Filmy obojętność

Spojrzenie na życie i śmierć z perspektywy rodziny Fisherów, zajmującej się na co dzień prowadzeniem zakładu pogrzebowego.

Nadszedł czas, kiedy naturalne bogactwa Ziemi wyczerpały się, a technologia postępuje do przodu w astronomicznym pędzie. Twoje życie jest monitorowane: to, co jesz, zostało specjalnie spreparowane, a ci, którzy ci służą, nie są wcale ludźmi. Są sztuczni. Uczucia pozostają ostatnią, nie przekroczoną dotąd, kontrowersyjną granicą w rozwoju robotów. Sztuczne twory nie powinny posiadać uczuć. Ale jest też druga strona - setki rodziców, którzy nie mogą mieć dzieci.

Akcja dzieje się w czasie okrutnych walk międzyplemiennych (Tutsi przeciw Hutu) w stolicy Rwandy, Kigali, w 1993 roku. Jednym z bohaterów jest właściciel tytułowego hotelu Paul Rusesabagina, który dał schronienie tysiącom bezbronnych Rwandyjczyków.

U schyłku dziewiętnastego wieku naukowiec H. George Wells, tworzy maszynę zdolną do przemieszczania się w czasie. Opowiada o tym swoim przyjaciołom, a gdy nie chcą mu uwierzyć udaje się w przyszłość, by zdobyć dowody. Przemierzając kolejne wieki George, dociera do odległej przyszłości, gdzie rasa ludzka podzieliła się na dwa gatunki pokojowych Eloi i potwornych Morloków.

Russ Duritz (Willis) jest cenionym specjalistą od "kreowania wizerunku publicznego". Czy odniósł sukces? Czy jest szczęśliwy? Wiedzie niesłychanie puste życie zapominając o marzeniach i chłopcu, którym kiedyś był. Pewnego dnia jednak spotyka na swej drodze ośmioletniego Rusty'ego (Breslin), w którym odnajduje samego siebie z dzieciństwa. Początkowo Russ myśli, że ma halucynacje i stara się pozbyć natręta. Rusty nic sobie z tego nie robi, nie rozumie czemu Russ zapomniał o dziecięcych marzeniach, nie ma żony, ani nawet psa. Otwarcie traktuje go jako życiowego nieudacznika i wstydzi się, że wyrósł na kogoś takiego jak on. Minie sporo czasu zanim oboje - Russ i Rusty - zrozumieją, że mogą się od siebie wiele nauczyć, a wszystko jeszcze przed nimi.

Charlotta - światowej sławy pianistka, która zapomniawszy o rodzinie, w całości poświęciła się sztuce - przeżywa depresję po śmierci swojego przyjaciela, Leonarda. Na zaproszenie córki i jej męża przyjeżdża ze Szwajcarii do małego prowincjonalnego zboru protestanckiego w Szwecji. Matka jest oburzona, że Eva bez jej wiedzy wzięła pod opiekę swoją upośledzoną i oddaną przed laty do przytułku siostrę - Helenę. Będzie to pierwsza, ale nie jedyna rysa w atmosferze pozornej, uprzejmej obojętności między nimi.

Tytułowa matka to kobieta, która nie cofnie się przed niczym w obronie swego syna. Do-Joon, umysłowo upośledzony syn Hye-ja, zostaje przypadkowo potrącony przez przejeżdżającego mercedesa. Jego przyjaciel namawia go do zemsty na sprawcy wypadku. Obaj śledzą auto i docierają do pola golfowego, gdzie spotykają domniemanych winowajców i wszczynają z nimi bójkę. To oczywiście przykuwa uwagę policji. Kiedy później zostaje popełniona zbrodnia (morderstwo na tle seksualnym na pewnej uczennicy), Do-Joon, którego widziano na miejscu tragedii, zostaje oskarżony i zatrzymany. Przekonana o niewinności syna i wzburzona obojętnością sądu na jego stan zdrowia, Hye-ja zwraca się o pomoc do drogiego prawnika i przyjaciół. Kiedy jednak nikt nie chce jej wesprzeć, postanawia wziąć sprawę w swoje ręce.

Na swoje alter ego Bergman wybrał 80-letniego profesora Borga, który jedzie z synową ze Sztokholmu do Lund na obchody własnego jubileuszu naukowego. Podróż staje się dla niego wędrówką przez obszary pamięci, refleksją nad życiem i stosunkami z ludźmi. Bohater przywołuje we wspomnieniach swoją pierwszą niespełnioną miłość, nieudane małżeństwo, trudne ojcostwo. Bliskość śmierci sprawia, że Borg uświadamia sobie, iż apodyktycznością, chłodem i obojętnością odgrodził się murem od innych, skazał się na rozpaczliwą samotność. Teraz będzie starał się powoli ów mur burzyć (co jest jedynie subtelnie zasygnalizowane, ale i tak stanowi wyjątkowy w twórczości reżysera promyk optymizmu).

Angielski król Henryk II Plantagenet, zwany też Andegaweńskim, żył w latach 1133-1189. Podbił północną Irlandię, Szkocję i część Walii. Do korony brytyjskiej przyłączył także zachodnią Francję. Żonę, Eleonorę Akwitańską, więził przez piętnaście lat w twierdzy w Salisbury, wypuszczając na wolność tylko z okazji uroczystości państwowych i Bożego Narodzenia. Akcja filmu Lew w zimie rozpoczyna się właśnie podczas świąt Bożego Narodzenia 1183 r. Na zamek w Chinon przybywa Eleonora. Henryk sprowadza też synów: Jana (przyszłego króla Jana Bez Ziemi), Ryszarda (przyszłego króla Ryszarda Lwie Serce) i Gotfryda. Na tronie po swojej śmierci chciałby widzieć ulubionego Jana, podczas gdy faworytem Eleonory jest Ryszard. Sukcesja staje się przedmiotem walki między małżonkami i licznych dworskich intryg.

Adriana żyje sama, ale nie samotnie. Przeciwnie, życie towarzyskie i znajomości - zwłaszcza z mężczyznami - są najważniejszą częścią jej egzystencji. Pracuje, a raczej ma zawsze jakieś zajęcie nieźle płatne, nie wymagające wiele więcej ponad urodę, młodość, obycie i potoczną inteligencję. Może więc to być zajęcie manicurzystki, modelki, cover-girl lub statystowanie w filmie. Zarobki wystarczają Adrianie na opłacenie niewielkiego, ale nowoczesnego mieszkania, mały samochód i modną garderobę na każdą okazję. A to najważniejsze, bo życie Adriany upływa właśnie od okazji do okazji. Jej życie "właściwe" to spotkania, przyjęcia, wizyty w lokalach, wycieczki do kina lub na weekend za miasto. Partnerzy zmieniają się często i bywają różni.