Dramat 2012

Strzelec z ramienia IRA, Dermot McGarvey, jest poszukiwany zarówno przez Brytyjczyków jak i Irlandczyków. Podczas jednej z zasadzek na brytyjskich żołnierzy w wigilię Bożego Narodzenia, Dermot przypadkowo zabija matkę wraz z dwójką dzieci. Komu może teraz zaufać, gdy wszyscy odwrócili się od niego plecami?

Nowy Jork, rok 1997. Dokumentalista Erik Rothman (Thure Lindhardt) spotyka Paula Lucy (Zachary Booth), przystojnego ale ukrywającego swoją homoseksualną orientację prawnika. Ich początkowa luźna relacja przeradza się w trwały związek. Jednak planując wspólną przyszłość, będą musieli najpierw stoczyć prywatną walkę ze swoimi uzależnieniami i przyzwyczajeniami.

Jang Man Ok jest instruktorką sztuk walki w szkole jej dziadka. Jednak potajemnie dziewczyna interesuje się modą i, bez wiedzy dziadka, prowadzi swój sklep internetowy. Przypadek sprawia, że dziewczyna zostaje stylistką jednego z najpopularniejszych zespołów, TAKE ONE. Man Ok wprowadza się do luksusowego domu lidera zespołu, Lee Tae Ik. Początkowo niechętnie do niej nastawiony, z czasem zdaje sobie sprawę, że dziewczyna jest właśnie tą osobą, której mu do tej pory brakowało.

Druga połowa lat 90. w Belgradzie. Trójka młodych bohaterów, przyjaciół z dzieciństwa, właśnie dorasta. Starają odnaleźć się w wirze wydarzeń. Na fabułę filmu składają się trzy historie, z których każda opowiada o jednym z bohaterów i którego akcja trwa 48 godzin. Bo czasem 48 godzin wystarczy, by zmienić całe życie. Każda z historii nosi inny tytułu: "Jak rodzi się nienawiść" to losy lidera grupy skinheadów, Bogdana. Kale, niegdyś snajper, obecnie członek gangu, to bohater historii "Upadek idola". W "Wirze" śledzimy losy Counta, artysty - graficiarza. Niegdyś siłą wcielony do wojska, nie może otrząsnąć się z wojennej traumy.

Przyjaciele Robina zostają zabici przez ludzi szeryfa. Dzięki pomocy wiedźmy, Robin ożywia ich, ale wkrótce wszyscy wpadają w zasadzkę i giną ponownie. Zrozpaczona Marion udaje się do wiedźmy i wykorzystując jej mikstury, przywraca do życia ukochanego i jego kamratów. Problem w tym, że wszyscy wracają jako żywe trupy.

Samotny kompozytor popełnia samobójstwo przed kamerą swojego komputera. Po strzale, do mieszkania kompozytora wbiega jeden z sąsiadów Aca i zawiadamia policję, stając się jednocześnie „pierwszym świadkiem”. W oczekiwaniu na przyjazd policji, Aca zostaje w mieszkaniu martwego sąsiada. W tym czasie zbiegają się kolejni sąsiedzi. Kamera wciąż jest włączona, ale o tym wie tylko nieżyjący kompozytor oraz widzowie. Sąsiedzi czują się w mieszkaniu nieżyjącego sąsiada coraz swobodniej: piją, jedzą i grają w szachy. W tym czasie wspominają zmarłego, żałują jego śmierci i wychwalają jego ,muzykę, mimo że nie pamiętają jego imienia. Mieszkanie zmarłego będą odwiedzać kolejni niespodziewani goście, zanim zorientują się, że przez cały czas byli obserwowani przez małą kamerkę. A co za tym idzie padną ofiarą swojego zakłamania.

Halima (Alma Prica) jest bośniacką muzułmanką, która przeżyła koszmar wojny na Bałkanach. W czasie bratobójczych walk zginęli najbliżsi jej mężczyźni - mąż i syn. Obaj spoczywają w jednym z masowych grobów na terytorium byłej Jugosławii. Kobieta próbuje je odnaleźć. Może jej w tym pomóc dawno niewidziana krewna, Safija (Olga Pakalović), która zna tajemnicę związaną z synem Halimy.

Rezolutna dziewczynka spotyka się z wyzyskiem na każdym rogu ulic Manili. Na szczęście pewna pracowniczka socjalna pomaga jej obudzić w sobie marzenia o lepszym życiu.

Od 2009 roku w Ugandzie trwały dyskusje na temat zaostrzenia prawa karzącego homoseksualistów. Ustawa obowiązująca zakładała karę pozbawienia wolności na 14 lat w przypadku aktów seksualnych z osobą tej samej płci. Od 2009 roku pracowano nad tym, żeby ją zaostrzyć. W pierwszych projektach nowelizacji za homoseksualne stosunki groziła kara śmierci. Pomysł wywołał burzę na świecie. Krytykowały go głowy państw, a Parlament Europejski zagroził rządowi Ugandy wyciągnięciem finansowych konsekwencji. Podczas gdy lokalne gazety piętnowały homoseksualistów, David Kato jako pierwszy odważył się publicznie przyznać do swojej orientacji, do bycia "kuchu". Z gazetami i tabloidami walczył w sądach, w telewizji i na forum ONZ. Wspierał go emerytowany biskup anglikański Christopher Senyonjo, który podjął się obrony społeczności LGBT, kiedy większość przywódców religijnych w Ugandzie poparło projekt zaostrzenia ustawy i ustanowienia kary śmierci dla wszystkich homoseksualistów i nosicieli HIV. Mający doktorat z ludzkiej seksualności i dokładnie rozumiejący Słowo Boże, Senyonjo wraz z Kato uparcie walczył z prawnie usankcjonowanymi prześladowaniami gejów i lesbijek. Rok po skończeniu zdjęć do dokumentu i trzy tygodnie po wygraniu sprawy przeciwko gazecie, która opublikowała jego nazwisko i zdjęcie piętnując go jako geja, Kato został brutalnie zamordowany w swoim domu. Jego śmierć wprawiła w osłupienie biskupa Senyonjo, całą społeczność LGBT i odbiła się szerokim echem na świecie.