Filmy 1944

Jean Servettaz (Lucien Blondeau), znany przewodnik z Chamonix, rezygnuje z pracy, aby poświęcić się pensjonatowi. Jego pomysł: zabrać syna Pierre'a i przekształcić go w hotelarza. Ale Pierre Servettaz (André Le Gall) ma pasję szczytów, podobnie jak Aline (Irène Corday), jego narzeczona, i buntuje się przeciwko decyzji swojego ojca. Niestety, podczas wspinaczki ma poważny wypadek, który powoduje operację czaszki. Wyleczony, wraca w góry, ale z przerażeniem zauważa, że teraz ​​jest ofiarą zawrotów głowy. Rezygnuje i wyjeżdża do Paryża, aby pracować w dużym hotelu. Miłość Aline, pasja gór, sprawi, że wkrótce wrócą do Chamonix. Wytrwały i podtrzymywany przez skuteczną przyjaźń towarzysza Georgesa (Yves Furet), trenuje i udaje mu się wyleczyć zawroty głowy. Jego ojciec, który zabrał w góry turystę, podczas burzy, zostaje zabity przez błyskawicę. Pierre, ryzykując życiem, szuka jego ciała. Jego powołanie triumfuje, będzie przewodnikiem. Życzenie, które Jean Servettaz wyraził krótko przed swoją śmiercią.

Zamożny arystokrata przebiera się za biednego garbusa, aby pomścić morderstwo.

Albert Maulette (Albert Préjean), właściciel dobrze prosperującego kabaretu "La Vie de Plaisir", zakochał się po swoim pierwszym spotkaniu w Hélène de Lormel (Claude Génia), której rodzice arystokraci znajdują się na krawędzi ruiny. Monsieur de Lormel (Aimé Clariond) domaga się przede wszystkim, aby jego przyszły zięć sprzedał swój klub nocny, zanim wyrazi zgodę na ożenek. Ale po ślubie życie Alberta to nie przyjemności. Harmonia zostaje szybko zakłócona, w związku z hipokrytycznymi konwencjami całej rodziny Helen. Ona, która nadal jest adorowana przez hrabiego de Boieldieu (Maurice Escande), prosi o rozwód. Dopiero po pewnym czasie zrozumie dobroć i wspaniałomyślność męża.

Nieśmiała dziewczynka dorastająca w Indochinach wraca do Paryża, aby znaleźć swojego ojca, którego zna pod nazwiskiem Paul Menard. Spotyka się jeden po drugim z tymi wszystkimi, którzy noszą to nazwisko.

Czteromasztowa Padwa przybija do portu w Hamburgu. Z jej pokładu schodzą Jens, Fiete i Karl i wyruszają odwiedzić swego przyjaciela, z którym wcześniej wspólnie żeglowali. Hannes został piosenkarzem w słynnym na cały Hamburg nocnym klubie – Hippodromie. Spotkanie sprawia im dużą przyjemność, lecz zostaje przerwane przez niespodziewany telefon o śmierci brata Hannes’a. Piosenkarz powodowany poczuciem obowiązku postanawia zaopiekować się byłą dziewczyną brata. Robi to na tyle skutecznie, że Gisa jest coraz bardziej nim zauroczona, ale on traktuje ją wciąż jedynie jak podopieczną. Dopiero, gdy dziewczyna umawia się z kimś innym, dociera do niego, że jednak jest dla niego najważniejsza.

Issoudun, 1825 rok. Agata Rouget (Marthe Marsans), córka ubogiego lekarza wychowuje dwóch synów: Philippe'a (Fernand Gravey) i Josepha (Raymond Galle). Philippe jest zapalczywym lekkoduchem i nieuczciwym egoistą, a drugi młodszy, skromny i szczerze oddany matce. Lecz matka ślepo faworyzuje starszego, zachwycona jego karierą w armii napoleońskiej. Po poniesieniu strat finansowych związanych z wydatkami Philippe'a, Agata dowiaduje się, że jej brat, dziedzic większości rodzinnego majątku, ma zamiar wydziedziczyć siostrę i jej synów na rzecz kochanki, Flory Frazier (Suzy Prim) oraz miejscowego działacza politycznego Gileta (Jacques Erwin), byłego żołnierza napoleońskiego. Philippe udaje się do wuja, by wywalczyć dla siebie schedę. W pojedynku zabija Gileta, a następnie uwodzi Florę i żeni się z nią, by przejąć fortunę. Odmawia matce i bratu wsparcia finansowego, co doprowadza w końcu starą Agatę do śmierci. Florę podstępnie truje. Ucieka do Algierii, gdzie ginie w bitwie. Majątek przejmuje Joseph, teraz już uznany malarz.

Wzloty i upadki diwy operowej Marii Malibran (1808-1836).

Pierre Trévoux (Raymond Rouleau) jest młodym mężczyzną, który jest pewnym siebie. Mieszka z rodziną w dużej rezydencji. Zawsze szczyci się swoją odwagą i poczuciem własnej ważności. Jego ludzie postanawiają udzielić mu lekcji. Planują oszustwo, symulują włamanie do jego domu i porwanie ładnej Arlette (Suzy Carrier). Niestety, prawdziwi gangsterzy byli szybsi.