Komedia 2016

Pomysłowe wykorzystanie nie tylko różnych form animacji, ale też kina aktorskiego, by opowiedzieć trzy sympatyczne historyjki ze śmiercią jako motywem przewodnim. Nie ważne, czy śledzimy perypetie mężczyzny, który odkrywa, iż w odziedziczonym po zmarłym dziadku kaktusie rezyduje dziwny, upierdliwy lokator, czy przygody niespecjalnie ogarniętych rzezimieszków, mających załatwić dla swojego szefa pewien biznes towarzyszy nam uroczy czarny humor i zdrowy dystansu do czasem skręcających na nawet dość poważne tory opowieści. Czuję jednak pewien niedosyt. “Mordercze Historyjki” to bowiem nic innego jak połączenie paru krótkim metraży w jeden film, a ja widzę ogromny potencjał w każdej z tych opowieści, by stały się pełnowartościowymi fabułami długometrażowymi. Nie tylko ze względu na ich ciekawą formę, ale też przesłanie, jakie się kryje za każdą z tych opowieści.

Sam Fox (Pamela Adlon) jest samotną matką trzech córek - Max (Mikey Madison), Frankie (Hannah Alligood) i Duke (Olivia Edward). Próbuje swoich sił jako aktorka w Los Angeles i jednocześnie zajmuje się pochodzącą z Anglii matką, Phil (Celia Imrie), która mieszka po drugiej stronie ulicy. Mimo wielu obowiązków Sam stara się też znaleźć od czasu do czasu chwilę dla siebie i dobrze się bawić.

Arthur (Bernard Hill) i Martha Goode (Virginia McKenna) mają coraz więcej lat. Żadne z nich nie może pogodzić się jednak z faktem, że najlepsze dni są już za nimi. Na domiar złego kryzys ekonomiczny sprawił, że ich emerytury warte są grosze. W małżonkach zaczyna narastać złość i potrzeba zemsty na systemie i instytucjach finansowych. Pewnego dnia para postanawia zacząć napadać na banki i wcielić się w rolę współczesnego Robin Hooda. Komedia o dojrzałych wiekiem ludziach, którzy postanawiają wziąć sprawy we własne ręce i żyć pełnią życia. Razem ze znajomymi decydują się wypowiedzieć wojnę instytucjom finansowym, które ich zdaniem odpowiedzialne są za marne emerytury.

Stary Petson i jego krnąbrny kot Findus przygotowują się do świąt Bożego Narodzenia. Opiekun zwierzaka chce samotnie spędzić wigilijną kolację, a kocisko marzy o towarzystwie. Musi więc wziąć sprawy w swoje kocie łapy. Klasyczny film familijny w świątecznym nastroju.

Michel Peneud (Jean-Jacques Rausin) umrze. Tak jak ty, tak jak ja, i jak jego matka. Z wyjątkiem, że jego matka jest chora, tak jemu powiedział lekarz. Więc postanawia żyć. I żyć razem z matką. Karmi jej koty, pije razem z nią musującego szampana. Ale ta miłość jest czasami trochę kłopotliwa. Tak bardzo, że wydaje się mu, że nagle ma objawy bardzo podobne do tych co ma matka. A jeśli Michel ma również raka piersi?

Ministerstwo Norm wysyła stażystę, Marca Châtaigne'a (Vincent Macaigne), do Gujany Francuskiej w celu zastosowania norm europejskich na budowie GUYANEIGE, pierwszego krytego stoku narciarskiego w Amazonii, który ma się przyczynić do wzrostu turystyki w Gujanie Francuskiej. Po wielu tarapatach, do pomocy dostaje współpracownika. Okazuje się nim być piękna dziewczyna, w dodatku z charakterem (Vimala Pons).

Batook Patel (Boman Irani), bogaty przedsiębiorca nie chce, aby jego trzy córki brały ślub. Teraz to trzech mężczyzn musi spróbować przekonać ojca, że każdy jest dobrym rozwiązaniem dla jego córki.

Po rzadki przypadek, Paul Sneijder (Thierry Lhermitte) otwiera oczy na rzeczywistość życia "wyższych sfer" w Montrealu. Nie interesuje go praca, jego żona Anna (Géraldine Pailhas) denerwuje go, jego dwaj synowie gardzą nim. Jak dalej żyć w takich warunkach? Jak jego krewni przyjmą tę zmianę, która przekształci go w wolnego człowieka?

Yvan (Yvan Attal) czuje się prześladowany przez coraz bardziej wzmożony antysemityzm. Kiedyś usłyszał, że przesadza, że jest paranoikiem. Podczas sesji ze swoim terapeutą, Yvan mu mówi o sprawie: jego tożsamości, życiu we Francji i jak to być Żydem dzisiaj. Te terminy łączą się w szereg opowiadań, w trybie tragi-komicznym, przedstawiającym najtrudniejsze stereotypy antysemickie.

Serial opowiada o rodzinie hipopotamów, które żyją w europejskim parku safari. Pełne szalonych przygód życie bohaterów zaczyna się wtedy, gdy ostatni zwiedzający opuszczają bramy parku.