Filmy 1962

Dokument Kazimierza Karabasza przedstawia codzienną, żmudną pracę najmłodszych adeptów szkoły muzycznej. Oglądamy zajęcia z rytmiki, przepisywania nut, baletu, śpiewu oraz (nieśmiałej jeszcze) gry na instrumentach. Kamera uważnie rejestruje skupienie i poświęcenie dzieci, a jedynym komentarzem są dobiegające zza kadru niekończące się polecenia nauczycieli: „wolniej, dokładniej, wyżej rączki…”

Mamutek Teresy Badzian to znakomita propozycja dla maluchów uwielbiających amerykańską Epokę lodowcową. W polskiej animacji pojawia się nawet stwór podobny do leniwca Sida – tyle że znacznie większy i dużo mniej leniwy, za to bardziej od niego niebezpieczny. Kiedy owłosiony zwierz próbuje zaatakować chłopca w jaskini, malcowi przychodzi z pomocą tytułowy Mamutek. Z tego filmu dzieci dowiedzą się, że warto pomagać innym w potrzebie.

Autorski film, zrealizowany metodą wycinanki, mieszczący się w filozoficzno-refleksyjnym nurcie polskiej szkoły animacji lat sześćdziesiątych. Człowiek ze sztucznymi skrzydłami ląduje w labiryncie dziwnego miasta, spotyka hybrydyczne, groźne i fascynujące jednocześnie postaci. Uciekając – ginie w walce ze skrzydlatymi potworami.

Hawana roku 1961, po sukcesie rewolucji kubańskiej, nie była już jedynie stolicą nocnych rozrywek: dancingów, hazardu, używek. Jako terytorium wolne od dominacji Stanów Zjednoczonych przeobraziło swe stosunki społeczne i miasto. W niegdysiejszych luksusowych hotelach zakwaterowano studentów, nadmorskie pokolonialne wille służą sztabom obserwacyjnym, podmiejską ludność ze slumsów przeprowadzono do modernistycznych bloków. Plaże zostały otwarte dla ludności. Życie towarzyskie kwitnie też na nowo wybudowanych miejskich kąpieliskach. Hasła „Patria ou muerte!”, „Venceremos” głoszą wiarę w zwycięstwo socjalizmu. Zdjęcia nawiązują stylistyką do zdjęć z wojny domowej w Hiszpanii. Kubańczycy każdego dnia liczą się z możliwością agresji.

„Łut szczęścia” to nazwa biura, które prowadzi prywatny detektyw Frank Venture. Frank chętnie pracuje w przebraniu. Pewnego dnia odwiedza go panna Black, która prosi go o pomoc w odzyskaniu rodzinnych pereł, które zginęły pod jej nieobecność w tajemniczych okolicznościach. Po rozważeniu wszystkich za i przeciw Frank decyduje się przyjąć to zlecenie na ciekawych zasadach dotyczących jego wynagrodzenia. Panna Mary nie ma pieniędzy, więc nie ma czym opłacić nawet zaliczki, ale jeżeli detektyw odnajdzie perły, to zamierza je sprzedać i z otrzymanych funduszy zapłacić za wykonanie zadania. Z drugiej strony jeżeli detektyw nie zdemaskuje złodzieja, to nie będzie mu się należała żadna zapłata, nawet zaliczka.

Achmed handluje butami, ale nie sprzedaje ich tanio. Odmawia sprzedaży bosemu starcowi za jedną złotą monetę. Jednak kiedy starzec przez nieuwagę upuszcza monetę, Achmed rzuca się za nią w pościg. Moneta toczy się przez miasto, a Achmed biegnie za nią. Wywraca tragarza, przetrąca targowisko z kurami, stoisko z dywanami, rozwściecza zaklinacza węży. Arabowie rzucają się za nim w pościg. Achmed znajduje na chwilę schronienie w domu atletycznej kobiety. Na koniec trafia bosy na te same schody, skąd ruszył w pościg za monetą. Spotyka tam ponownie starca, który odnalazł swoją monetę. Teraz obaj są bosi, ale chciwy Achmed stracił wszystko, a starzec odzyskał to, co miał. Chciwość nie popłaca. Bajka rysunkowa dla dzieci w reżyserii i według projektów plastycznych Piotra Szpakowicza, autora filmów animowanych dla dzieci i dorosłych. Postaci, kostiumy, muzyka z Bliskiego Wschodu nadają filmowi wybitni orientalny charakter. Scenariusz do filmu napisała Anna Świrszczyńska, poetka i dramatopisarka.

Teofil Ociepka (1891–1978), z zawodu górnik, maszynista w kopalni, z zamiłowania był malarzem samoukiem. Stał się jednym z najbardziej znanych polskich malarzy naiwnych. Jego obrazy świadczą o bogatej wyobraźni, która karmiła się baśniami i legendami Śląska. W filmie wyjaśnia swój sposób widzenia świata i źródła inspiracji, z pominięciem kontrowersyjnego wątku okultyzmu.

„Czasem słońce, czasem deszcz…” Tytuł najkosztowniejszej bollywoodzkiej produkcji ostatnich lat świetnie sprawdziłby się również w przypadku filmu rysunkowego O dwóch sklepikarzach. Jego bohaterami są bowiem właściciel sklepu z parasolami oraz sprzedawca kostiumów kąpielowych, o których biznesie decydują właśnie deszcz i słońce. Panowie bezustannie ze sobą rywalizują i uciekają się do przebiegłych sztuczek. Szybko jednak okazuje się, że niezdrowa rywalizacja nie prowadzi do niczego dobrego.

Opowieść o jednym dniu z życia rybaków z Władysławowa zaczyna się od rozjaśnionych słonecznym światłem obrazów portowego kanału. Rzucanie cum. Wyładunek skrzyń z rybami. Równoległe ze scenami pokazującymi rybaków zajętych rozładunkiem kamera pokazuje kobiety pracujące w przetwórni ryb. Kobiece twarze w białych chustkach i srebrzyste łby bałtyckich śledzi rozsypanych na taśmociągu. Praca wre. Kamera pokazuje panoramę nowoczesnego portu. Zagląda na gigantyczne składowisko drewnianych beczek na śledzie.

Film traktuje o życiu dziewcząt w internacie szkoły włókienniczej. Jest to studium o poszukiwaniu wolności i autentyczności młodych ludzi.