Markus nie czuje się bezpiecznie na spacerniaku. Pozostali więźniowie są prawdziwymi gangsterami, twardzielami gotowymi załatwić każdego w okamgnieniu. A on jest tylko multimilionerem, który rozbijał się samolotem po świecie i dobrze się bawił. Jako zaradny biznesmen skorzystał z kilku dróg na skróty i tak trafił za kratki. Szybko zostaje zmuszony do przeniesienia się do specjalnego bloku, w którym są najbardziej pogardzani więźniowie, ale jednocześnie najbardziej ochraniani. Najważniejszy jest tam chór. Markus dołącza do prób chóru. Jako doświadczony manipulator, krok po kroku zaczyna podważać pozycję kierownika chóru. Zrobi wszystko, by wspiąć się najwyżej w więziennej hierarchii.
Darling (Danica Curcic) jest niezwykle utalentowaną, znaną na całym świecie duńską baleriną. Pewnego dnia, po długiej nieobecności, decyduje się wrócić do Duńskiego Baletu Królewskiego w Kopenhadze. Ma tam zatańczyć tytułową rolę w klasycznym przedstawieniu pt. Giselle, do którego jej mąż Frans (Gustaf Skarsgård) robi choreografię. Nieszczęśliwie podczas jednej z prób tancerka doznaje poważnej kontuzji. Szybko okazuje się, że jej biodro jest nieodwracalnie uszkodzone. Darling nie poddaje się i zostaje trenerką Polly (Astrid Grarup Elbo) – młodej, utalentowanej baletnicy, która ma ją zastąpić. Sielanka trwa jednak tylko krótką chwilę.
W środku afrykańskiej pustyni psuje się autobus z kilkunastoma pasażerami. Kierowca pomylił trasy, benzyna się skończyła, a do najbliższych osad ludzkich jest kilka dni drogi na piechotę. Jeden z uczestników „wycieczki” zaprawiony w wędrówkach przez pustynię postanawia wyruszyć po pomoc. Reszta zostaje w autobusie czekając na ratunek. Początkowo pasażerowie zabijają nudę alkoholem i bezsensownymi rozmowami. Po jakimś czasie dochodzą oni jednak do wniosku, że w ramach rozrywki wystawią w tych niesprzyjających „okolicznościach przyrody” „Króla Leara”. Podczas pracy nad „adaptacją” ujawniają się różnice między podróżnikami.
Gdy zrzędliwy wujek Sofus z Australii bierze udział w konkursie dojenia krów, Far i jego dzieci pomagają mu zdobyć główną nagrodę - i zrozumieć, że warto być dobrym.
Helene nigdy nie poznała swojego ojca, ale jest przekonana, że jest nim dyrektor pewnego teatru. Chce się do niego zbliżyć, a pomaga jej w tym ukochany pies matki.