Krótkometrażowy 1980

Krzysztof Kieślowski postanowił w roku 1979 przeprowadzić sondę. Przepytał w tym celu wielu ludzi w różnym wieku, którzy musieli odpowiedzieć na następujące pytania: Kim jesteś? Czego byś chciał? Co jest dla ciebie najważniejsze? Następnie, ze wszystkich wypowiedzi, wybrał czterdzieści cztery najciekawsze i uporządkował je od niemowlaka, do prawie stuletniej kobiety. Powstał bardzo przejmujący obraz ludzkich pragnień, uczuć, poglądów i priorytetów, które zmieniają się z upływem czasu.

Werner Herzog w wyniku przegranego zakładu z Errolem Morrisem musi zjeść swój but.

Powracający z krucjaty Sir Maddox (Tony Vogel) zastaje swoją wioskę splądrowaną. Postanawia wytropić tajemniczych napastników i pomścić swoją rodzinę.

Bohaterka to wesoła kropla letniego deszczu, niesie w sobie kolory tęczy, energię słońca i życiodajną moc wody. Pewnego razu pojawiła się w domu małego Wilka i postanowiła się z nim zaprzyjaźnić. Wilczek był z natury miły i grzeczny, co bardzo nie podobało się jego rodzicom. Ponieważ nie chciał sprawiać im zawodu, starał się zostać prawdziwym wilkiem — dzikim, złym, okrutnym i przebiegłym. Spotkanie z Kropelką pozwoliło mu jednak inaczej spojrzeć na świat i siebie samego. Czy Kropelka będzie umiała go zmienić?

Krótkometrażowy dokument o malarstwie.

Fiodor nie chce wyjeżdżać na wakacje do Soczi, więc spędza lato w Prostokwaszynie. Towarzyszą mu wierni przyjaciele, kot Matroskin i pies Szarik. Matroskin jest zadowolony z nowego nabytku – krowy Murki, która dostarcza dużo mleka, oraz z narodzin jej cielątka o imieniu Gawriusza. Z kolei pies Szarik odkrył nowe hobby – fotografowanie dzikiej przyrody.

Zgodnie z tym, co sugeruje tytuł film Juliana Antonisza to oryginalna interpretacja pierwszej księgi „Pana Tadeusza” Adama Mickiewicza. Jak można się spodziewać po dziesięciominutowej noncamerowej formie, stanowi ona raczej pewnego rodzaju impresję obrazów i wycinek historii, niż klasyczną opowieść o ostatnim zajeździe na Litwie… Na taśmie filmowej pojawiają się znane Mickiewiczowskie postaci i sceny w sielsko-anielskiej atmosferze, ale zdecydowanie nie stylistyce. W tle słyszymy znane wersy trzynastozgłoskowca czytanego przez dziecięcego narratora. „Pan Tadeusz” w wersji Antonisza pokazuje uczniom, że lektury szkolne można odczytywać na zupełnie nowe sposoby, a fanom i wielbicielom animacji dostarcza ciekawych przeżyć wizualnych.