Filmy 1962

Fabularyzowana etiuda szkolna przedstawiająca urywek z życia na lotnisku – od wylądowania samolotu, poprzez odprawę paszportową, kontrolę bagażu, po powitalne uściski. Obserwujemy twarze i gesty pracowników lotniska, podróżnych, ich krewnych. Z jednej strony – typowe dla miejsca, z drugiej – jednak niepowtarzalne. A potem wyląduje kolejny samolot…

Z motka żółtej wełny odczepia się nitka i inicjuje powstanie świata. Układa się najpierw w kształty materii nieożywionej: ziemię, góry, morze, a następnie ożywionej: zwierzęta i ludzi. Strawi ją ogień, ale kula motka nie przestanie się obracać.

Teofil Ociepka (1891–1978), z zawodu górnik, maszynista w kopalni, z zamiłowania był malarzem samoukiem. Stał się jednym z najbardziej znanych polskich malarzy naiwnych. Jego obrazy świadczą o bogatej wyobraźni, która karmiła się baśniami i legendami Śląska. W filmie wyjaśnia swój sposób widzenia świata i źródła inspiracji, z pominięciem kontrowersyjnego wątku okultyzmu.

Pełen goryczy plakat antyalkoholowy. Kompozycje plastyczne z butelek i etykiet trunków opowiadają historię picia, od młodzieńczych wyskoków po śmierć na stole operacyjnym.

Film lalkowy o zwykłej wiejskiej gąsce, która zakosztowawszy kariery gwiazdy filmowej, wraca na swoje podwórko.

Opowieść o rodzinie, w której tata kradnie państwową własność, córka ochoczo flirtuje z bogatymi kawalerami a syn to idiota i pijak...

Jedna z najwcześniej powstałych telewizyjnych polskich dobranocek, emitowana przez Telewizję Polską w latach 1962–1973. Autorką tej serii była Wanda Chotomska, a emisja tej dobranocki przypadała na godzinę 19:20 w jedynym programie telewizyjnym. Jacek i Agatka to były dwie pacynki (główki nakładane na palec). Pacynki zaprojektował Adam Kilian, a głosu obydwu bohaterom użyczyła Zofia Raciborska, która odtwarzała również postać Pani Zosi – sąsiadki Jacka i Agatki.

Od prehistorycznych ludzi (postacie inspirowane malowidłami z jaskini Altamiry) strzelających z łuku po walczących szablami, bagnetami, kończąc na zagadkowej chmurze o niewyobrażalnej sile rażenia. Film wycinankowy zrealizowany w Studio Filmów Lalkowych w Tuszynie (późniejsze Studio Małych Form Filmowych „Se-Ma-For”).

Tradycyjna baśń braci Grimm o nieostrożnym Czerwonym Kapturku została opowiedziana przez Alinę Maliszewską w pozbawiony przemocy sposób. Wilk nie zjada dziewczynki i jej babci, tylko zamyka je w szafie. Myśliwy co prawda strzela, ale wilka nie trafia. Z myślą o maluchach zostały pomyślane niespodzianki: okazuje się na przykład, że wilk potrafi całkiem zręcznie operować hula-hoopem!

Film traktuje o życiu dziewcząt w internacie szkoły włókienniczej. Jest to studium o poszukiwaniu wolności i autentyczności młodych ludzi.