Filmy skarga

Rok 1976. Na korytarzu gmachu Telewizji, Agnieszka - dyplomantka szkoły filmowej - przekonuje "ważnego" redaktora o potrzebie powstania filmu o Mateuszu Birkucie, przed laty przodowniku pracy, którego błyskotliwa kariera skończyła się nagle i niespodziewanie gdzieś około roku 1952. Po pertraktacjach dziewczyna dostaje wreszcie taśmę i niezbędny sprzęt. Rozpoczyna prywatne śledztwo, mające ustalić przyczyny sukcesu i upadku Birkuta.

James i Carl marzą o założeniu sklepu z deskami do surfingu, ale na razie muszą pracować jako śmieciarze. Nie mają łatwego życia. Szef tylko czeka na okazję, żeby się ich pozbyć. Mnożą się skargi na ich hałaśliwość, czepia się policjant z drogówki. Na kontrolera ich pracy został wyznaczony zwariowany afroamerykanin, były komandos z Wietnamu. I jakby mało było kłopotów, pewnego ranka znajdują w śmieciach trupa.

Doug Stauber (Seann William Scott), długoletni pracownik miejscowego supermarketu spożywczego, marzy o awansie na kierownika. Idealna okazja nadarza się gdy w mieście planowane jest otwarcie nowej filii sklepu. Niespodziewanie zjawia się nowy pracownik, pochodzący z Kanady, Richard Wehlner (John C. Reilly), który także planuje zostać managerem nowego sklepu. Doug i Richard zaczynają rywalizację o stanowisko.

Sandy Bates to wzięty reżyser i scenarzysta filmów komediowych. Przeżywa jednak kryzys, ponieważ chce tworzyć filmy ambitne i artystyczne, co nie podoba się jego producentom. Wyjeżdża więc do hotelu Stardust w New Jersey, gdzie odbywa się przegląd jego starych filmów. Tam, wspomnienia zaczną mieszać się z jawą, a przeszłość z teraźniejszością i przyszłością.

Policjant z pasji, a nie z powołania, 35-letni Lucien Marguet (Didier Bezace), nazywany Lulu, spędza całe dnie i noce w poszukiwaniu informacji, które mogłyby prowadzić do sukcesu. Podczas, gdy wielu jego kolegów ogląda telewizję w rodzinie, on woli chodzić samotnie po Paryżu, aby uzyskać informacje od informatorów. To już trzynaście lat, codziennie idzie do 7 Sądowego Wydziału Policji. Tutaj Lulu zaczynał od początku jako młody stażysta. Teraz prowadzi sprawy związane z handlem narkotykami.

Liang Zhao od 1996 roku zbierał relacje osób, które przyjeżdżały do Pekinu z całego obszaru imperium, aby złożyć skargę na krzywdy, które ich spotkały. Żyjący w okolicach południowego dworca stolicy petenci czekają miesiącami, a nierzadko latami, na odpowiedź urzędu, żyjąc najczęściej w prowizorycznych schronieniach. Chłopi wyrzuceni z własnej ziemi, pracownicy zlikwidowanych fabryk, zwykli mieszkańcy, których domy zostały zburzone, a oni nie dostali żadnego odszkodowania i wiele innych roszczeń jest zgłaszanych przedstawicielom władzy. Stawiając czoła onieśmieleniu, nieżyczliwości urzędników, problemom formalnym, osoby skarżące uparcie prą do przodu, często bez żadnego rezultatu...