Komedia 2000

Dlaczego Ariane Fisher, trzydziestoletnia kobieta, przyszła do szpitala i umarła, nikomu o tym nie mówiąc? Do kogo mam zgłosić to zaginięcie? To właśnie tego Alice, pielęgniarka nocna, i Prudence, pracownica socjalna, będą próbowały znaleźć w torbie zawierającej kilka rzeczy osobistych przywiezionych przez Ariane.

W wieku czternastu lat miłość i seks są intrygujące. Pomiędzy fantazjami, fobiami, niepewnością i przekonaniami, jak reagować? Bardzo zakochana Roudoudou (Julie Durand) marzy o imponującej klatce piersiowej jak jej matka, ale to tylko w połowie się udaje. Romain (Alexis Roucout) i Francis (Jean-Baptiste Pénigault) ze swojej strony są przekonani, że ich matki są homoseksualistkami i że aby je uratować, musieliby się z nimi przespać. Ale ponieważ nic nie działa, Roudoudou i Romain postanawiają spróbować razem!

Carla, lat 80 (Gudrun Okras), Lilli, lat 76 (Elisabeth Scherer) oraz Meta, lat 74 (Christel Peters) to trzy urocze staruszki, które nie skrzywdziłyby muchy. Wszystko robią razem: chodzą na cmentarz, pływają łódką, a od czasu do czasu organizują miniskoki na sklepik spożywczy za rogiem. Swoje groszowe łupy sprzedają mieszkańcom domu starców, dorabiając do swoich skąpych emerytur. Przez lata oszczędzają i żyją na krawędzi ubóstwa, żeby w końcu wybrać się w wymarzony luksusowy rejs po ciepłych morzach. A czas nieubłaganie ucieka... Najstarsza - Carla - jest chora na raka. Zdaje sobie sprawę, że w tym roku zobaczy jeszcze słoneczniki, lecz nie doczeka już astrów na parkowych klombach. Ze stoickim spokojem przygotowuje się na pośmiertne spotkanie ze swoimi byłymi kochankami. Także Meta, mieszkająca u swojego syna Bruno (Martin Semmelrogge), coraz częściej porusza temat własnej śmierci. Ona również jest przekonana, że po śmierci spotka swojego zmarłego męża. Lilli z kolei uważa, że to wszystko „głupie gadanie” i jest pewna, że „śmierć to śmierć”. Los chciał, że w momencie, gdy Carla, Lilli i Meta zjawiają się w banku ze skrupulatnie odliczonymi, uciułanymi przez lata pieniędzmi, z pokaźną sumą 10.912,13 marek w monetach (!), które ledwie co zdążyły starannie zapakować w rolki, na bank napada uzbrojona grupa zamaskownych przestępców. Opróżniają kasy banku i porywają pieniądze staruszek. Okazuje się, że mają strasznego pecha, ponieważ urzędnik, który je obsługiwał nie zdążył podpisać kwitu depozytowego, co oznacza, że ubezpieczenie bankowe nie pokryje pieniędzy, które straciły podczas napadu. Oznacza to również, że ich marzenia o życiowym rejsie się rozpłynęły. Nie ma już czasu, żeby oszczędzać od nowa. Przyjaciółki postanawiają odzyskać pieniądze siłą. W takiej sytuacji dochodzą do jednego prostego i oczywistego wniosku. Podejmując maksymalne środki bezpieczeństwa udają się więzienia po poradę do profesjonalisty - słynnego złodzieja o pseudonimie „Pająk” (Til Schweiger). Nie wydaje mu się, żeby staruszki posiadały cechy, które są niezbędne do tego zajęcia - trzeba być bystrym, wytrzymałym i zdecydowanie PRZED siedemdziesiątką. Jednakże żeńskie trio pozostaje wierne swojemu planowi. Przyjaciółki idą do banku z determinacją, aby odzyskać utracone pieniądze. Carla symuluje zemdlenie, dzięki czemu Lilli ma wolną drogę do kasy. Jednak zamiast stanowczo zażądać pieniądzy z okienka, zaczyna flirtować z urzędnikiem bankowym, zza kasy Heinrichem Meierem (Johannes Tannheiser). Meier, zachwycony Lilli, bardzo chętnie wydaje jej całą zawartość swojej kasy. Carla, Lilli i Meta opuszczają bank, prawie niezauważone. Szok życia przeżywają dopiero nieco później, gdy się okazuje, że Lilli podczas swojego flirtu zdobyła jedynie 2.700 marek. Niestety ich łup okazuje się być zaledwie częścią tego, co potrzebują, ażeby urzeczywistnić swój rejs marzeń. Tymczasem Lilli „przypadkowo” ponownie spotyka uroczego pana Meiera. Przysięga, że w kasie nie było więcej pieniędzy, ale zdradza jej, że jego oddział spodziewa się za dwa dni wpłaty w wysokości 500.000 marek. Twierdzi, że mając dobry plan, zrabowanie tych pieniędzy nie powinno stanowić większego problemu. Meier zaprasza Lilli na filiżankę kawy, żeby omówić z nią szczegóły napadu. Jedno jest pewne: Meier nieśmiertelnie się w Lilli zakochał, ona też patrzy na niego łaskawym okiem. W końcu nadchodzi ten dzień i „dziewczyny” ruszają do akcji. Ale drugi napad nie idzie im tak gładko jak pierwszy...

