Filmy wina, prawda

Emerytowany podoficer postanawia wyjaśnić okoliczności zaginięcia swego syna. Nie przypuszcza jak będzie to trudne i bolesne.

Film śledzi losy młodego prawnika Bryana Stevensona (w tej roli Jordan) i jego walki o sprawiedliwość, która przejdzie do historii. Po ukończeniu studiów na Harvardzie Bryan mógł przebierać w lukratywnych ofertach pracy. Zamiast tego wolał jednak pojechać do Alabamy, aby bronić niesłusznie skazanych z pomocą miejscowej adwokat Evy Ansley (w tej roli Larson). Jedną z jego pierwszych, a zarazem najbardziej medialnych, spraw jest sprawa Waltera McMilliana (w tej roli Foxx) skazanego na karę śmierci w 1987 r. za głośne morderstwo 18-letniej dziewczyny, mimo że większość dowodów świadczyła o jego niewinności, a jedyne obciążające go zeznania złożył przestępca, który miał motyw, aby kłamać. Wraz z upływem lat Bryan zostaje wplątany w sieć prawnych i politycznych intryg, a ponadto mierzy się z jawnymi i niczym nieskrępowanymi przejawami rasizmu, walcząc o Waltera i jemu podobnych z piętrzącymi się przed nimi przeciwnościami losu z jednej strony — jak również z systemem — z drugiej strony.

Historia rozgrywa się w 1982r., w stanie wojennym. Kierujący strajkiem, młody robotnik, Dariusz, zostaje uwięziony. Jego obrony podejmuje się doświadczony mecenas Antoni Zyro. Niestety, mecenas nieoczekiwanie umiera. Wdowę po nim Urszulę, odwiedza Joanna, żona Dariusza. Joanna prosi Urszulę o pomoc. Ta poleca mecenasa Labradora, czy słusznie?

Mecenas Arthur Kirkland zostaje zmuszony do obrony oskarżonego o gwałt sędziego Henry'ego T. Fleminga.

Karol Matulak to nowy uczeń w nowej klasie. Stara się zaprzyjaźnić z pewną grupą osób, która cieszy się poważaniem wśród pozostałych uczniów. Udaje mu się to. Zaczyna uczestniczyć w chuligański wybrykach rówieśników. Jeden z nich kończy się pobiciem niewinnego chłopca.

Scenariusz został oparty na autentycznych wydarzeniach z marca 2006 roku, jakie rozegrały się w Mahmudiyah w Iraku. Grupa amerykańskich żołnierzy zgwałciła i spaliła czternastoletnią Irakijkę oraz zastrzeliła członków jej rodziny. Narracja główna filmu stylizowana jest na dziennik prowadzony przez bohaterów za pomocą camcorderu. Jest to jednak tylko jeden ze środków zwiększąjących wiarygodność wydarzeń przedstawionych w filmie. Pojawiają się w nim również zapisy z kamer przemysłowych, wideoblogi, filmiki zamieszczane przez żołnierzy na portalu YouTube, newsy telewizyjne, francuski dokument oraz rozgrywający się już w USA "obiektywny" epilog. Ta wielość formatów pokazuje wyraźnie, w jaki sposób media konstruują przekaz i ukierunkowują widzów na konkretny jego odbiór. Pierwsza wojna iracka była przez niektórych nazywana telewojną. Obecnie media prześcigają się w jak najszybszym i jak najbliższym prawdy relacjonowaniu tragedii.