Zestawienie najlepszych i najpopularniejszych filmów w których występuje obojętność.
Zobacz zwiastuny, oceny, oraz dowiedz się kto reżyserował i jacy aktorzy występowali
w tych filmach.
Nadszedł czas, kiedy naturalne bogactwa Ziemi wyczerpały się, a technologia postępuje do przodu w astronomicznym pędzie. Twoje życie jest monitorowane: to, co jesz, zostało specjalnie spreparowane, a ci, którzy ci służą, nie są wcale ludźmi. Są sztuczni. Uczucia pozostają ostatnią, nie przekroczoną dotąd, kontrowersyjną granicą w rozwoju robotów. Sztuczne twory nie powinny posiadać uczuć. Ale jest też druga strona - setki rodziców, którzy nie mogą mieć dzieci.
Akcja dzieje się w czasie okrutnych walk międzyplemiennych (Tutsi przeciw Hutu) w stolicy Rwandy, Kigali, w 1993 roku. Jednym z bohaterów jest właściciel tytułowego hotelu Paul Rusesabagina, który dał schronienie tysiącom bezbronnych Rwandyjczyków.
Russ Duritz (Willis) jest cenionym specjalistą od "kreowania wizerunku publicznego". Czy odniósł sukces? Czy jest szczęśliwy? Wiedzie niesłychanie puste życie zapominając o marzeniach i chłopcu, którym kiedyś był. Pewnego dnia jednak spotyka na swej drodze ośmioletniego Rusty'ego (Breslin), w którym odnajduje samego siebie z dzieciństwa. Początkowo Russ myśli, że ma halucynacje i stara się pozbyć natręta. Rusty nic sobie z tego nie robi, nie rozumie czemu Russ zapomniał o dziecięcych marzeniach, nie ma żony, ani nawet psa. Otwarcie traktuje go jako życiowego nieudacznika i wstydzi się, że wyrósł na kogoś takiego jak on. Minie sporo czasu zanim oboje - Russ i Rusty - zrozumieją, że mogą się od siebie wiele nauczyć, a wszystko jeszcze przed nimi.
Według powieści H.G. Wellsa, naukowiec i majsterkowicz buduje wehikuł czasu i używa go do badania odległej przyszłości, w której istnieją dwie ludzkie rasy, jedna łagodna i delikatna, druga ludożercza żyjąca pod ziemią. Maszyna zostaje skradziona przez podziemną rasę, podróżnik musi podjąć ryzyko bycia złapanym (i zjedzonym) żeby powrócić do swoich czasów.
Charlotta - światowej sławy pianistka, która zapomniawszy o rodzinie, w całości poświęciła się sztuce - przeżywa depresję po śmierci swojego przyjaciela, Leonarda. Na zaproszenie córki i jej męża przyjeżdża ze Szwajcarii do małego prowincjonalnego zboru protestanckiego w Szwecji. Matka jest oburzona, że Eva bez jej wiedzy wzięła pod opiekę swoją upośledzoną i oddaną przed laty do przytułku siostrę - Helenę. Będzie to pierwsza, ale nie jedyna rysa w atmosferze pozornej, uprzejmej obojętności między nimi.
Tytułowa matka to kobieta, która nie cofnie się przed niczym w obronie swego syna. Do-Joon, umysłowo upośledzony syn Hye-ja, zostaje przypadkowo potrącony przez przejeżdżającego mercedesa. Jego przyjaciel namawia go do zemsty na sprawcy wypadku. Obaj śledzą auto i docierają do pola golfowego, gdzie spotykają domniemanych winowajców i wszczynają z nimi bójkę. To oczywiście przykuwa uwagę policji. Kiedy później zostaje popełniona zbrodnia (morderstwo na tle seksualnym na pewnej uczennicy), Do-Joon, którego widziano na miejscu tragedii, zostaje oskarżony i zatrzymany. Przekonana o niewinności syna i wzburzona obojętnością sądu na jego stan zdrowia, Hye-ja zwraca się o pomoc do drogiego prawnika i przyjaciół. Kiedy jednak nikt nie chce jej wesprzeć, postanawia wziąć sprawę w swoje ręce.
Adriana żyje sama, ale nie samotnie. Przeciwnie, życie towarzyskie i znajomości - zwłaszcza z mężczyznami - są najważniejszą częścią jej egzystencji. Pracuje, a raczej ma zawsze jakieś zajęcie nieźle płatne, nie wymagające wiele więcej ponad urodę, młodość, obycie i potoczną inteligencję. Może więc to być zajęcie manicurzystki, modelki, cover-girl lub statystowanie w filmie. Zarobki wystarczają Adrianie na opłacenie niewielkiego, ale nowoczesnego mieszkania, mały samochód i modną garderobę na każdą okazję. A to najważniejsze, bo życie Adriany upływa właśnie od okazji do okazji. Jej życie "właściwe" to spotkania, przyjęcia, wizyty w lokalach, wycieczki do kina lub na weekend za miasto. Partnerzy zmieniają się często i bywają różni.
Na swoje alter ego Bergman wybrał 80-letniego profesora Borga, który jedzie z synową ze Sztokholmu do Lund na obchody własnego jubileuszu naukowego. Podróż staje się dla niego wędrówką przez obszary pamięci, refleksją nad życiem i stosunkami z ludźmi. Bohater przywołuje we wspomnieniach swoją pierwszą niespełnioną miłość, nieudane małżeństwo, trudne ojcostwo. Bliskość śmierci sprawia, że Borg uświadamia sobie, iż apodyktycznością, chłodem i obojętnością odgrodził się murem od innych, skazał się na rozpaczliwą samotność. Teraz będzie starał się powoli ów mur burzyć (co jest jedynie subtelnie zasygnalizowane, ale i tak stanowi wyjątkowy w twórczości reżysera promyk optymizmu).
Angielski król Henryk II Plantagenet, zwany też Andegaweńskim, żył w latach 1133-1189. Podbił północną Irlandię, Szkocję i część Walii. Do korony brytyjskiej przyłączył także zachodnią Francję. Żonę, Eleonorę Akwitańską, więził przez piętnaście lat w twierdzy w Salisbury, wypuszczając na wolność tylko z okazji uroczystości państwowych i Bożego Narodzenia. Akcja filmu Lew w zimie rozpoczyna się właśnie podczas świąt Bożego Narodzenia 1183 r. Na zamek w Chinon przybywa Eleonora. Henryk sprowadza też synów: Jana (przyszłego króla Jana Bez Ziemi), Ryszarda (przyszłego króla Ryszarda Lwie Serce) i Gotfryda. Na tronie po swojej śmierci chciałby widzieć ulubionego Jana, podczas gdy faworytem Eleonory jest Ryszard. Sukcesja staje się przedmiotem walki między małżonkami i licznych dworskich intryg.