządzą Król i Królowa, wszystko podporządkowane jest czarno-białej kolorystyce i regułom gry w szachy, którą dekretem królewskim uznano za najpiękniejszą grę świata. Ubrani w czarne lub białe stroje mieszkańcy poruszają się po odpowiednich polach ruchem figur szachowych, boją się własnymi słowami powiedzieć, co myślą, a przeciętny obywatel najchętniej zasłania się tym, że jest tylko małym pionkiem i nic nie wie. Do tego zunifikowanego świata zupełnie nie pasuje mała Zosia, która wprawdzie świetnie gra w szachy, ale nie chce przyjąć ogłupiających reguł postępowania. W dodatku rezolutna dziewczynka nie zamierza ściąć kasztanowych włosów, więc na żywą figurę szachową się nie nadaje. Królewska para skazuje ją na karę więzienia. Za kratki trafia także jej krnąbrny pies Nonsens, a jego pobratymcy, Paradoks i Absurd, są równie nieszczęśliwi jako strażnicy uwięzionych. Wreszcie z długiej podróży wraca do domu Dziadek i obmyśla sposób ratowania wnuczki – jeśli Zosia wygra w szachy z Królową, będzie wolna. Królowa oszukuje w czasie gry twierdząc, że jej wszystko wolno. Dziadek przekonuje mieszkańców krainy, że upodobanie do gry, w której zawsze wygrywa ten, to grę proponuje, to ciężka choroba, a zwalczyć ją może tylko cierpliwość i solidarność wszystkich z otoczenia chorego. Jeśli Królowa chce grać ze swymi poddanymi w bambuko, oni powinni zaproponować jej grę jeszcze prostszą i głupszą.

Opowieść o relacjach dorośli – dzieci widzianych oczami dziecka. Próba odpowiedzi na pytanie: jak świat dorosłych niszczy wrażliwość dziecięcej wyobraźni oraz czy wydorośleć to znaczy stracić szansę na inność w postrzeganiu świata.

Dziewięcioletni Jaś jest dzieckiem swoich czasów. Jego wyobraźnię zdominowały postaci z kreskówek i reklam. Atakują chłopca zewsząd: z ekranu telewizora, ulicznych billboardów, witryn sklepowych, ze ścian domów. Nawet Anioł pojawia się w jego wyobraźni jako postać z telewizyjnej reklamy. Spełnia jednak w życiu dziecka niezwykle ważną rolę. Jaś bardzo cierpi od chwili narodzin siostry, bo rodzice zaczęli poświęcać maleństwu większość czasu, uwagi i serdecznej troski. Zazdrosny o ich miłość starszy syn czuje się naprawdę nieszczęśliwy i wyraźnie to demonstruje – dokucza kolegom, kłamie, ze złości niszczy różne rzeczy wokół siebie. Jednocześnie zdaje sobie sprawę z tego, że robi źle. Anioł, swoista personifikacja sumienia chłopca, stale mu o tym przypomina i próbuje nauczyć małego egoistę dostrzegania uczuć innych ludzi. Zanim Anioł na dobre zagości w świecie jego wyobraźni, Jaś często siedzi sam przed telewizorem. Czasami na ekranie pojawia się mama. Wypytuje, co w szkole, uśmiecha się, tłumaczy, dlaczego nie mogą teraz kupić psa. Ta z ekranu zawsze jest cierpliwa, wyrozumiała i w dobrym humorze. Mama prawdziwa najczęściej jest zajęta, zmęczona i zniecierpliwiona nieposłuszeństwem syna. Tata chyba lepiej rozumie jego problemy, bo w dzieciństwie sam był zazdrosny o młodszą siostrę i robił to samo co Jaś.

Spektakl jest osobistą impresją wybitnego współczesnego twórcy teatralnego Krystiana Lupy na temat filozofii zawartej w baśni Andersena. Opowiada o przemijaniu, ale również powtarzalności ludzkich losów. O nieśmiertelnym dążeniu człowieka do poznania tajemnic życia. O symbolach tkwiących w psychice ludzkiej, wyłaniających się z obrazów tarota, ze starych rycin astrologicznych.

Autor adaptacji telewizyjnej i zarazem reżyser, Roland Rowiński, skondensował akcję, przedstawiając jeden dzień z życia dorosłego już Henryka. Bohater wraca z wojny do domu, przypadkiem odnajduje swój dziennik z czasów dzieciństwa. Lektura przywołuje wspomnienia. W scenach retrospektywnych, w których obok zawodowych aktorów grają dzieci, pojawiają się najbardziej charakterystyczne postaci z książki Amicisa – rodzice Henryka, mądry i dobry nauczyciel, zawsze wesoły Coretti – syn handlarza drewnem i dzielny Precossi – syn pijaczyny – kowala, biedak Crossi, poczciwy olbrzym Garrone, posępny Franti i pełen wdzięku prymus Derossi... Sekwencje szkolne, malownicze i nastrojowe, ilustrowane specjalnie skomponowaną muzyką, najlepiej oddają szczególny klimat opowieści Amicisa. Może więc „Serce”, które należało do ulubionych lektur rodziców i dziadków, poprzez telewizyjną scenę dotrze do wyobraźni również dzisiejszych „młodszych nastolatków”.

Inscenizacja bajki z morałem dla całej rodziny, zrealizowana na podstawie utworu Benedykta Hertza. Spektakl w reżyserii Barbary Borys-Damięckiej powstał w 1994 roku. Bajka przedstawia przygody wesołego szewczyka Felka, który nigdy nie traci dobrego humoru, mimo że ze swoim majstrem i jego żoną nie ma łatwego życia. Felek ma jednak głowę nie od parady i jedynie on znajduje sposób na rozweselenie śmiertelnie znudzonej królewny. Tym sposobem okazują się tajemnicze trzewiki, leczące melancholię nie wtedy, gdy się je zakłada, ale gdy się je zdejmuje. W przedstawieniu, okraszonym tańcami i śpiewem zawodowych aktorów, biorą też udział dzieci z warszawskich szkół podstawowych.

„Misja Lolka Skarpetczaka” to opowieść o niebezpieczeństwach, które czyhają na nasze dzieci i nas samych, wskutek nadużywania urządzeń elektronicznych. Tytułowy bohater spektaklu to sympatyczny stworek, który mieszka w starym domu. Do domu wprowadzili się nowi właściciele, ze swoim synem Michałem. Lolek podgląda ich życie i przerażony spustoszeniem emocjonalnym wywoływanym przez współczesne, inwazyjne gadżety, podejmuje próbę uratowania Michała od zagrożeń wirtualnego świata. Razem z bohaterami wyruszamy w niezwykłą, pełną przygód wyprawę. Jej celem jest odzyskanie tego, co unikalne i delikatne – świata prawdziwych uczuć, emocji, wrażliwości. Rzeczywistość miesza się tu ze światem fantazji, a prawdziwa scenografia z obrazami wykreowanymi komputerowo.