Tbilisi, Gruzja. Checkie (lat 45), zostaje aresztowany przez trzech policjantów. Chcą go zmusić, by wciągnął w narkotyki syna swojego przyjaciela, by — w następstwie — móc tego ostatniego zaszantażować. Jeśli odmówi współpracy, resztę życia spędzi za kratkami… Bezrobotny i uzależnionych od heroiny Checkie nie jest w stanie odmówić, jednak — stojąc przed tak tragicznym wyborem, desperacko stara się znaleźć inne rozwiązanie.
Vano (Amiran Amiranashvili) jest królem bardzo małego kraju. Ten kraj jest piękny, bogaty i bardzo pożądany przez sąsiadów. Vano spędza cały swój czas na wojnie. Otaczają go niezadowoleni, obłudni, zazdrośni i zdradzieccy dworzanie. Odważnie rusza do walki, ale dopiero po upewnieniu się, że jego namiętna królowa jest bezpiecznie zamknięta w pasie cnoty.
Dwóm rodzinom udaje się przeżyć krótką, acz wyniszczającą wojnę w Abchazji. Ponieważ są po stronie zwycięzców, pozwolono im osiedlić się w domach porzucanych w pośpiechu przez przegranych. Wydaje się jednak, że nie są w stanie rozpocząć tam nowego życia w pokoju; nad ich codziennością nadal panuje wojna.
Burmistrz małego miasteczka na obrzeżach Moskwy zostaje zastrzelony w swoim biurze. Zabójcą jest Dimur Kavsadze, gruziński biznesmen i deweloper. Zbrodnia burzy zastałe układy w mieście i całym regionie. Do odnalezienia zabójcy zostaje przydzielony były agent sił bezpieczeństwa Alexander Danilin. Jest lokalną szarą eminencją, która zwykle wykonuje całą brudną robotę. Do tego zna zabójcę osobiście. Jest w stanie wytropić Kavsadze i pozacierać ślady tego, co tak naprawdę się wydarzyło…
Nika (Sandro Kalandadze) przebywa w ośrodku poprawczym dla nieletnich. Został skazany za przestępstwo popełnione przez swojego brata, notorycznego przestępcę. Ten czyn, a także zdalna opieka nad starszym, dają mu szacunek i autorytet w więzieniu. Jednak udział w programie reintegracji poprzez rugby przez dwóch byłych zawodowych zawodników dał mu wgląd w nową przyszłość.
Były premier Gruzji Bidzina Iwaniszwili to multimiliarder z ekscentrycznym hobby: w swoim ogrodzie kolekcjonuje stare drzewa, które pozyskuje z różnych części kraju. Poskromiony ogród to zapis losów jednego z takich drzew – od żmudnego, trwającego ponad dwa miesiące procesu wysadzania z ziemi, przez podróż drogami lądowymi i Morzem Czerwonym aż po przybycie do prywatnego ogrodu botanicznego Iwaniszwilego. Reżyserka rezygnuje z komentarza, oddając głos roślinom, maszynom i ludziom. Obserwuje cały proceder z chłodnym dystansem, jednocześnie wydobywając z monumentalnych, szerokich kadrów i długich, kontemplacyjnych ujęć przerażające piękno starcia natury z człowiekiem. Wokół drzewa przewijają się zatrudnieni przez Iwaniszwilego robotnicy i reprezentanci lokalnej społeczności, którym odbierana jest osobista godność. Salomé Jashi pozostawia jednak ludzi na drugim planie, nawet gdy przysłuchuje się ich rozmowom, pozwalając mówić naturze, której niemy krzyk rozdziera ekran od pierwszych ujęć.
Nika opiekuje się sparaliżowanym, złośliwym ojcem Sandro w podupadłym rodzinnym domu na prowincji niedaleko Tbilisi. Dom wkrótce ma zostać sprzedany. Kiedy pojawia się niezapowiedziana dziewczyna Nikiego, Nastia, Sandro w pełni wykorzystuje swoje zdolności manipulowania innymi. Gry umysłowe Sandro przywołują bolesne wspomnienia – objawienia na jawie i we śnie kończą się konfrontacją z ukrytymi lękami i pragnieniami. Kiedy nadejdzie czas, aby odejść, trójka bohaterów znajduje więź, która spaja ich w sposób, którego się nie spodziewali.
Młoda Maria nigdy nie opuszczała granic wyspy, na której się urodziła, lecz od wczesnego dzieciństwa marzyła o wysokich górach, zbierając pocztówki z ich widokiem. Nasza bohaterka chce osiągnąć coś znaczącego w życiu, lecz jej rodzina jest biedna i rodzice chcą z wyrachowania jak najszybciej wydać ja za człowieka, którego nie kocha. Tymczasem rozpoczyna się wojna i na wyspę przybywa pułk gruzińskich żołnierzy. Kiedy dwóch z nich, Goga i Irakli osiedla się w domu rodziców Marii, dziewczyna zakochuje się w Gogu...