Filmy klub

Adaptacja noweli Aleksandra Świętochowskiego. Reżyser osadził akcję filmu w sensacyjnym i tajemniczym klimacie i przeniósł na ekran zadumę autora opowiadania nad charakterami ludzkimi i ich złożonością.

Filmowy zapis wykonania poematu symfonicznego „Bajka” Stanisława Moniuszki w Klubie Fabrycznym Zakładów „Ursus” w Warszawie w 1952 roku przez Orkiestrę Filharmonii Warszawskiej pod batutą Witolda Rowickiego. Utwór, poza tytułem, nie posiada programu literackiego, stanowi swobodną kilkunastominutową kompozycję różnych nastrojów. Ten dokument muzyczny został zrealizowany przez Andrzeja Munka w okresie jego pracy w Wytwórni Filmów Dokumentalnych, która przypadła na lata socrealizmu. Stanowi filmowy dowód realizacji socjalistycznej utopii – upowszechnienia kultury wysokiej wśród klasy robotniczej. Ujęcia wykonawców zmontowane są w ujęciami publiczności – kobiet i mężczyzn pracujących na co dzień w fabryce, którzy znaleźli się zapewne w nowej dla siebie sytuacji spędzania wolnego czasu. Munk był wielkim melomanem, chociaż sam z umiarkowaniem operował muzyką poważną w swoich filmach fabularnych. To zamiłowanie można dostrzec w nazewnictwie części filmu Eroica lub w scenie koncertu skrzypcowego w Pasażerce. Wśród jego niezrealizowanych projektów pozostał pomysł filmu fabularnego poświęconego Wilhelmowi Furtwänglerowi, dyrygentowi filharmoników berlińskich w czasach Trzeciej Rzeszy.

W warszawskim osiedlowym fitness clubie można opowiedzieć o sukcesach, posłuchać o niepowodzeniach, pochwalić się swoim romansem i zganić cudzy, można porozmawiać swobodnie o interesach, można – i trzeba – poplotkować! Bohaterką jest urocza businesswoman. Ewa z natury nie jest może zbyt przebojowa i niezbyt sprawnie potrafi poruszać się w świecie skomplikowanych przepisów i zależności, ale umie korzystać ze znajomości – w tym przypadku klientek klubu.