Filmy 2011

Film Piotra Bernasia opisuje kulisy budzącego emocje i powszechnie krytykowanego zawodu. Paparazzi to pierwszy polski film o tej tematyce. Pokazuje jedne z najważniejszych w Polsce wydarzeń medialnych roku 2010 z punktu widzenia codziennej pracy paparazzi – od polowania na Romana Polańskiego po wydarzenia związane z katastrofą smoleńską.

Historia ukazuje lekceważące spojrzenie na rodzicielstwo z punktu widzenia zgryźliwej, pracującej matki Reagan Brinkley (Christina Applegate), razem z jej siedzącym w domu mężem Chrisem Brinkley'em (Will Arnett), a także upartymi rodzicami. Sytuacji nie poprawia wymagająca szefowa Reagan, Ava Alexander (Maya Rudolph), która grozi, że ją zwolni.

Frank ma wszystko, czego mu w życiu potrzeba: kochającą żonę, udane dzieci, ładny nowy dom i stałą, dobrze płatną pracę. Wydawałoby się, że nic nie jest w stanie zakłócić jego szczęścia. Ale pewnego dnia lekarze stwierdzają u niego guza mózgu. Okazuje się, że zostało mu tylko kilka miesięcy życia. Czas ucieka, leczenie jest wyczerpujące, a choroba czyni olbrzymie spustoszenie nie tylko w organizmie Franka, ale także w jego relacjach rodzinnych. Jest tym, co trzyma domowników razem, a jednocześnie oddala ich od siebie. Świadkiem choroby Franka jest iPhone, przy pomocy którego mężczyzna prowadzi coś w rodzaju emocjonalnego dziennika i dokumentuje postępy choroby.

Francois van Heerden (Deon Lotz) – czterdziestoparoletni, białoskóry i łysiejący obywatel Republiki Południowej Afryki – zdaje się prowadzić spokojny, ustabilizowany żywot. Ma żonę, dzieci, pokaźne konto w banku, prowadzi własny biznes. Coś go jednak dręczy, coś gnębi, coś sprawia, że nie jest szczęśliwy, a twarz jego wykrzywia grymas udręki. Udręki, która wzmaga się od momentu, gdy Francois ujrzał na rodzinnym weselu urodziwego bratanka, Christiana (Charlie Keegan).

Co się dzieje za zamkniętymi drzwiami sal operacyjnych, gabinetów zabiegowych i pokoi, w których odbywają się specjalistyczne konsultacje medyczne? Na oddziale chirurgicznym popatrujemy codzienną pracę lekarzy: panującą między nimi hierarchię, konieczność podejmowania ważnych decyzji, borykanie się z ekonomicznymi problemami. Choć zwykle posługują się niezrozumiałym dla zwykłego śmiertelnika językiem, jest też miejsce na drobne żarciki czy środowiskowe anegdoty. W ich pracy, pomimo zdobytej wiedzy i doświadczenia, również zdarzają się momenty zaskakujące...

"To autobiograficzna historia - zaznacza Paula Markovitch, reżyserka. Jej akcja rozgrywa się w miejscach, które pamiętam z dzieciństwa. Powracam do nich w snach. To wrogie czasy." Zatopiona w trudnych wspomnieniach autorki historia przybiera formę niespokojnej impresji osadzonej w latach 70. w targanej faszyzmem Argentynie. Siedmioletnia Ceci skrywa sekret, którego wyjawienie może kosztować życie całą jej rodzinę. Dziewczynka nie zdaje sobie sprawy z jego istoty. Czy uda jej się zachować milczenie?

Boss obnaża najgorsze oblicze potomków założycieli kraju będącego kolebką światowej demokracji. Hipokryzja, cynizm, zdrady małżeńskie, manipulowanie opinią publiczną, oszukiwanie wyborców to najlżejsze z przewinień burmistrza Chicago i jego ekipy. Zaborczy, despotyczny, przebiegły i idący dosłownie po trupach do celu polityk otacza się wąską grupą lojalnych współpracowników, którzy potrafią odwrócić uwagę mediów od afer i skandali mogących zaszkodzić szefowi. Poważni biznesmeni, a nawet kandydaci na ważne urzędy stanowe potrafią na klęczkach zabiegać o łaski Toma Kane’a. Władza burmistrza wydaje się nie mieć żadnych granic. Aby pozostać u władzy i osiągać kolejne polityczne cele, Tom Kane nie zawaha się skrzywdzić swoich najbliższych ani nawet zlecić zabójstwa przyjaciela. Jednak Tom Kane coraz częściej popada w paranoje, ma niepochamowane napady agresji i nagłe zaniki pamięci. Nikt oprócz niego nie wie, że to dopiero początek śmiertelnej choroby zwyrodnieniowej mózgu. Zmierza ku upadkowi pociągając za sobą kolejne ofiary. Jak daleko polityk posunie się, aby zachować tę tajemnicę i utrzymać władzę?