Filmy śmierć, jazz

Niezadowolony ze swego stylu życia, rozgoryczony i rozczarowany fotograf bezmyślnie włóczy się po Londynie lat 60., utrwalając na kliszy momenty z codziennego życia. Po wywołaniu filmu okazuje się, że nieświadomie uchwycił scenę morderstwa.

Jest rok 1900. Ciemnoskóry marynarz luksusowego transatlantyku Virginian, Danny (Bill Nunn), przypadkowo znajduje w jednej z sal skrzynię, a w niej porzucone niemowlę. Nadaje mu imię „1900” i postanawia zatrzymać przy sobie. Chłopiec wychowuje się w kotłowni, pozostając w ukryciu aż do chwili, kiedy jako ośmiolatek dostaje się do pomieszczeń pierwszej klasy, siada przy pianinie i daje koncert, który swoją wirtuozerią poraża słuchaczy. Od tego czasu genialny muzyk-samouk (Tim Roth) staje się atrakcją statku. Wieść o jego cudownym talencie rozchodzi się szybko, ludzie przemierzają setki kilometrów, żeby móc go posłuchać. Jednak 1900 nie jest w pełni szczęśliwy. Zaczyna marzyć o tym, aby kiedyś zejść na stały ląd...

Muzyk jazzowy odnajduje pod drzwiami rezydencji kasetę wideo, zawierającą niepokojące nagranie. Kolejne wydarzenia są jeszcze bardziej zagadkowe. Wkrótce bohater dociera na granicę szaleństwa i… staje się kimś zupełnie innym.

Mars. Kilka dni przed świętem Halloween 2071 r. terroryści wysadzają cysternę na autostradzie i uwalniają zabójczego wirusa, który pochłania setki ofiar. Obawiając się ataku biochemicznego na jeszcze większą skalę, władze wyznaczają astronomicznej wysokości nagrodę dla tego, kto aresztuje sprawców tragedii. Znudzona załoga statku kosmicznego Bebop, którym podróżują łowcy głów, pod wodzą Spike'a marzy o wielkich pieniądzach. Gdy dowiadują się o nagrodzie, bez wahania wkraczają do akcji.

Historia kilku dni z życia dwudziestu kilku osób, których łączy jedynie to, że mieszkają w Los Angeles. Altman kreśli tu obraz społeczeństwa lat dziewięćdziesiątych, czyniąc bohaterami filmu zwykłych ludzi z różnych warstw społecznych.

Lato w Nowym Jorku nigdy nie było bardziej upalne niż w 1977 roku - temperatura utrzymywała się niezmiennie powyżej 40 stopni Celsjusza. Działy się wtedy rzeczy wielkie i straszne. Na miasto spadła plaga kradzieży. Yankees wygrali mistrzostwa świata w baseballu. Trwało dyskotekowe szaleństwo, eksplodował punk rock. Noce spędzano w kultowych klubach 'Studio 54' i 'Plato's Retreat'. Ale kiedy nadchodziła noc, nadchodził też strach - w Nowym Jorku pojawił się psychopata, strzelający z rewolweru kaliber 44 do przypadkowych ludzi. Morderca, nazwany przez prasę "Syn Sama" ("Son of Sam"), dokonał serii potwornych mordów. Nowy Jork ogarnęła panika. Z właściwą sobie wirtuozerią Spike Lee tworzy panoramiczny obraz wydarzeń tamtego lata - lata Sama. "Mordercze lato" pokazuje, w jaki sposób pod wpływem morderstw Syna Sama dezintegruje się życie na Bronksie, zaufanie zmienia się w strach, a przyjaciele stają się wrogami. Film opowiada prawdziwą historię. "Stare, dobre czasy" - mówi z ironią i nostalgią na początku filmu legendarny dziennikarz Jimmy Breslin, wspominając Nowy Jork 1977 r., kiedy narkotyki i przemoc były wszechobecne, a całe miasto żyło w strachu przed Synem Sama. Breslin otrzymywał listy od Syna Sama, czyli Davida Berkowitza. Zanim jednak Berkowitz został złapany, zabił 6 osób i 7 ciężko ranił.

Po śmierci ukochanej żony, Danny Parker pozwala, aby porwał go świat, w którym wszystko jest pozorne, a nic nie jest takie, na jakie wygląda. Zostaje wplątany w wir wydarzeń, nad którymi nie jest w stanie zapanować. Staje pomiędzy agentami z wydziału antynarkotykowego a sadystycznym dealerem.

Młody muzyk przeżywa wzloty (sukces jego gry na trąbce, sława i pieniądze) i upadki (nieudane małżeństwo, śmierć idola i mentora, zmagania z uzależnieniem od alkoholu). Historia życia i kariery Bixa Beiderbecke'a.

Rok 1934, czasy wielkiego kryzysu w Stanach Zjednoczonych. Mąż Blondie O'Hary (Jennifer Jason Leigh) zostaje uprowadzony przez mordercę, Seena (Harry Belafonte). Zdesperowana kobieta porywa żonę doradcy prezydenta Roosevelta. Chce ją wymienić na męża...