Filmy Rosja

Nastolatka pragnąca niezależności podgląda sąsiadów z dachu swojego domu i przy okazji fotografuje sceny miłosne pomiędzy samotną kobietą w średnim wieku - Zoją, a jej kochankiem (żonatym sąsiadem). Wika wpada na pomysł żeby szantażować zdrajcę. Za pomocą detektywa mężczyzna szybko demaskuje dziewczynę, jednak z obawy przed nagłośnieniem sprawy zrywa ze swoją kochanką - Zoją. Wika szuka kontaktu z Zoją. Gdy kobiety zapoznają się, Wika namawia swoją nową koleżankę do zemsty na byłym kochanku. Z biegiem czasu zemsta przybiera kryminalny charakter, nieodwracalnie zmieniając życie Zoji i Wiki.

Masza (Kristina Asmus), Rosjanka z prowincji przeprowadza się do Moskwy, gdzie za wszelką cenę chce poznać swojego muzycznego idola.

Nina, Ania i Kira to mieszkanki Moskwy, ale nie są to zwyczajne moskiewskie dziewczyny, wykonują bowiem dla "firmy" usługi związane z najstarszym zawodem świata. Dzięki retrospekcjom wiemy jak każda z nich trafiła na ulicę i że każda miała, na swój sposób, "dobry" powód. Mimo że nie zarabiają kroci, to jednak potrafią oddzielić podłą pracę od życia poza nią. Niemniej nie mają też złudzeń co do tego, że ich życie może się kiedyś zmienić. Czy we współczesnej Rosji miejsce urodzenia predestynuje na zawsze dalsze losy człowieka?

Faust Sokurowa nie jest adaptacją tragedii Goethego w zwyczajnym znaczeniu tego słowa. Reżyser stara się czytać między wierszami utworu. Jaki jest kolor świata, który sprzyja narodzinom wielkich idei? Jak on pachnie? W świecie Fausta panuje zaduch: plany zburzenia globalnego porządku rodzą się w ciasnej przestrzeni, w której drepcze. Jest myślicielem, wyrazicielem idei, przekazicielem słów, spiskowcem, marzycielem. Anonimowym człowiekiem, kierującym się prostymi instynktami: głodem, chciwością, pożądaniem. Nieszczęśliwą prześladowaną istotą, która rzuca wyzwanie Faustowi Goethego. Po co przystawać, kiedy można iść dalej? Dalej i dalej, coraz szybciej - nie zauważywszy, że czas się zatrzymał...

Kiedy fabryka ma być zamknięta, grupa pracowników decyduje się podjąć działania przeciwko właścicielowi.

Młody Asa kończy służbę w Marynarce Rosyjskiej i wraca na rodzime stepy kazachstańskie, gdzie pragnie zostać pasterzem. Zatrzymuje się w domu siostry i jej męża. Do spełnienia marzenia potrzebuje jednak małżeństwa. Wybiera więc dziewczynę z pasterskiej rodziny o imieniu Tulpan, choć nie zdaje sobie sprawy, że wybranka losu jest bardzo wybredna. Dziewczynie przeszkadzają jego duże uszy...

Film oparty jest na faktach, które wydarzyły się w Samarze w 1956 roku. W czasie świąt dziewczyna zdejmuje ze ściany ikonę Nikołaja Cudotwórcy i zaczyna z nią tańczyć, lecz nagle zastyga w miejscu. To stanie trwa wiele miesięcy. Mieszkańcy prowincjonalnego miasteczka są przestraszeni tym nadzwyczajnym zdarzeniem, które obrasta w cud. By spróbować zorientować się w sytuacji, udaje się tam dziennikarz stołecznej gazety...

Opowieść o ośmioletnim Saszy Sawieliewie. Mieszka u babci z dziadkiem, dlatego że babcia nie ma zaufania co do wychowania dziecka przez swoją córkę. Ona potępia rozpustną córkę, która znalazła nowego męża, nieudolnego artystę malarza...

W obliczu wywołanego straszliwą pandemią końca cywilizacji grupa ludzi zaciekle walczy o przetrwanie. Na szali kładą wszystko — swoje życie, miłość i człowieczeństwo.

Pierwsza część monumentalnego dzieła Ilji Chrżanowskiego jest wprowadzeniem w skonstruowany z niebywałym rozmachem świat DAU. Wstrząsająca, transowa, chwytająca bohaterów i widzów w pułapki długich ujęć Natasza opowiada o samotnej kierowniczce kantyny w zamkniętym mieście-instytucie. Rzecz rozgrywa się w przeciągu kilku dni w 1952 roku, a Chrżanowski czyni nas świadkami dramatycznego uwikłania tytułowej bohaterki. Kamera (kręcono na taśmie 35 mm!) jest jak szpicel niespuszczający oka z Nataszy, kiedy ta wydaje obiady, flirtuje, prowadzi pijackie rozmowy, uprawia seks czy też pijana szarpie się z młodą pomocnicą. Nieświadoma, że jej banalne marzenia o miłości i drobne oszustwa w pracy stanowią pożywkę dla bezwzględnej totalitarnej władzy. DAU odsłania skrupulatnie jej mechanizmy. Na potrzeby filmu na terenie nieczynnego kompleksu wodnego w Charkowie zostało wybudowane miasto-instytut, w którym twórcy zamknęli na wiele miesięcy ochotników: naturszczyków i aktorów. Całość zaś rozrosła się w radykalny, kontrowersyjny eksperyment z pogranicza kina, sztuk wizualnych, psychodramy i nauk społecznych.