Filmy animacja artystyczna

W deszczową noc mężczyzna spowiada się księdzu ze swojej zbrodni, która swój początek miała w miłosnym trójkącie.

Dwaj serdeczni przyjaciele, żółw i ślimak zakładają się o to, który z nich ma piękniejszą skorupkę. Ponieważ urody nie da się zmierzyć postanawiają rozstrzygnąć spór wyścigiem. Choć stawką jest jedynie główka sałaty obaj stają się coraz bardziej zacięci, co ostatecznie doprowadza ich do zguby...

Zgodnie z tym, co sugeruje tytuł film Juliana Antonisza to oryginalna interpretacja pierwszej księgi „Pana Tadeusza” Adama Mickiewicza. Jak można się spodziewać po dziesięciominutowej noncamerowej formie, stanowi ona raczej pewnego rodzaju impresję obrazów i wycinek historii, niż klasyczną opowieść o ostatnim zajeździe na Litwie… Na taśmie filmowej pojawiają się znane Mickiewiczowskie postaci i sceny w sielsko-anielskiej atmosferze, ale zdecydowanie nie stylistyce. W tle słyszymy znane wersy trzynastozgłoskowca czytanego przez dziecięcego narratora. „Pan Tadeusz” w wersji Antonisza pokazuje uczniom, że lektury szkolne można odczytywać na zupełnie nowe sposoby, a fanom i wielbicielom animacji dostarcza ciekawych przeżyć wizualnych.

Próba przedstawienia zwyczajnego epizodu z życia człowieka w różnych ujęciach i z różnych punktów widzenia. Ekran podzielony jest na dziewięć kadrów (3x3). Wykorzystano dziewięć statycznych ujęć, z czego jedną kamerę umieszczono w jadącym autobusie. Bohaterowie zmieniają kadry, jakby wchodzili w różne przestrzenie jednej sceny. Dźwięk podąża za głównym bohaterem przemieszczającym się między kadrami.

Trzydzieści sześć postaci zaludnia stopniowo jeden pokój i cudem unikając kolizji, bez zwracania na siebie uwagi, wykonuje cykl zamkniętych w pętlę czynności. W czasach przed rozpowszechnieniem się blue-boxów film Rybczyńskiego był niezwykłym osiągnięciem technicznym, wymagającym ręcznego namalowania około 16 tys. masek. Ale Tango to coś więcej, niż pokaz pomysłowości technicznej. To swoiste polskie panoptikum. Przez pokój przechodni przeludnionego mieszkania, scenerię znaną dobrze wielu Polakom, przewija się tu bowiem galeria przeciętnych obywateli, oddających najbardziej prozaicznym czynnościom, jakie można sobie wyobrazić. Pierwszy, i jak dotychczas jedyny, Oscar dla polskiego filmu animowanego.

O Słodkie rytmy zadbał w tym filmie Krzysztof Penderecki. Nic więc dziwnego, że muzyka jest tu bohaterem równie ważnym, co pszczoły, na których w pierwszej kolejności skupia się etiuda. Nasączony ciepłymi kolorami film Kazimierza Urbańskiego z 1965 roku wchodzi w niezwykły świat pszczół, chwilami lepki jak miód, ospały, chwilami bardzo dynamiczny, agresywny, niebezpieczny. Zrealizowany przy użyciu różnych technik krótki metraż sprawia, że przez chwilę możemy nawet popatrzeć na świat oczyma pszczoły. Owady Urbańskiego zmieniają się tymczasem w niespokojne, wirujące plamy.

Człowiek z fascynacją obserwuje dzikiego konia. Zwierzę mieni się kolorami w zależności od barwy pejzażu. Wojownik próbuje go okiełznać gołymi rękami i bronią. Ponosi porażkę. Koń dołącza do stada. Impresja autorstwa Witolda Giersza, klasyka polskiego filmu animowanego.

Debiut reżyserski Zbigniewa Rybczyńskiego, a także praca dyplomowa obroniona na Wydziale Operatorskim Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi (PWSFTviT). Wizualna impresja, która ukazuje nagranie koncertu jazzowego zespołu Zbigniewa Namysłowskiego. Film w nowatorski sposób przetwarza obraz, wzmacniając w ten sposób ekspresję i dynamikę muzyki. Sam tytuł jest neologizmem i połączeniem słów „plastelina” oraz „muzyka”.

O tym, czy warto do końca próbować rozwiązać niektóre naukowe zagadki oraz jak postępować z rozwiązanym problemem, który wymyka się spod kontroli. Bez słów, w formie animacji poklatkowej, Krzysztof Kiwerski ukazuje absurdalne zmagania człowieka w białym kitlu z liną.

Na podłodze leży kartka, powoli pojawia się odręczne pismo – to list do tajemniczej ukochanej, Anny, pełen poetyckich metafor i refleksji. Powoli ukazującym się słowom towarzyszy wokaliza, potem także płomień świecy i męski głos, który spokojnie zaczyna odczytywać kolejne zdania. Wreszcie widzimy kopertę z adresem, a wraz z gwałtownym odgłosem pocztowego stempla pojawia się znaczek przedstawiający Adolfa Hitlera i pieczątka, która ujawnia okoliczności nadania: „K.L. Auschwitz”.