Cezary i Danuta Skowronkowie to młode, bezdzietne małżeństwo. Całkowicie poświęcają się pracy w swoim sklepie z glazurą i terakotą. Ich życie biegnie w szczęściu i harmonii, aż do pewnego feralnego dnia, kiedy właśnie obchodzą kolejną rocznicę ślubu. Wówczas to Cezary niespodziewanie odkrywa, że żona ma telefon komórkowy. Dlaczego mu o tym wcześniej nie powiedziała? Rzutki biznesmen, zahartowany w bojach z ZUS-em i urzędem skarbowym, teraz jest kompletnie zdruzgotany. Wszystkiego się bowiem spodziewał, ale nie takiego ciosu ze strony najbliższej mu osoby.

Felix (Zinedine Soualem) mieszka z Monique (Michèle Bernier), autorytarną kobietą. Postanawia, że ​​jego żona zamieni pawilon w Blois na coś, co wydaje się być rajem: willę na południu Drome. Niestety dom stoi pośrodku kempingu.

Informatyk zatrudniony w małym banku inwestycyjnym sprytnie przywłaszcza pieniądze, aby wyprodukować film dla dziewczyny, którą kocha i która marzy o zostaniu aktorką. Przyłapany na gorącym uczynku w trakcie postprodukcji, przestępca, specjalista od informatyki, wyjaśnił oszołomionej radzie dyrektorów, że właścicielem negatywu jest bank. Stając w obliczu skali potencjalnych strat (ponad 100 milionów franków), bankierzy podjęli decyzję o dokończeniu filmu i rozpoczęciu nowej dywersyfikacji działalności, czyli zajęcia się kinematografią. Aby to zrobić, postanowili zebrać pieniądze w Londynie, przyjmując wiarygodną strategię w siódmej sztuce. Spirala pochłaniająca coraz więcej kapitału zostaje wprawiona w ruch: zaprowadzi szczęśliwą ekipę do Nowego Jorku, zanim dotrze do Hollywood. Tymczasem gorliwy informatyk, ostatni idealista w świecie rekinów, wciąż zaleca się do swojej ukochanej...

Rosalba Barletta, gospodyni domowa z Pescary, mężatka od 21 lat, matka nastoletnich synów, zawierusza się podczas wycieczki. Nie wiedząc co z sobą zrobić, postanawia podróżować dalej autostopem, ale nie do domu - tylko do Wenecji.

Po masakrze Sandy i Bobby'ego w Racon Forest, pułkownik Albert Wesker i jego oddział komandosów S.T.A.R.S. prowadzą dochodzenie. Pułkownik wzywa dwóch swoich byłych kolegów z Wietnamu, Spring Fellow Hawk i Dur Snake, którzy obaj byli samotni od śmierci St. Johna w 1969 roku. Ale ich nowa współpraca szybko przeradza się w koszmar: Heinrich Kroeger, Sniper Waf i Fluide Snake Octopus powracają...

Połowa lat pięćdziesiątych, nowojorska Staten Island. Buddy Visalo (Michael Rispoli) zarabia na życie, ciężko pracując w fabryce, jednak tak naprawdę marzy o karierze piosenkarza. Wbrew swojej żonie Estelle (Kathrine Narducci) postanawia kupić dom, w którym chce urządzić bar i występować dla gości. Jedno z dwóch znajdujących się w budynku mieszkań wynajmuje irlandzkiemu małżeństwu, które spodziewa się dziecka. Sytuacja komplikuje się, gdy Mary (Kelly Macdonald) rodzi ciemnoskóre dziecko, a mąż (Kevin Conway) ją porzuca. Początkowo niechętny kobiecie Buddy, postanawia jej pomóc. Niespodziewanie para zaprzyjaźnia się ze sobą, a ich relacja jest dla mężczyzny sprawdzianem z tolerancji.