Filmy 1967

Adaptacja opowiadania Michała Lermontowa. Wojska stacjonujące na Kaukazie. Porucznik Wulicz jest fatalistą. Uważa, że każdy ma zapisany los, którego nie uniknie. Aby to udowodnić, przykłada do skroni naładowany pistolet… ale ten nie wypala. Porucznik Pieczorin z powątpiewaniem przysłuchuje się wywodom kolegi. Towarzyszy mu przeczucie, Wulicz niebawem zginie. Czy jego przeczucia okażą się prorocze?

Tytułowy ostatni przystanek to zarówno przystanek przy pętli tramwajowej, jak i miejsce na Cmentarzu Bródnowskim. Pomiędzy nimi, niczym punkt przejścia między życiem a śmiercią, działa Restauracja Krańcowa, miejsce konsolacji.

Dwa sputniki toczą ze sobą walkę w kosmicznej przestrzeni, dążąc do wzajemnego unicestwienia. Dopiero pojawienie się trzeciego sputnika jednoczy je we wspólnym działaniu przeciwko intruzowi.

Człowiek z fascynacją obserwuje dzikiego konia. Zwierzę mieni się kolorami w zależności od barwy pejzażu. Wojownik próbuje go okiełznać gołymi rękami i bronią. Ponosi porażkę. Koń dołącza do stada. Impresja autorstwa Witolda Giersza, klasyka polskiego filmu animowanego.

Główny bohater tej krótkiej etiudy to mężczyzna w sile wieku. Człowiek zaharowany, zmęczony pracą, kiedy cyferki zaczynają mu ginąć przed oczami, postanawia odpocząć. Wsiada do swojego Wartburga, by wyjechać z miasta. Jest upalny, słoneczny dzień. Limuzyna mknie początkowo ulicami miasta, migają domy, robi się coraz bardziej duszno, chwila ukojenia to postój przed skaczącą na skakance dziewczynką. Jedzie uparcie dalej, skwar, nie pomaga nawet włączenie wentylatorka. Jest już poza miastem, wjeżdża w piękną aleję drzew...

Ten dokument zestawia ze sobą dwa obrazy: czarnobiały opowiada o rolniku wracająym z pola do domu, któremu towarzyszy pies. Część druga to zdjęcia kwiatów i małych kotków. Film przemawia do widza głównie obrazem, jako że pozbawiony jest dialogów czy narratora.

Za miasto wyjeżdża zakładowa wycieczka. Zamiast podziwiać piękno natury, uczestnicy eskapady skupiają się na alkoholowej imprezie. Nie uczestniczy w balandze jedynie młody chłopak z piłką pod pachą, przez co jest wyszydzany przez pozostałych. Nieopodal biwakuje motocyklista i jego dziewczyna. Chłopak patrzy na ich romantyczne spotkanie z zazdrością…

Adaptacja opowiadania Iwana Turgieniewa. Fabiusz ma piękną żonę Walerię. Niegdyś kochał się w niej jego przyjaciel Mucjusz. Zaniepokojenie Fabiusza budzi niespodziewane przybycie do pałacu dawnego przyjaciela, który przyjeżdża ze swym sługą Malajem. Mucjusz uspokaja pana domu, twierdząc, że miłość do pięknej Walerii to już przeszłość… Podczas wystawnego przyjęcia wszyscy otrzymują prezenty od gościa pana domu, a Malaj gra „Pieśń miłości”. Mucjusz twierdzi, że kiedy słuchają jej zakochani, zdolni są do niezwykłych czynów. Aby to udowodnić wbija sobie i wyjmuje bez bólu sztylet. Czy rzeczywiści Mucjusz przestał kochać Walerię?

Kiedy nikt nie widzi, zabawki same urządzają sobie zabawę. Pluszowe misie, lalki, piesek, kotek i kominiarczyk budują z drewnianych klocków dom. Nagle cały widok przesłaniają masywne nogi gumowego słonia. Sunie przez pokój zabaw nieubłagany, rujnując budowlę z kloców. Zabawki otrząsają się z szoku i zabierają za odbudowę. Znów nogi słonia przewracają całą konstrukcję. Kominiarczyk odblokowuje korek z powietrzem i gigantyczny słoń kurczy się w okamgnieniu. Budowa znów nabiera rozmachu. Zabawkom żal jest słonia, więc pompują go, a on odwdzięcza się jako windziarz. Powstaje nowoczesny wieżowiec z tarasem do rekreacji na dachu. Słoń sam wybiera mniejszy rozmiar, by dołączyć do pozostałych zabawek.