Dramat 2012

Niezwykły przykład filmowej autobiografii przeradzającej się w wizualną poezję. Film Terence’a Nance’a stanowi dowcipną, a zarazem bolesną analizę stanu zakochania i tego, jak przekłada się on (bądź nie) na zbudowanie długotrwałej relacji z drugim człowiekiem. Używając rozmaitych technik filmowych, w tym kilku rodzajów animacji, Nance snuje na poły eseistyczną refleksję na temat natury ludzkich uczuć. Skłania widza do zadania sobie pytania o granice empatii z postacią ekranową, a także włącza do filmu duże fragmenty dokumentalne, portretując związek erotyczny, który legł u podstaw całego projektu. Podobnie jak kanoniczny "Symbiopsychotaxiplasm: Take One" Williama Greavesa, tak i film Nance’a jest autotematyczną, głęboko polityczną refleksją nad sobą samym - nad możliwością neutralnej reprezentacji, która nie wykrzywiałaby zjawisk, a tylko podawała je do wiadomości.

Tragedia w stylu greckim, której akcja toczy się w samym środku algierskiej wojny domowej lat 90-tych. Oaurdia, samotna wdowa mieszkająca w izolacji na wsi, dokonuje pochówku najstarszego syna, Tarika, zabitego przez islamistów żołnierza w wojskach rządowych. Zabójcą może być nawet sam brat zmarłego, Ali, jeden z przywódców ruchu. Wdowę pilnuje na co dzień jeden z ludzi Aliego, który stracił rękę podczas wybuchu. W gospodarstwie wdowy znajdujemy bolesne odbicie całej wojny domowej. Stanowi ono mini-uniwersum bólu i zniszczeń spowodowanych wojną. W świecie tym, Ouardia próbuje zbudować swoje życie na nowo i powoli na wysuszonej ziemi zacząć uprawiać ogród.