Filmy plotka, śmierć

W lutym 2009 roku zespół dokumentalistów na czele z Janusem Metzem wylądował w Armadillo, bazie wojskowej NATO, położonej w prowincji Gilmend w Afganistanie, prosto w epicentrum działań bojowych przeciwko Talibom. W ciągu sześciu miesięcy ekipa filmowa obserwowała życie żołnierzy, wysłanych, by udzielać pomocy afgańskiemu ludowi. W filmie pokazano, jak zmienia się nastrój żołnierzy, ich stosunek do wydarzeń. Duży społeczny rezonans wywołała scena zagłady grupy Talibów.

Molly Gibson mieszka z ojcem lekarzem w małym prowincjonalnym miasteczku Hollingford. Kiedy umiera jej matka, ojciec postanawia ponownie się ożenić, myśląc że w ten sposób i jemu, i Molly będzie żyło się lepiej. Jednak dziewczynka nie potrafi zaakceptować tej nowej sytuacji. Zaprzyjaźnia się z mieszkającą opodal rodziną Hamley’ów, a panią Hamley zaczyna traktować jak matkę. Kiedy dorasta, zaczyna również darzyć uczuciem jej najmłodszego syna Rogera.

W reportażu prasowym opisano niecodzienne zdarzenie, które stało się kanwą filmu. Na wsi lubelskiej miał miejsce tragiczny wypadek. Chłop zamordował swego sąsiada, ponieważ myślał, że jest on diabłem. Dziennikarz „śledczy” usiłuje dociec przyczyn tego zdarzenia… Dowiaduje się, że wieś opanowana przez klikę, której przewodzi miejscowy kułak, osobnik cyniczny i bezwzględny. Ma wszędzie wpływy i nie zawaha się przed niczym, aby odnieść korzyść… Czy opisane zdarzenie było skutkiem ciemnoty i zabobonu panującego na wsi?

Scenariusz został oparty na autentycznych wydarzeniach z marca 2006 roku, jakie rozegrały się w Mahmudiyah w Iraku. Grupa amerykańskich żołnierzy zgwałciła i spaliła czternastoletnią Irakijkę oraz zastrzeliła członków jej rodziny. Narracja główna filmu stylizowana jest na dziennik prowadzony przez bohaterów za pomocą camcorderu. Jest to jednak tylko jeden ze środków zwiększąjących wiarygodność wydarzeń przedstawionych w filmie. Pojawiają się w nim również zapisy z kamer przemysłowych, wideoblogi, filmiki zamieszczane przez żołnierzy na portalu YouTube, newsy telewizyjne, francuski dokument oraz rozgrywający się już w USA "obiektywny" epilog. Ta wielość formatów pokazuje wyraźnie, w jaki sposób media konstruują przekaz i ukierunkowują widzów na konkretny jego odbiór. Pierwsza wojna iracka była przez niektórych nazywana telewojną. Obecnie media prześcigają się w jak najszybszym i jak najbliższym prawdy relacjonowaniu tragedii.

W XIX-wiecznej Francji, romantyczna córka dziedzica wsi Emma (Isabelle Huppert) poślubia lekarza Charlesa Bovary (Jean-François Balmer). Aby uniknąć nudy, rzuca się w romanse z uprzejmym, lokalnym ziemianinem Rodolphem Boulanger (Christophe Malavoy) i studentem prawa Léonem Dupuis (Lucas Belvaux), wpadając w rujnujące długi. Ta wersja filmu uważnie śledzi powieść Flauberta i obejmuje większość znanych scen, takich jak: wesela, targi rolnicze i operę w Rouen.

Paryż, 1922 rok. Ciężko chory Marcel Proust (Marcello Mazzarella), którego dni są policzone, kończy swe monumentalne dzieło "W poszukiwaniu straconego czasu". Na łożu śmierci przegląda zdjęcia. Pamięta swoje życie. Ale postacie rzeczywiste mieszają się z postaciami z fikcji. A fikcja stopniowo zyskuje pierwszeństwo przed rzeczywistością. Oto odwiedza Gilbertę (Emmanuelle Béart), swoją miłość z dzieciństwa, teraz żonę Saint-Loupa (Pascal Greggory). Marcel słucha wynurzeń Gilberty, ale jednocześnie powracają do niego inne wspomnienia. Z zakamarków pamięci wynurzają się kolejne osoby: baron de Charlus (John Malkovich), księżna Oriane (Edith Scob), pani Verdurin (Marie-France Pisier) i Odette (Catherine Deneuve).

