Krótkometrażowy 1980

Krzysztof Kieślowski postanowił w roku 1979 przeprowadzić sondę. Przepytał w tym celu wielu ludzi w różnym wieku, którzy musieli odpowiedzieć na następujące pytania: Kim jesteś? Czego byś chciał? Co jest dla ciebie najważniejsze? Następnie, ze wszystkich wypowiedzi, wybrał czterdzieści cztery najciekawsze i uporządkował je od niemowlaka, do prawie stuletniej kobiety. Powstał bardzo przejmujący obraz ludzkich pragnień, uczuć, poglądów i priorytetów, które zmieniają się z upływem czasu.

Werner Herzog w wyniku przegranego zakładu z Errolem Morrisem musi zjeść swój but.

Powracający z krucjaty Sir Maddox (Tony Vogel) zastaje swoją wioskę splądrowaną. Postanawia wytropić tajemniczych napastników i pomścić swoją rodzinę.

Bohaterka to wesoła kropla letniego deszczu, niesie w sobie kolory tęczy, energię słońca i życiodajną moc wody. Pewnego razu pojawiła się w domu małego Wilka i postanowiła się z nim zaprzyjaźnić. Wilczek był z natury miły i grzeczny, co bardzo nie podobało się jego rodzicom. Ponieważ nie chciał sprawiać im zawodu, starał się zostać prawdziwym wilkiem — dzikim, złym, okrutnym i przebiegłym. Spotkanie z Kropelką pozwoliło mu jednak inaczej spojrzeć na świat i siebie samego. Czy Kropelka będzie umiała go zmienić?

Krótkometrażowy dokument o malarstwie.

Fiodor nie chce wyjeżdżać na wakacje do Soczi, więc spędza lato w Prostokwaszynie. Towarzyszą mu wierni przyjaciele, kot Matroskin i pies Szarik. Matroskin jest zadowolony z nowego nabytku – krowy Murki, która dostarcza dużo mleka, oraz z narodzin jej cielątka o imieniu Gawriusza. Z kolei pies Szarik odkrył nowe hobby – fotografowanie dzikiej przyrody.

Trzydzieści sześć postaci zaludnia stopniowo jeden pokój i cudem unikając kolizji, bez zwracania na siebie uwagi, wykonuje cykl zamkniętych w pętlę czynności. W czasach przed rozpowszechnieniem się blue-boxów film Rybczyńskiego był niezwykłym osiągnięciem technicznym, wymagającym ręcznego namalowania około 16 tys. masek. Ale Tango to coś więcej, niż pokaz pomysłowości technicznej. To swoiste polskie panoptikum. Przez pokój przechodni przeludnionego mieszkania, scenerię znaną dobrze wielu Polakom, przewija się tu bowiem galeria przeciętnych obywateli, oddających najbardziej prozaicznym czynnościom, jakie można sobie wyobrazić. Pierwszy, i jak dotychczas jedyny, Oscar dla polskiego filmu animowanego.