Krótkometrażowy 1960

Opowieść o próbie reprezentacyjnej orkiestry warszawskich tramwajarzy. Prości robotnicy po skończeniu pracy w zajezdni na dźwięk syreny wychodzą ze swoimi instrumentami muzycznymi. Nie udają się tak jak inni do domu, lecz na kolejną próbę. Stają się na ten czas wirtuozami puzonów, fletów, trąb…

Uwspółcześniony Janko Muzykant. Świt, budzi się Janek, na niebie latają statki kosmiczne, chłopak wyprowadza z obory mechaniczną krowę i wypędza ją na pastwisko. Siada pod drzewem i zaczyna grać na fujarce...

Chłopiec bardzo pragnie wybrać się na przejażdżkę łódką bądź kajakiem. Jednak gdy w końcu nadarza się ku temu okazja, szybko zaczyna marzyć o powrocie na brzeg. W roli chłopca wystąpił Tadeusz Wiśniewski znany z innych filmów dedykowanych młodej widowni. U Janusza Nasfetera pojawił się aż czterokrotnie m.in. w Małych dramatach (w pierwszej noweli – „Karuzela”) zagrał „Wiewiórkę”, a w Kolorowych pończochach (w drugiej opowieści – „Jadźka”) wcielił się w poczciwego Grzegorza Cebulę. Muzykę do filmu skomponował Krzysztof Komeda, posługujący się jeszcze prawdziwym nazwiskiem – Trzciński.

Zakochany skrzypek w podskokach biegnie z bukietem kwiatów do swojej ukochanej. Kobieta wpada w oko pewnego oficera, jak się okazuje – z wzajemnością. Skrzypek zostaje z kolejnym bukietem w rękach, kiedy para odjeżdża na koniu oficera. Załamany wlecze się noga za nogą przez puste miasto. Naprzeciw niemu wychodzi bezdomny piesek. Próbuje go rozbawić, wędruje za nim do domu, ale mężczyzna jest dalej w rozpaczy, a pieska wyrzuca dosłownie na zbity pysk. Lament odrzuconego kochanka budzi mieszkańców kamienicy. Rozzłoszczeni sąsiedzi zbierają się pod jego drzwiami, ale przegania ich piesek. Z wdzięczności mężczyzna przygarnia psa i odzyskuje przy nim radość życia. Jednak przypomina sobie o zawiedzionym uczuciu w czasie solowego koncertu, kiedy dostrzega w loży byłą ukochaną z oficerem. Niespodziewanie kobieta spływa na scenę i obsypuje go pocałunkami. Oficer wdziera się na scenę z bronią w ręku. W sali wybucha panika. Tymczasem muzyk spokojnie odchodzi z pieskiem na ręku, uśmiechając się. Zawstydzona kobieta odmaszerowuje razem z oficerem, okładając się wzajem pięściami. Animowana przypowiastka o różnych rodzajach przywiązania w reżyserii Bogdana Nowickiego, autora filmów animowanych dla dzieci i dorosłych.

Drobny Pan Trąba i puszysta pani Barbara tworzą udane małżeństwo. Jedynie pod wpływem światła księżyca budzi się marzycielska natura pana Trąby. Wyfruwa on wtedy z małżeńskiego gniazda ku Księżycowej Dziewczynie.

Film dokumentalny Witolda Leśniewicza pokazuje przez pryzmat wypuszczonych w powietrze baloników piękno nowej, odbudowanej Warszawy.

Dzieci pochłonięte rysunkiem i malarstwem dzielą się z filmowcem swoimi przemyśleniami i upodobaniami. Potrafią połączyć kolor z emocją i sposobem oddziaływania na odbiorcę. Z drugiej strony wiedzą, że nie ma kolorów ładnych i brzydkich, a podoba się zwykle – jak wyjaśnia chłopiec – kolor „czysty”. Dostrzegając różnicę między rzeczywistym, a namalowanym przez siebie obrazem, rozpoznają swój styl, swoje upodobanie np. do dużych głów. W ich malarstwie zostawiają ślad emocje związane z zmiennością pór roku, opowieściami o wojnie, o pożarach. Różnorodność podkreśla eksperymentalna ścieżka dźwiękowa. Komentarz do filmu napisał Andrzej Osęka, publicysta, krytyk sztuki, wówczas członek redakcji „Przeglądu Kulturalnego”. Docenił pomysłowość, dowcip i swobodę małych artystów. Nie narzucił widzowi interpretacji rysunków, ale każdy dorosły potrafi dostrzec w nich odbicia mniej lub bardziej wesołych dziecięcych doświadczeń – bycia w świecie lub bliżej, we własnym domu.