Filmy Ukraina

Ponad 93 dni na Ukrainie — pokojowa studencka demonstracja zmieniła się w brutalną walkę o prawa obywatelskie.

W przemysłowym, prowincjonalnym mieście w Ukrainie lat 90. poznajemy młodego mężczyznę o pseudonimie "Nosorożec" - agresywnego delikwenta w dzieciństwie, który w dorosłości staje się brutalnym kryminalistą. Przyglądamy się jego dorastaniu na tle kłopotów rodzinnych i miłosnych. W czasach postsowieckich, w brutalnym społeczeństwie, Nosorożec szybko pnie się po szczeblach kariery w lokalnym gangu przestępczym, ale jego awans na przywódcę nie obywa się bez druzgocących poświęceń dla jego życia i bliskich wokół niego. Jego świat się wali, a rozdzierający go wewnętrzny konflikt, przybiera na sile - ale czy Nosorożec jest w stanie znaleźć odkupienie, zanim będzie za późno?

„No mamooo!” w tym okrzyku jest wszystko: wstyd, czułość i miłość. To film o mamach, ich nadopiekuńczości, telefonach w najmniej odpowiednim momencie i supermocach, które działają nawet na odległość.

Utrzymanie szkół otwartych na Ukrainie to próba ocalenia przynajmniej części normalnego życia, jakie ludzie prowadzili przed wybuchem wojny 24 lutego 2022 r. Bez korzystania z wywiadów, narracji ani rekonstrukcji film daje wgląd w to, jak wojna wpływa na codzienne życie uczniów i nauczycieli. Wykorzystuje strukturę przypominającą mozaikę, aby zbadać, jak szkoła funkcjonuje osobiście i online w tych strasznych czasach, zarówno na linii frontu, jak i za nią, oraz jak codzienne życie przeplata się z ciągłym niebezpieczeństwem.

Czterdziestolatek wciąż mieszka w domu z rodzicami. On i jego najlepszy przyjaciel wydają się nie mieć szczęścia w znalezieniu prawdziwej miłości. Przyjaciel angażuje go w umówioną przez internet randkę w ciemno.

Początek inwazji Rosji na Ukrainę. Miliony osób próbują wydostać się z terenów zagrożonych ostrzałem i okupacją, ale dostępne środki transportu nie docierają do najdalszych zakątków rozległego terytorium. Poszukujący bezpiecznego schronienia Ukraińcy wsiadają bez zastanowienia do zakurzonego vana na obcych rejestracjach.

Kiedy w marcu 2014 Rosja zajęła Krym, a miesiąc później rozpoczęła niewypowiedzianą wojnę na wschodzie Ukrainy, mało osób nazywało rzeczy po imieniu. Niektórzy chwycili za broń, często po raz pierwszy w życiu, aby bronić ojczyzny.

Od ostatniego szalonych ślubów córek minęło już kilka lat. Życie Wasilija Serdiuka płynie spokojnie, do chwili, gdy najmłodszy w rodzinie Zahar, chce się ożenić. I zgodnie z rodzinną tradycją chłopak wybrał egzotyczną narzeczoną – córkę romskiego barona Radę. Tym razem Wasilij obiecuje sobie, że nie zepsuje uroczystości. Przyszła synowa przypadła mu do gustu. Jednak, jak zwykle, nic nie idzie zgodnie z planem.

Akcja filmu toczy się jesienią 2007 roku na granicy słowacko-ukraińskiej. To przełomowy moment – wkrótce Słowacja dołączy do strefy Schengen, a dotychczas luźno pilnowana granica ma zostać uszczelniona. Dla lokalnych mieszkańców, żyjących z przemytu towarów, alkoholu, papierosów, a nawet ludzi, oznacza to ostatnią szansę na zysk. W centrum wydarzeń znajduje się Adam – mężczyzna o silnym charakterze, dbający o swoją rodzinę, która właśnie się powiększa. Jego zięć, dopiero co poślubiony mąż najstarszej córki Adama, zostaje wciągnięty w nielegalne interesy. Gdy grupa planuje jedną z największych kontrabandowych akcji, sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli…

Pierwsza część monumentalnego dzieła Ilji Chrżanowskiego jest wprowadzeniem w skonstruowany z niebywałym rozmachem świat DAU. Wstrząsająca, transowa, chwytająca bohaterów i widzów w pułapki długich ujęć Natasza opowiada o samotnej kierowniczce kantyny w zamkniętym mieście-instytucie. Rzecz rozgrywa się w przeciągu kilku dni w 1952 roku, a Chrżanowski czyni nas świadkami dramatycznego uwikłania tytułowej bohaterki. Kamera (kręcono na taśmie 35 mm!) jest jak szpicel niespuszczający oka z Nataszy, kiedy ta wydaje obiady, flirtuje, prowadzi pijackie rozmowy, uprawia seks czy też pijana szarpie się z młodą pomocnicą. Nieświadoma, że jej banalne marzenia o miłości i drobne oszustwa w pracy stanowią pożywkę dla bezwzględnej totalitarnej władzy. DAU odsłania skrupulatnie jej mechanizmy. Na potrzeby filmu na terenie nieczynnego kompleksu wodnego w Charkowie zostało wybudowane miasto-instytut, w którym twórcy zamknęli na wiele miesięcy ochotników: naturszczyków i aktorów. Całość zaś rozrosła się w radykalny, kontrowersyjny eksperyment z pogranicza kina, sztuk wizualnych, psychodramy i nauk społecznych.