Filmy strach

Niemiecki naukowiec Dr. Heinrich Schaltur, tworzy nowy rodzaj superżołnierza. Alianci nie chcąc by, jego twory weszły do walki, wysyła do laboratorium doktora oddział komandosów. Tylko czy zwykli ludzie zdołają powstrzymać niewrażliwych na rany mutantów.

Małe, czeskie miasteczko wypełnia się dźwiękiem dzwonów kościelnych. Tereza (Anna Geislerová) ma na sobie piękną, białą suknię. Radim (Stanislav Majer) w dobrze skrojonym garniturze wygląda jak książę z bajki. Lato jest w pełni. Wszystko zapowiada, że młodą parę czeka najszczęśliwszy dzień w życiu. Wreszcie mają to z głowy – wzdycha siostra panny młodej. W odpowiedzi słyszy jednak: Przecież dopiero teraz się zacznie. Wraz z tymi słowami w słoneczny dzień wkrada się cień. W relacjach między bohaterami długo oczekiwanej ceremonii zaczyna kiełkować niepokój. Ziarno niepewności zasiewa dziwny, ubrany na czarno mężczyzna, który najpierw pojawia się w kościele, a potem jedzie za weselnym korowodem do domu na wsi. Jest obcym, którego ewidentnie należy się bać. Nikt go nie zna. Pan młody twierdzi, że go nie pamięta, choć tajemniczy Jan Benda (Jirí Cerný) utrzymuje, że jest jego szkolnym kolegą. Niechęć otoczenia nie odwodzi niechcianego gościa od wspólnego ucztowania i beztroskiej zabawy z dziećmi. Jego uporczywa obecność sprawia jednak, że weselna atmosfera napina się jak struna, która nie chce pęknąć. Wszystko się zmienia, kiedy panna młoda odkrywa prezent, jakim osobliwy mężczyzna postanowił obdarować ją i jej męża. Czy otwiera wówczas puszkę Pandory? Czy nowa droga życia państwa młodych, zamiast różami, będzie usłana nieszczęściami?

Rodzina Thatcherów otrzymuje przeklętą kostkę, zawierającą potwora, który zabije każdego kogo kochają.

Impuls elektryczny zaczyna żyć własnym życiem i zabijać mieszkańców miasteczka.

Czworo ochotników zgłasza się do trwającego 400 dni eksperymentu, mającego na celu sprawdzenie, jak poradzą sobie ludzie w długich lotach kosmicznych. Zamknięci w odizolowanym kompleksie, gdzie rutyna i nuda dają się we znaki, zaczynają popadać w paranoję. Jednak to, co najgorsze, dopiero przed nimi, a eksperyment może mieć zaskakujące zakończenie.

Filmowa biografia jednej z najważniejszych postaci kultury gejowskiej XX wieku. Fiński rysownik, Touko Laaksonen, wraca z frontu II Wojny Światowej do rodzimych Helsinek. W tym czasie Finlandia, jak i wiele innych europejskich krajów, ogarnięta jest falą homofobii i represji wobec gejów. Nie mogąc realizować swoich pragnień, Touko szuka wolności w sztuce. Tak powstają pierwsze homoerotyczne rysunki przedstawiające muskularnych mężczyzn w skórach i opiętych jeansach. Mimo usilnych prób, nie udaje się opublikować jego prac w żadnym magazynie. Dopiero wyjazd do USA otwiera Touko drogę do szerokiej publiczności. Tak rodzi się „Tom of Finland”, symbol pokolenia gejowskiej rewolucji.

Na Ziemi wybucha epidemia, która szybko uśmierca większość ludzkiej populacji. Garstka ocalałych próbuje sobie jakoś ułożyć sobie życie i uchronić się przed wirusem. Takimi szczęściarzami są dwaj bracia Brian i Danny i ich dziewczyny. Próbują oni dotrzeć do małego, odizolowanego hoteliku nad morzem gdzie mogli by przeczekać plagę. Niestety w trakcie podróży jedno z nich się zaraża.

Bastian i jego ojciec przenoszą się do obcego miasta, gdzie idzie do nowej szkoły. Tam jest nękany przez szkolną bandę, a pewnego razu ucieka do biblioteki, gdzie odnajduje magiczną książkę "Niekończąca się opowieść" i przenosi się w świat fantazji. Z czasem fantazje tą będzie chciał użyć do własnych celów...

Kręgosłupem formalnym filmu są stylizowane na dokument monologi kilku kobiet. Z tych „solowych etiud” powstaje pełnowymiarowa „kolekcja” – nomen omen – psychologicznych „sukienek”. Nie są to jednak portrety, raczej opisy newralgicznych momentów życia. To najbardziej z możliwych kameralne zderzenie czasu z przestrzenią. Czas „materializują” oniryczne, bardzo malownicze impresje, z pozoru niezwiązane z opowieściami kobiet; są jednak bodaj najistotniejszymi kontrapunktami filmowej opowieści. Poetyckie „obrazki” przekazują to co niewypowiedziane wprost przez bohaterki filmu. Nieobecna „fabularność” nie zwalnia opowieści – każda z postaci, wykreowana przez czołówkę polskich aktorek, jest zaskakująco dynamiczna, udramatyzowana, niezwykle wiarygodna, wręcz przeszywająca. Całość wieńczy zaskakująca pointa, kontrowersyjne „ujawnienie obecności” tajemniczego katalizatora kobiecych zwierzeń. Kim jest? Ślepym losem? Nieobliczalnym wyrzutem sumienia? Kimś, z natury rzeczy, rodzaju męskiego? Odpowiedzi na te tajemnicze pytania trzeba szukać aż do ostatniej sceny, ostatniego kadru filmu.

Jinya oraz jego demoniczna siostra, Suzune, uciekają z domu i zostają przygarnięci przez strażnika kapłanki z wioski Kadono. Wkrótce Jinya sam zostaje strażnikiem kapłanki, w której jest zakochany. Niestety za sprawą demonów ginie z ręki Suzune, a sam Jinya staje się nieśmiertelnym demonem. Odtąd przemierza przez kolejne lata przemierza Japonię, pomagając ludziom i zabijając demony, których moce przejmuje, by pomogły mu w ostatecznej walce z siostrą.