Filmy Katar

Rok 1992. Młodziutka Dina (Natia Vibliani) żyje w małej gruzińskiej wiosce w górach Kaukazu, w której rządzi tradycja. Dziadek wybrał za nią męża. Kiedy jednak przystojny Gegi (George Babluani) wraca z wojny, Dina zakochuje się w nim bez pamięci. Para postanawia razem uciec. Z dala od domu rodzi się ich dziecko. Niestety Gegi szybko umiera, a jego ukochana zostaje sama. Zgodnie z tradycją wdowa musi przyjąć oświadczyny pierwszego mężczyzny, który poprosi ją o rękę. Dina zmuszona jest porzucić swoje stare życie i ukochane dziecko.

Przez pustynię biegnie Amine (Younes Bouab). W ręce trzyma worek pieniędzy, goni go policja. W pośpiechu zakopuje swój łup przy grobowcu. Kiedy wraca dziesięć lat później, jałowe wzgórze stało się miejscem kultu, w którym pielgrzymi gromadzą się, aby wielbić tego, który zostanie tam pochowany: Świętego Nieznanego. Amine osiedla się w zbudowanej wokół wiosce, będzie musiał poradzić sobie z miejscowymi, nie tracąc z oczu swojej podstawowej misji: odzyskania pieniędzy.

Tunezja, lato 2011 roku. Fares i Meriem wyjeżdżają z 10-letnim synem Azizem na wakacje. Wyjazd kończy się tragicznym wypadkiem, podczas którego chłopiec zostaje przypadkowo postrzelony. Aby przeżył, potrzebny jest jak najszybszy przeszczep wątroby. Wymagane do zabiegu badania ujawniają długo skrywany rodzinny sekret, który odmieni ich życie.

Trójka młodych ludzi wyrusza w podróż samochodem przez Szwecję. Ich celem jest odwieźć ich babci zabytkowy zegar. Po drodze czeka ich wiele surrealistycznych wydarzeń.

Tragedia Iraku ujęta w ramy opowieści o obładowanej materiałami wybuchowymi kobiecie, która ma zamiar wysadzić się w samym sercu odbudowanego po latach dworca centralnego w Bagdadzie. Jest rok 2006. Sara, bo tak kobiecie na imię, chce stać się krwawym przesłaniem dla wszystkich Amerykanów i ludzi Zachodu, którzy zniszczyli jej kraj, jednak zakończenie życia swego oraz dziesiątek postronnych osób nie przychodzi jej tak łatwo, jak myślała. Na swojej drodze napotyka natrętnego kobieciarza, kobietę w sukni ślubnej, a nawet porzucone małe dziecko. Czy zdecyduje się dokonać dzieła zniszczenia i nacisnąć spust?

Trzech braci, którzy przemycali narkotyki, chce zacząć żyć uczciwie. Ich przebiegły szef mający w głowie wizję wielkiego zarobku przekonuje ich jednak do ostatniej akcji.

Pierwsza wojna światowa, pustynna prowincja Imperium Osmańskiego. Theeb (Jacir Eid Al-Hwietat), młody Beduin, zna pustynię jak własną kieszeń. Podejmuje się zadania przeprowadzenia przez odludzie brytyjskiego oficera (Jack Fox), który ma do spełnienia tajemniczą misję. Dla chłopca, który niedawno stracił ojca, podróż staje się przyspieszoną lekcją dorastania. Aby osiągnąć cel, musi wykazać się cechami prawdziwego mężczyzny.

W Boże Narodzenie w Montrealu, Maia (Rim Turkhi) i jej córka Alex (Paloma Vauthier) otrzymują tajemniczą przesyłkę z Bejrutu. Są to zeszyty, kasety i fotografie, cała korespondencja, którą Maia, w wieku 13-18 lat, wysłała z Bejrutu do swojej najlepszej przyjaciółki, która wyjechała do Paryża, by uciec przed wojną domową. Maia nie chce stawić czoła przeszłości, ale Alex pogrąża się w niej w tajemnicy. Między fantazją a rzeczywistością, burzliwym i namiętnym okresem dojrzewania matki w latach 80. odkrywa strzeżone sekrety.

14-letnia Zeina i jej rodzice to jedni z ostatnich mieszkańców miasta, które konflikt zbrojny niemal zrównał z ziemią. Pewnego dnia pocisk wyrywa olbrzymią dziurę w dachu budynku, w którym mieszkają bohaterowie, a ścianę fasadową zamienia w kupę gruzu. Do tej pory zamknięci w swojej twierdzy, rządzonej twardą ręką przez ojca, od teraz muszą próbować żyć „wystawieni na widok”. Zeina z pomocą młodego chłopaka z sąsiedztwa zaczyna potajemnie wymykać się przez otwór w dachu, przeżywając tym samym pierwsze w życiu powiewy wolności. Rodzina staje przed dylematem: dołączyć do fali uchodźców albo pozostać na swoim i bronić resztek dobytku. Czasu na decyzję jest niewiele, bo z każdą godziną wroga armia znajduje się bliżej stolicy.

To nie będzie nostalgiczna pocztówka z Wenecji – miasta kochanków i karnawału, ale podróż na spidzie przez mętne wody Laguny. Na tyłach miasta, które jest nam doskonale znane z niezliczonych malarskich i filmowych ujęć, rozpościera się zupełnie inny świat, zaludniony przez poszukującą adrenaliny i przyjemności młodzież. Miejscowi „szybcy i wściekli” zamiast samochodami ścigają się podrasowanymi motorówkami, noszącymi imiona ich dziewczyn. Yuri Ancarani zanurza widzów w nihilistycznym uniwersum spalonych słońcem ciał, płynnych krajobrazów i panoramicznych ujęć z wyścigów. Aż do samego psychodelicznego finału reżyser testuje granice narracji. Opowieść momentami przyspiesza, żeby zaraz gwałtownie zwolnić i zmienić się w immersyjne doświadczenie filmowej nocy. Przez czarną jak smoła ciemność przedzierają się tylko światła i dźwięki odbywających się na łódkach techniawek, ale noc nigdy się właściwie nie kończy. Trwa tak długo jak młodość, a Atlantyda – wyspa utopia, przeklęta przez bogów i zatopiona przez morze – rzuca na wszystko wokół swój złowrogi cień.