Muzyczny 1951

Poetyka pieśni i tańca ludowego łączy się w filmie z mazowieckim pejzażem. Ekipa filmowa odwiedza Zespół Pieśni i Tańca Mazowsze w jego siedzibie w pałacu w Karolinie, części wsi Otrębusy pod Warszawą. Tam odbywają się próby, lekcje rytmiki i praca nad aranżacją pieśni. Zespołem kierują od 1948 roku pomysłodawcy: Tadeusz Sygietyński, kompozytor i Mira Zimińska, twórczyni kostiumów. Dokument utrwala chóralne wykonanie „Bandoski” – pieśni chłopek pańszczyźnianych, „Kawalirów” z solistką, słynnej „Kukułeczki” oraz starej pieśni „Pod borem” z podziałem na męskie i damskie głosy. Wykonawcy w pięknych ludowych strojach wykonują przed kamerą pokazy taneczne oberka i olendra – tradycyjnego tańca kurpiowskiego. Ani komentarz lektora, ani obiektyw kamery nie wyróżnia solistów. Przeciwnie, podkreśla się współpracę i harmonię, jaką osiąga cały zespół. Do wyjątków należy zbliżenie na Lidię Korsakównę, artystkę, która dwa lata później zagrała Hankę w socrealistycznej komedii Przygoda na Mariensztacie (1953).

Film o życiu wielkiego tenora Enrica Carusa (1873-1921). Mieszka on w Neapolu, gdzie zakochuje się w Musetcie, a następnie w Dorothy, córce jednego z patronów Opery Narodowej. Caruso nie jest akceptowany przez ojców kobiet: przez ojca Musetty, dlatego, że śpiewa, a przez ojca Dorothy dlatego, że jest wieśniakiem. Nowojorska arystokracja odbiera Carusa jako głośnego i narwanego niskiego antałka. Bardzo powoli się do niego przekonuje.