Krótkometrażowy 1960

Opowieść o próbie reprezentacyjnej orkiestry warszawskich tramwajarzy. Prości robotnicy po skończeniu pracy w zajezdni na dźwięk syreny wychodzą ze swoimi instrumentami muzycznymi. Nie udają się tak jak inni do domu, lecz na kolejną próbę. Stają się na ten czas wirtuozami puzonów, fletów, trąb…

Uwspółcześniony Janko Muzykant. Świt, budzi się Janek, na niebie latają statki kosmiczne, chłopak wyprowadza z obory mechaniczną krowę i wypędza ją na pastwisko. Siada pod drzewem i zaczyna grać na fujarce...

Chłopiec bardzo pragnie wybrać się na przejażdżkę łódką bądź kajakiem. Jednak gdy w końcu nadarza się ku temu okazja, szybko zaczyna marzyć o powrocie na brzeg. W roli chłopca wystąpił Tadeusz Wiśniewski znany z innych filmów dedykowanych młodej widowni. U Janusza Nasfetera pojawił się aż czterokrotnie m.in. w Małych dramatach (w pierwszej noweli – „Karuzela”) zagrał „Wiewiórkę”, a w Kolorowych pończochach (w drugiej opowieści – „Jadźka”) wcielił się w poczciwego Grzegorza Cebulę. Muzykę do filmu skomponował Krzysztof Komeda, posługujący się jeszcze prawdziwym nazwiskiem – Trzciński.

Dzieci pochłonięte rysunkiem i malarstwem dzielą się z filmowcem swoimi przemyśleniami i upodobaniami. Potrafią połączyć kolor z emocją i sposobem oddziaływania na odbiorcę. Z drugiej strony wiedzą, że nie ma kolorów ładnych i brzydkich, a podoba się zwykle – jak wyjaśnia chłopiec – kolor „czysty”. Dostrzegając różnicę między rzeczywistym, a namalowanym przez siebie obrazem, rozpoznają swój styl, swoje upodobanie np. do dużych głów. W ich malarstwie zostawiają ślad emocje związane z zmiennością pór roku, opowieściami o wojnie, o pożarach. Różnorodność podkreśla eksperymentalna ścieżka dźwiękowa. Komentarz do filmu napisał Andrzej Osęka, publicysta, krytyk sztuki, wówczas członek redakcji „Przeglądu Kulturalnego”. Docenił pomysłowość, dowcip i swobodę małych artystów. Nie narzucił widzowi interpretacji rysunków, ale każdy dorosły potrafi dostrzec w nich odbicia mniej lub bardziej wesołych dziecięcych doświadczeń – bycia w świecie lub bliżej, we własnym domu.

Film dokumentalny Witolda Leśniewicza pokazuje przez pryzmat wypuszczonych w powietrze baloników piękno nowej, odbudowanej Warszawy.

Film Ludzie w drodze opowiada o pewnej trupie cyrkowej. Śledzimy ich przygotowania i treningi przed występami, a następnie jak występują i bawią publiczność. Ciekawy obraz pewnej zamkniętej społeczności.

Film jest monografią kabaretu literackiego Zielony Balonik, który został założony w Krakowie w październiku 1905 roku. Narodził się w kawiarence, nieopodal Akademii Sztuk Pięknych, w środowisku malarskim. Inicjatorami przedsięwzięcia byli Jan August Kisielewski, Edward Żeleński i Stanisław Kuczborski. Początkowo kabaret istniał w kameralnym gronie, zbierającym się w Jamie Michalikowej (Cukierni Lwowskiej należącej do Jana Michalika). Odnowiona wiernie kawiarnia jest tłem filmu, a fotografie i rekwizyty z tamtych lat budują szczególną atmosferę. Odtwarzane są fragmenty wieczorów artystycznych z tak zwanymi szopkami, w których realizatorzy wykorzystali autentyczne teksty i melodie.