W londyńskim parku dochodzi do serii morderstw, dokonanych rzekomo przez wilkołaka. Usłyszawszy o tym dziedziczka rodu Allenbych - Phyllis, zaczyna podejrzewać, że to ona je popełniła. Utwierdza ją w tym opowieść ciotki, twierdzącej, że jej ojciec był wilkołakiem, oraz zabrudzone ubrania znajdowane co rano przy łóżku.
Kot Figaro znajduje się w centrum uwagi. Po tym, jak Myszka Minnie funduje mu kąpiel (uzupełnioną potem o elegancką wstążkę i perfumy), Figaro spotyka grupę swawolnych kotów z ciemnego zaułka. Na szczęście osiąga przewagę i wychodzi zwycięsko z potyczki, gdy na jego rywala spada cała sterta pojemników na śmieci. W nagrodę Minnie funduje mu kolejną kąpiel.
Helen Capel (Dorothy McGuire) to młoda kobieta, która w wyniku traumy straciła głos i pracuje jako pomoc domowa w rezydencji zamożnej rodziny Warrenów. Akcja toczy się w małym miasteczku w Nowej Anglii na początku XX wieku, gdzie grasuje seryjny morderca polujący na młode kobiety z niepełnosprawnościami. Mimo zagrożenia oraz ostrzeżeń doktora Parry’ego (Kent Smith), Helen pozostaje w mrocznym domostwie, aby opiekować się schorowaną seniorką rodu, panią Warren (Ethel Barrymore). Starsza kobieta przeczuwa niebezpieczeństwo i namawia niemą dziewczynę do ucieczki, sugerując, że morderca znajduje się znacznie bliżej, niż ktokolwiek przypuszcza. W posiadłości przebywają również dwaj synowie pani Warren: opanowany profesor Albert (George Brent) oraz porywczy Steven (Gordon Oliver), których animozje potęgują atmosferę niepewności i podejrzeń wśród domowników. Podczas gwałtownej burzy, która odcina rezydencję od świata zewnętrznego, Helen odkrywa ciało jednej z ofiar, co staje się początkiem desperackiej walki o przetrwanie w labiryncie korytarzy i piwnic. Reżyseria (Robert Siodmak) skupia się na budowaniu napięcia poprzez grę cieni oraz subiektywne ujęcia z perspektywy napastnika obserwującego swoją kolejną ofiarę. Historia prowadzi do konfrontacji na tytułowych schodach, gdzie bohaterka musi zmierzyć się z zabójcą ukrywającym się pod maską normalności. Fabuła ukazuje narastający obłęd i bezradność ofiary w odizolowanym miejscu.
Historia rozgrywa się po zakończeniu II wojny światowej. Polacy powracają z wojennej tułaczki, główni bohaterowie spotykają się na małej stacyjce, oczekując tytułowe dwie godziny na pociąg. Każdy z nich ma za sobą przeżycia i doświadczenia z okresu wojny. Czy mogą sobie spojrzeć prosto w oczy?
Ingeborg jest nauczycielką gry na pianinie w miasteczku i wychowuje przybraną córkę Nelly. Kiedy Nelly ma 18 lat, Ingeborg jest wstrząśnięta przybyciem Jenny, jej biologicznej matki. Jenny chce zabrać córkę do wielkiego miasta i uczyć w swoim salonie jako kosmetyczkę. Jest to zła informacja dla Ingeborg, która jest chora. Ulf, tępy 30-latek, zakochany w Nelly, błaga żeby została, ale ona nie jest w nim zakochana, uznając go za starego. Zamiast tego, zainteresowana jest Jackem, nowym przybyszem w mieście...
Młody weteran wojenny porzuca bogactwo i narzeczoną, by wyruszyć w duchową podróż do Indii w poszukiwaniu sensu życia, co prowadzi go do bolesnych konfrontacji z dawnymi przyjaciółmi w powojennej Europie.
Doktor psychiatrii Richard Cross (Vincent Price) przyjmuje pacjentkę Janet Stewart (Anabel Shaw). Młoda kobieta, po tym jak była naocznym świadkiem morderstwa, znajduje się w śpiączce.
Były stróż prawa zostaje szeryfem w niespokojnym Tombstone, by pomścić śmierć brata, co prowadzi do legendarnej strzelaniny w zagrodzie O.K. Corral i bolesnej konfrontacji z klanem morderców.
Nieposiadający, poza tytułem szlacheckim, zbyt wiele magnat gubi się lesie. Trafia do starej posiadłości, której ogrodzenie porastają niesamowitej urody róże. Zrywając jedną ściąga na siebie gniew gospodarza, w wyniku czego wykupić swoje życie może jedynie oddając w zamian jedną ze swych córek - Félicję, Adélajdę lub Bellę...