Dramat 1998

Nadmorskie łotewskie miasteczko w latach pięćdziesiątych XX wieku. Piaszczysta plaża łotewskiego wybrzeża była na krańcu ZSRR. Każdego wieczora przyjeżdżały tu radzieckie maszyny i dokładnie sprzątały plażę. Nieproszony gość musiałby zostawić na piasku jakiś ślad. Pewnego dnia patrol sowieckich żołnierzy znajduje na piasku damski pantofelek, a ślady prowadzą do miasteczka. Ale żołnierze nie potrafią rozwiązać tej zagadki...

Główna bohaterka Sook-Hee jest tajną agentką służb północnokoreańskich. Dziewczyna otrzymała trudne zadanie wykradzenia z siedziby CIA w Seulu tajnych informacji. Amerykańskie służby wywiadowcze prowadzą zakrojone na szeroką skalę poszukiwania Sook-Hee, ale bez powodzenia. Tymczasem nasza agentka podając się za mieszkającą w Hongkongu Miya, zostaje gosposią w mieszkaniu amerykańskiego pułkownika, Grega Finna, gdzie ma wykonać kolejne zadanie: skopiować z jego komputera tajne dane wojskowe...

Mireille Bertillet (Marianne Basler), prowincjonalny sędzia, ku swemu wielkiemu zaskoczeniu zostaje przeniesiona do Palais de Justice w Paryżu. Odziedziczyła ciężkie akta kompromitujące wysokie osobistości. Mireille zostaje oszukana przez Castellina (Jean-Pierre Mocky), złotą rączkę prokuratora, który przybiera tożsamość pisarza, aby lepiej ją uwieść i manipulować. Młody inspektor policji w końcu wyjawi młodej sędzinie prawdziwą tożsamość Castellina i powód jego zainteresowania nią. Wstrząśnięta zawiedzioną miłością, z narażeniem życia będzie kontynuowała swoje działania.

Zdolni i nie chcący się podporządkować zwierzchnikom programiści przeciwstawiają się korporacji działającej w przemyśle komputerowym.

W czasie okupacji we Francji kolejarz znajduje wiadomość zrzuconą z pociągu deportacyjnego, na której są słowa: „Żyję i kocham cię – Sara” oraz adres. Odkrywa, że ​​syn Sary, który ma zaledwie cztery lata, uniknął obławy.

Max (Georges Corraface) wraca do domu po dziesięciu latach spędzonych w więzieniu za zbrodnię w afekcie. Następnie zakochuje się w pięknej kobiecie (Anna Galiena), która jest żoną jego brata (Jean-Marc Barr)...

Przypadkowo Erik (Krister Henriksson) spotyka Viivi (Lena Endre), estońską skrzypaczkę grającą w sztokholmskim metrze. Zaczynają intensywny romans. Matka Erika nie lubi tego związku, nie zapominając o ucieczce z Estonii w czasie wojny. Ujawnia fakty z przeszłości, a Erik dowiaduje się, że jego szwedzki ojciec go adoptował. Jego prawdziwy ojciec był estońskim nazistą. Viivi dorastała w komunistycznej Estonii, gdzie jej ojciec był członkiem partii i pracował dla KGB. Zdenerwowana reakcją matki Erika Viivi wraca do Estonii. Erik postanawia śledzić i dowiedzieć się więcej o swoim prawdziwym ojcu i estońskiej rodzinie. Miłość Erika i Viivi zostaje wystawiona na próbę, gdy ponownie się spotykają. Ich ojcowie byli przyjaciółmi z dzieciństwa, ale walczyli po przeciwnych stronach wojny.

W bistro w La Mulatiere, dzielnicy Lyonu, w latach pięćdziesiątych. To "Matka Christain" (Myriam Boyer) prowadzi bistro. Jej klientela składa się z marynarzy, robotników, zagubionych dziewcząt, w scenerii kominów fabrycznych i torów kolejowych. Pod wpływem radiowych telenoweli i lektury magazynu „Detektyw” matka Christain wpadła na pomysł, by przeprowadzić własne śledztwo i znaleźć samej mordercę swojej córki, której ciało znaleziono w jej piwnicy.

W kwietniu 1975 roku wybucha wojna domowa; Bejrut jest podzielony wzdłuż linii muzułmańsko-chrześcijańskiej. Tarek jest w liceum i kręci filmy Super 8 ze swoim przyjacielem Omarem. Na początku wojna jest skowronkiem: szkoła została zamknięta, przemoc jest fascynująca, podróż z Zachodu na Wschód to zabawa. Jego matka chce wyjechać; jego ojciec odmawia. Tarek spędza czas z May, chrześcijanką, osieroconą i mieszkającą w jego budynku. Tarek przypadkowo udaje się do niesławnego burdelu w rozdartej wojną Olive Quarter, spotykając się ze swoją legendarną panią Oum Walid. Następnie zabiera tam Omara i May, używając jej bielizny jako białej flagi dla bezpiecznego przejścia. Narastają napięcia rodzinne. Gdy dorośnie, wojna nieubłaganie przechodzi od przygody do tragedii.

Niepełnosprawna Julia odcięta jest od świata. Przykuta do wózka kobieta nie może się poruszać, straciła mowę, a jedynym kontaktem z innymi, jest komputer który generuje jej mowę. Opiekuje się nią Madelaine, która jest bardzo złośliwa a nawet czasami okrutna, oraz nie zapewnia Julii należnej opieki. Sytuacja staje się bardziej napięta gdy kobieta zakochuje się w Eddim o którego zazdrosna staje się Madelaine.