Filmy basen

Warto było czekać pięć lat na kolejny film Carli Simón, twórczyni pamiętnego Lata 1993. W nagrodzonym Złotym Niedźwiedziem na Berlinale Alcarràs katalońskiej reżyserce udało się ocalić wszystko to, co decydowało o sile jej debiutu. Opowieść o blaskach i cieniach codziennego życia rolników z tytułowej wioski ma w sobie znaną z Lata… autobiograficzną szczerość, ciepło i dyskretne poczucie humoru. W obu filmach umieszczenie w centrum dziecięcych bohaterów pozwoliło także na nadanie waloru niezwykłości błahym, pozornie nieefektownym wydarzeniom. Na tym jednak podobieństwa się kończą, gdyż kameralne Alcarràs zostaje nieoczekiwanie wzbogacone o – niemal nieobecny w debiucie Simón – wydźwięk polityczny. Podobnie jak w klasycznym Drzewie na saboty Olmiego, spokój prowincjonalnego świata zostaje w filmie Katalonki bezpowrotnie zburzony przez wtargnięcie nowoczesności i postępu. W obliczu tych wydarzeń bohaterowie muszą na naszych oczach dokonać brzemiennego w skutkach wyboru pomiędzy pragmatyzmem a idealizmem.

Jonathan (Hugo Weaving) planuje razem z sąsiadem, Michaelem oszustwo ubezpieczeniowe. Nie informuje o tym swojej żony Beth. Pewnego dnia kobieta zastaje w swoim domu włamywacza, którego zabija. Złodziejem okazuje się Michael.

Silna eksplozja zmiata z powierzchni ziemi restaurację w centrum Waszyngtonu. Okazuje się, że ładunki wybuchowe zostały umieszczone... w ciałach dwóch senatorów, przebywających w restauracji. W kolejnych zamachach giną ponownie senatorowie. Danny O'Neil (Pierce Brosnan), pracujący dla FBI ekspert od ładunków wybuchowych, próbuje wykryć zleceniodawców tych zbrodni. Trop prowadzi do szukającego zemsty bezwzględnego terrorysty Mikhaila Rashida (Ben Cross). Celem następnego ataku może być senator Frank Traveres (Ron Silver), z którym związana jest była żona Danny’ego, Terry.

Pisarza alkoholika odwiedza wcielenie jego raka.

Historia o sile miłości, wytrwałości i ludzkiego ducha, która przenosi się przez lata, tworząc przy tym jedną z najbardziej pamiętnych opowieści w historii kina. Ten remak jest zarówno hołdem dla oryginału z 1985 roku, jak i świeżym spojrzeniem na tę epicką historię. Reżyseria po mistrzowsku tchnęła nowe życie w tę ponadczasową historię, z pomocą niesamowitej obsady, która wciela się w postaci z pasją i intensywnością, jakiej jeszcze nie widzieliśmy.

Nastolatek poznaje dziewczynę, która zaczyna go prześladować.

Szkolni przyjaciele David i Stoney podczas robienia wykopu pod przyszły basen znajdują bryłę lodu. Po roztopieniu okazuje się, że był w niej zamrożony Link, człowiek z epoki lodowcowej. Chłopcy zaznajamiają nowego przyjaciela z miastem, szkołą, przyjaciółmi. O ile Link często nie potrafi odnaleźć się w świecie XX wieku, o tyle z wielką łatwością przychodzi mu wywieranie wrażenia na wszystkich spotykanych dziewczynach.

Ned (Liev Schreiber) przechodzi kryzys wieku średniego. Praca już od dawna nie przynosi mu satysfakcji, dzieci - kompletne rozczarowanie. Na dobitkę, żona przywozi swojego kłótliwego, chorego ojca do ich domu w Nowym Jorku. Każdy dzień Neda to ciągłe zmaganie się z członkami rodziny...

Scott i Ralph (Sutherland i Downey), mieszkający w małym miasteczku dwaj absolwenci szkoły średniej w 1967, wyjeżdżają do collegu, aby się wyszumieć za młodu... i stanąć przed komisją poborową. Lecz kiedy Ralph zostaje usunięty ze szkoły, okazuje się, że jest on pierwszorzędnym kandydatem, aby służyć w siłach zbrojnych swego kraju. Gdy jego długoletni przyjaciele podejmują drastyczne i zarazem nielegalne kroki, by uwolnić Ralpha, uruchamiają cały łańcuch wydarzeń, który na zawsze zaważy na ich przyjaźni, ich życiu i ich sposobie pojmowania świata i... wojny.

Scenarzysta i reżyser Don Ross (Wojna płci) zrealizował komedię, analizując nieprzewidywalność miłości, w której głęboko pogrzebane tajemnice, stracone możliwości i zmarnowane drugie szanse dowodzą, że ostatnią rzeczą, jakiej możesz się spodziewać są szczęśliwe zakończenia.