Filmy monachium

Opowieść o niezwykłym losie grupy Queen i ich kultowym piosenkarzu Freddiem Mercurym, który rzucił wyzwanie stereotypom, złamał konwencje i zrewolucjonizował muzykę.

Podczas Igrzysk Olimpijskich w Monachium w 1972 roku amerykańska ekipa komentatorska musiała zrelacjonować kryzys związany z zakładnikami, w który zaangażowani byli izraelscy sportowcy.

Jest rok 1938. Lee Miller, wzięta modelka i muza artystów, próbuje swych sił jako fotografka. W świecie zdominowanym przez mężczyzn codziennie musi udowadniać swoją wartość. Nie chce zajmować się jedynie modą i fotografowaniem pięknych wnętrz. Ma wielki talent do wydobywania w obrazach prawdy o ludzkim życiu, do nawiązywania niezwykłego porozumienia z bohaterami swoich fotografii, szczególnie kobietami. Gdy Europa pogrąża się w koszmarze II wojny światowej, Miller nie chce oglądać jej z bezpiecznej odległości. Wyrusza na front, by jako korespondentka wojenna brytyjskiego „Vogue’a” pokazać światu tragiczną prawdę o ludzkim wymiarze wojny. Jako jedna z pierwszych fotografów widzi z bliska poświęcenie żołnierzy, cierpienie cywilów i koszmar niemieckich obozów koncentracyjnych.

Podczas Igrzysk Olimpijskich w 1972 r. członkowie organizacji Czarny Wrzesień mordują izraelskich sportowców. Pięciu mężczyzn zostaje wybranych, aby wyeliminować osoby odpowiedzialne za to tragiczne wydarzenie.

Monachium, rok 1943. Hitler prowadzi w Europie wyniszczającą wojnę. Grupa młodych ludzi, w większości studentów, uznaje bierny opór za jedyny sposób na osłabienie nazistów i ich nieludzkiej machiny wojennej. Powstaje „Biała Róża”, ruch oporu stawiający sobie za cel obalenie Trzeciej Rzeszy. Sophie Scholl jest jedyną kobietą w jego szeregach. Z początku nieświadoma i naiwna, nie podejrzewa jeszcze, że zapisze się na kartach historii. 18 listopada 1943 roku Sophie i jej brat Hans zostają aresztowani podczas rozdawania ulotek na uniwersytecie. Przesłuchania Sophie przez oficera Gestapo, Mohra, przeradzają się stopniowo w psychologiczny pojedynek.

Charles Dreyfus ucieka ze szpitala psychiatrycznego i porywa naukowca, który skonstruował maszynę zagłady. Inspektor Jacques Clouseau próbuje go zatrzymać.

„Oko za oko, ząb za ząb” to motto życiowe 30-letniej Agnieszki. Po pięciu latach spędzonych w polskim więzieniu jedzie do Niemiec, by zacząć życie od nowa. W Monachium poznaje samotną, 70-letnią Madame, szefową agencji towarzyskiej. Kobieta zapewnia jej dach nad głową i pracę: Agnieszka zostaje dominą w jej agencji towarzyskiej. Dziewczyna staje się dla Madame jak córka. Do czasu, kiedy w Agnieszce zakocha się 16-letni Manuel. Madame nie znosi konkurencji…

Peter Miller, niemiecki dziennikarz, wpada na trop tajnej organizacji "Odessa", która zajmuje się ukrywaniem nazistowskich zbrodniarzy wojennych.

Polski dziennikarz, Maj, współpracujący z paryskim pismem ekonomicznym, zbliżonym do agend prasowych ONZ, trafia na ślad działalności tajnej organizacji "W", powołanej do życia przez pozostających na wolności zbrodniarzy hitlerowskich. Działalność tej organizacji sprowadza się do sabotażu, prób zdobycia broni masowej zagłady, morderstw czy przemytu narkotyków. Maj po pierwszym zetknięciu się na terenie Wiednia i Budapesztu z przejawami działalności organizacji "W" idzie dalej jej tropem, odkrywając coraz to nowe powiązania i starannie przygotowane akcje.

Thierry jest jak zaginiony bohater filmu Wolny dzień Ferrisa Buellera Johna Hughesa, przypadkowo teleportowany do liceum po drugiej stronie Atlantyku. Krnąbrny zgrywus realizuje swój niewątpliwy potencjał w sztubackich próbach wysadzenia szkolnego profesora z rowerowego siodełka. Jego tumiwisizm pozwala mu trwonić energię na rzeczy pozornie nieistotne. Azymut dla tych chaotycznych ruchów wyznacza dopiero delikatna Roselyne, która tembrem swojego głosu i przeszywającym świstem bata rozstawia po klatce drapieżne lwice. W tym osobliwym, inspirowanym biografią tresera dzikich kotów Thierry’ego Le Portiera, "portrecie artysty z czasów młodości" (przypadającej na burzliwe lata 80.) jak echo pobrzmiewają słowa Paula Éluarda: Najkrótszą drogą z jednego punktu do drugiego nie jest linia prosta, ale sen.