Dramat 2001

Film przypomina serię polaroidowych zdjęć, ukazujących piątkę młodych Argentyńczyków, którzy mają problemy z realizacją swoich planów i marzeń. Wciąż zbyt zajęci innymi sprawami, które odwracają ich uwagę od najważniejszego. Wydaje się, że usilnie poszukują pretekstu, by odłożyć moment przejęcia kontroli nad własnym życiem na później. Toro nie jest pewien, czy powinien dalej próbować zostać aktorem, czy może lepiej dać sobie z tym spokój. Equis ma złamane serce i myśli o wyjeździe z Buenos Aires w poszukiwaniu miłości i nowego życia gdzie indziej. Nie zdaje sobie sprawy, że być może miłość czeka na niego całkiem blisko. Fer, najstarszy z piątki bohaterów, pragnie zmiany i czuje, że na podjęcie działania ma coraz mniej czasu. Moron i Aili są zdumiewająco do siebie podobni. Aili urodziła się w Tajpej, a Moron w Buenos Aires. Łączy ich poczucie pustki, które sprawia, że poszukują czegoś, co nadałoby ich życiu sens, co miałoby znaczenie...

To historia o człowieku takim jak każdy. Trwają właśnie wakacje a on spędza je w sposób, w jego mniemaniu, idealny, czyli nie robiąc nic. Wraz z wizytą niespodziewanego gościa, zmienia się całe jego życie.

W swoim pierwszym fabularnym filmie Semih Kaplanoglu szuka odpowiedzi na pytanie: "gdzie jest mój dom?", pokazując trzy indywidualne historie ludzi reprezentujących różne pokolenia. Po latach żałoby z powodu śmierci rodziców 26-letni Selim postanawia opuścić Turcję na zawsze i składa wniosek o wizę do Stanów Zjednoczonych. Selimowi nie przeszkadza fakt, że ma dziewczynę, prawdziwym zagrożeniem dla jego planów staje się niespodziewany powrót wuja Nasuhi. Starszy mężczyzna w czasie II Wojny Światowej został uwięziony w obozie jenieckim w Rosji. Dopiero po 58 latach zdecydował się na powrót do ojczyzny. Chce spędzić ostatnie lata życia w rodzinnym domu na prowincji, pielęgnując przyległy gaj oliwny. Tyle tylko, że niszczejący dom i gaj zamierzał sprzedać Selim, by opłacić swoje przyszłe mieszkanie na Manhattanie. Sprawy komplikują się jeszcze bardziej gdy Nasuhi znajduje na ulicy pobitą Rosjankę.

Film opowiada o niezwykłej rodzinie amerykańskich muzyków - Osmondów. Osmondowie przez ponad czterdzieści lat byli na topie. Zdobyli wiele nagród i występowali w wielu programach muzycznych. Pomimo trudności sławy, wielkiej presji przemysłu rozrywkowego i dużych problemów finansowych rodzina zawsze była wierna wyznawanym przez siebie wartościom...

Wypadek drogowy sprawia, że ​​charyzmatyczny czarnoskóry raper Sol i atrakcyjna Żydówka Sara spotykają się i zakochują. Jednak iskry, które między nimi przeskakują, doprowadzają do eksplozji beczki prochu ich fundamentalnie odmiennych kultur. Czy Sol i Sara zdołają pokonać nienawiść i przemoc – czy też ich miłość zginie na froncie bezlitosnej wojny w mieście?

Nina (Fanny Ardant), zagubiona, wychudła, idzie i zatacza się po parku. Upada. Wszyscy się odwracają. Nikt się nie zatrzymuje. Z wyjątkiem Samiego (Roschdy Zem), Algierczyka w stroju do biegania, który biegł po parku. Nina chce znaleźć mężczyznę, który ją uratował. Jedynego, który się zatrzymał. Szuka wysokiego, ciemnowłosego mężczyzny, który biegł i znajduje go w przebraniu, kiedy uprawia seks. Nina, zaginiona aktorka, zakochuje się w Samim, algierskim maratończyku, który został transwestytą i prostytutką z powodu marzenia, które zbyt wcześnie się rozwiało.

W Algierii, w lutym 1903 roku, tuż po procesie powstańców z Margueritte, wioski, w której zginęło siedmiu Europejczyków. Eugenia (Jeanne Balibar), trzydziestoletnia kobieta pochodzenia hiszpańskiego, popełniła samobójstwo, pomimo namiętnej miłości, jaką żywiła do męża, Jeana Corvelera (Bruno Todeschini), francuskiego prawnika powstańców. Dlaczego?

Wiera przestraszywszy się współlokatora, który jest nałogowym alkoholikiem, wzywa lekarza. Ten, próbując poskromić chuligana, przypadkowo zabija go. By nie mieć do czynienia z milicją, Wiera postanawia na własną rękę uwolnić się od trupa...

Jak każda Carmen, Karmen Geï opowiada o konflikcie między nieskończonym pragnieniem wolności a prawami, konwencjami, językami i ludzkimi ograniczeniami, które to pragnienie hamują.

We Włoszech, w 1932 roku, Nella i Orfeo Mancini, oboje komuniści, oraz ich dzieci, Bianca i Oreste, są zmuszeni opuścić rodzinną Toskanię, by uciec przed faszyzmem. Marząc o Nowym Świecie, mała rodzina wsiada na statek płynący do Ameryki, z głowami pełnymi nadziei i świetlanej przyszłości. Jednak Mancini w końcu lądują w starym porcie w Marsylii. Nigdy więcej nie wyjeżdżają.