Dramat 2015

Ciężko chorego mężczyznę odwiedza córka Clarisse. Rozmowom przy kuchennym stole towarzyszą żal, gniew i demony przeszłości. Kobieta wspomina matkę, której życie z mężem było pasmem gorzkich doświadczeń. Mimo wielkich chęci, ani założenie rodziny, ani relacja z ojcem również Clarisse nie pozwoliły uciec od samotności.

Prawie czterdziestoletnia Caroline Menard właśnie straciła wszystko, na czym jej najbardziej zależało. By zacząć życie od nowa, przeprowadza się do innego mieszkania położonego w blokowisku z lat 70. Wkrótce zaprzyjaźnia się z małą dziewczynką, która także doświadczyła porzucenia i samotności. Obie szukają bratniej duszy, pocieszenia i towarzystwa. Z czasem dziewczynka bardzo przywiązuje się do Caroline, lecz zamiast nadziei, przynosi rozpacz.

Beatrice i jej dorastający syn przyjeżdżają z Anglii na południe Francji aby posprzątać letni dom, który wystawili na sprzedaż. Podczas gdy matka próbuje pogodzić się z rozpadem swojego małżeństwa, Elliot poznaje w wiosce zbuntowanego, zamkniętego w sobie chłopaka. Zafascynowany młodym Francuzem spędza z nim coraz więcej czasu. Jednocześnie stopniowo oddala się od Beatrice, z którą kiedyś był w stanie rozmawiać o wszystkim.

David (Paul Doucet), mężczyzna po czterdziestce, mieszka spokojnie z żoną Mayą (Suzanne Clément) i dwojgiem dzieci, w małym miasteczku w Kanadzie. Aby utrzymać dom, pracuje dniem i nocą, jako złota rączka w domu spokojnej starości. Ale kiedy zaczyna podejrzewać, że Maya ma romans, zaczyna tracić grunt pod nogami.

Alfonso (Haimer Leal), stary chłop, wraca po 17 latach do domu, do swego chorego syna. Podczas jego nieobecności wiele się zmieniło. Odkrywa apokaliptyczny krajobraz. Dom jest otoczony rozległymi polami trzciny cukrowej, których eksploatacja powoduje ciągły deszcz popiołów. Pył i wszechobecny popiół wdzierają się w każdą szczelinę, wpadając do okolicznych domów przez zamknięte okna. Alfonso będzie próbował odzyskać swoje miejsce i uratować swoją rodzinę.

Przedstawienie legendy muzyki jazzowej Cheta Bakera z końca lat sześćdziesiątych.

W rodzinie wiejskiej w Kraju Basków, Amaia jest najmłodszą z trójki rodzeństwa. Wybucha konflikt pokoleniowy, gdy Gaizka, starszy brat, pierwszy kandydat do przejęcia gospodarstwa, postanowił wyjechać za granicę. Teraz ojciec Tomás i córka Amaia nie potrafią się porozumieć. Pomiędzy nimi stoi niewzruszona babcia, która obserwuje świat, który odbiega od tradycji. Niemożliwe do pogodzenia ich wizje życia, zbyt daleko oddalają ich od siebie.

Louise (Stacy Martin) miała osiemnaście lat, gdy jej ojciec (Louis-Do de Lencquesaing) musiał przenieść się do Bombaju do pracy. Czekając na zakwaterowanie do domu, rodzina musi na razie przebywać w apartamencie w hotelu Taj Mahal Palace. Pewnego wieczoru, gdy jej rodzice są na kolacji na mieście, a Louise została sama w swoim pokoju, słyszy dziwne odgłosy w korytarzach hotelu. Po kilku minutach przekonana jest, że to atak terrorystyczny. Kontakt z zewnątrz ma tylko przez telefon, który pozwala na stałe połączenie z ojcem. On jest zdesperowany, by przybyć do hotelu przez miasto pogrążone w chaosie.

Bezrobotna, trzydziestoletnia Sandrine (Louise Bourgoin) zmuszona jest przenieść się wraz ze swoją matką do Roubaix. Zgadza się pracować dla swojego wuja w hodowli psów, która okazuje się być ośrodkiem sprzedaży tych zwierząt na wschód. Wkrótce zyskuje autorytet i szacunek wśród ludzi, co sprawia, że pieniądze są, ale brakuje wolności. Z czasem dobrzy żołnierze przestają się słuchać.

92-letnia Madeleine (Marthe Villalonga) decyduje się na ustawienie daty i warunków jej odejścia. Chce to ogłosić i przygotować dzieci i wnuki tak delikatnie, jak to możliwe do jej przyszłej nieobecności. Ale dla nich to szok. Tworzy to pewne konflikty zapalne w rodzinie. Diane (Sandrine Bonnaire), jej córka, szanując ten wybór, będzie dzielić się humorem i przebywać z nią w ostatnich jej czasach.