Młoda dziewczyna z bogatej rodziny zostaje wysłana przez ojca do krewnych swojej matki mieszkających na Wyspie Księcia Edwarda.

Mieszkańcy domu spokojnej starości zbudowali maszynę do samodzielnego wykonania eutanazji, aby pomóc ich śmiertelnie choremu przyjacielowi. Mimo, że mają do czynienia z szeregiem dylematów, pogłoski o maszynie zaczynają się rozprzestrzeniać. Po odejściu przyjaciela, wkrótce coraz więcej ludzi chce skorzystać z urządzenia.

Osiemdziesiąt lat temu pewne małżeństwo archeologów, Państwo Frobisher-Smythe, wybudowało piękny dom, w którym zamieszkali razem z córką Sarą. Niestety, oboje zginęli tragicznie w czasie prac przy wydobywaniu grobowca króla Tutankhamena. Sarah pozostała w domu rodziców pod opieką okrutnego i podstępnego opiekuna, Victora Rodenmaara Seniora. Kiedy dorastała, odkryła w domu znaki prowadzące do ukrytego przez jej ojca skarbu. Nigdy jednak go nie odnalazła, aż w końcu wyprowadziła się z Domu Anubisa. Obecnie w domu Anubisa mieści się tradycyjna brytyjska szkoła z internatem. Victor wciąż tu mieszka, opracowawszy eliksir zapobiegający starzeniu. Eliksir ten jednak nie jest w stanie zapewnić mu nieśmiertelności, dopóki nie zostanie wypity z Kielicha Ankh. To właśnie kielich był przedmiotem poszukiwań zarówno Sary, jak i Victora oraz jego poddanych, większość których zresztą pracuje w szkole w charakterze nauczycieli. Tu pojawia się Nina, wyjątkowa dziewczyna z Ameryki. Jest w niej coś szczególnego? Czyżby to właśnie ona została wybrana do odnalezienia Kielicha Ankh i odkrycia zagadki nieśmiertelności? Teraz Nina oraz jej koleżanki i koledzy ze szkoły muszą podjąć wspólny wysiłek w rozwiązaniu zagadki Domu Anubisa.

Historia zaczyna się w 1964, kiedy malarz Francis Bacon (Derek Jacobi) zaskakuje włamywacza George'a Dyera (Daniel Craig) buszującego w jego londyńskiej pracowni i domu w poszukiwaniu czegoś wartościowego. "Kim mógłbyś być?" - wykrzykuje artysta - "niewiele jest w tobie z włamywacza. Rozbieraj się i chodź do łóżka, a będziesz miał wszystko, czego zapragniesz". W tym momencie na zawsze zmieniło się życie obydwu. Dyer przez siedem lat był stałym modelem Bacona i starał się - finansowo wspierany przez Bacona - wydobyć ze środowiska i kultury klasy robotniczej, dostosować do zamkniętego świata artystów. Dyer został obdarowany drogimi garniturami i pieniędzmi, był zabierany w podróże do Paryża i Nowego Jorku, choć nie tworzyli z Baconem dobranej pary. Najwięcej radości dawała mu zazwyczaj wędrówka z młodymi ludźmi po paryskich barach, ale nie był w stanie stawić czoła nieustającym żartom swego dobroczyńcy. Dowcipny Bacon był w swoim żywiole, kiedy zabawiał się i pił z modelkami pozującymi do fotograficznych aktów, kpiąc ze wszystkiego i wszystkich: "Szampan dla moich prawdziwych przyjaciół, prawdziwe cierpienie dla fałszywych" i przedstawiając swoje niekonwencjonalne towarzystwo: "Witamy w obozie koncentracyjnym". Kiedy Dyer skarżył się na nocne koszmary, Bacon krótko replikował "George, nocne koszmary nie mogą być bardziej przerażające, niż życie".