Filmy nastolatek, narracja

Wieś w protestanckich północnych Niemczech. 1913-14 rok w przededniu wybuchu Wielkiej Wojny i historia dzieci, także nastolatków, udzielających się w lokalnym chórze prowadzonym przez miejscowego nauczyciela przy wsparciu mieszkańców - barona, zarządcy, pastora, lekarza, akuszerki i farmerów. Tą mała społeczność zaczynają dotykać dziwne zdarzenia, które z czasem przyjmują charakter rytualnej kary. Kto za tym stoi?

Santa Barbara, rok 1979. Okres protestów i ważnych zmian kulturowych. 50-letnia Dorothea Fields (Annette Bening) wychowuje syna Jamiego (Lucas Jade Zumann). Prosi, by dwie młode kobiety zajęły się nastolatkiem, bo są wyzwolone i otwarte na nowe spojrzenie na świat: Abbie (Greta Gerwig), punka, artystka o buntowniczym usposobieniu, i jej sąsiadkę, inteligentną 17-latkę Julie (Elle Fanning).

Maik to nastolatek i typowy samotnik: nie ma przyjaciół, dziewczyny i hobby. Wszystko się zmienia w momencie, gdy na jego drodze staje Czik – zawadiacki nastolatek, buntownik i rozrabiaka, który bez skrępowania sięga po alkohol czy wszczyna bójki. Między chłopakami nawiązuje się nić porozumienia, która przeistacza się w przyjaźń – są gotowi niemal na wszystko. Pewnego razu Czik kradnie starą Ładę, którą udają się w spontaniczną podróż – bez mapy, bez planu i bez rodziców. Zaczyna się wielka wakacyjna przygoda, która pozostanie w pamięci chłopaków już na zawsze…

Zagadkowy tytuł oznaczający w dialekcie romańskim "pamiętam" znakomicie oddaje poetykę i nastrój tego obrazu. Jest to opowieść o jednym z miasteczek włoskiej prowincji w latach 1930 - 35, kiedy to największy wpływ na sytuację ówczesnych Włoch wywierał kościół i ideologia faszystowska. Przede wszystkim jest to jednak historia mieszkańców włoskiej prowincji - ludzi, których życie upływa obok głównych nurtów życia politycznego i społecznego. Jest to historia leniwego, zamkniętego w sobie, nieprzeniknionego życia włoskiej prowincji, historia obijactwa, mizernych uczuć, śmiesznych po trosze aspiracji i pragnień - mówił o swym filmie Fellini. Reżyser jest daleki od idealizowania wspomnień z dzieciństwa. Jego film jest w równej mierze krytyczny co szyderczy. A mimo to z każdego kadru przebija wzruszenie i czułość wobec spraw i ludzi tamtego świata. Wobec wspomnień, których okruchy uwiecznione zostały z niezwykłą siłą artystycznej wizji.

Państwo Likens na parę miesięcy zostawiają swoje córki, Sylvię (Ellen Page) i Jennie (Hayley McFarland), pod opiekę samotnie wychowującej szóstkę dzieci pani Gertrude Baniszewski (Catherine Keener). Dziewczynki zaprzyjaźniają się z dziećmi swojej nowej opiekunki. Jednak sielanka się kończy, gdy okazuje się, że schorowana kobieta okazuje się srogą osobą. Jej metody wychowawcze opierają się na fizycznej karze, które wykonuje bez żadnych skrupułów. Jej tyrania zwróciła się przeciwko starszej siostrze Likens. Tylko czy biednej Sylvii należała się kara?

W środku II wojny światowej. Okupacja w Grecji. Żona oficera zakochuje się w młodym Żydzie pochodzenia greckiego. Popełnia samobójstwo i odradza się ciągle dzięki wyroczni satanistycznego kultu.

Frederique i Sophie od wielu lat, raz w roku, wyjeżdżają na wakacje do Baule. Spotykaja się tam zawsze z ciotką Bellą i wujem Leonem, są też kuzyni: Daniel, Suzanne, Ren i Titi. Dziewczynki przyjechały bez rodziców. Po pewnym czasie przyjeżdża ich matka, Lena, zawiadamiając wujostwo, że rzuca męża dla młodszego kochanka i wyjeżdża z córkami do Paryża...