Filmy Węgry

Burzliwy XVIII wiek. Młody, biedny węgierski arystokrata Jonas powraca w rodzinne strony, by odnaleźć ukryty wiele lat wcześniej przez tureckiego paszę, skarb. Na miejscu spotyka piękną, romską dziewczynę imieniem Szaffi. Jest ona nieślubną córką owego paszy. Szaffi pomoże młodemu arystokracie odnaleźć skarb.

Kom jest częścią Woonkos, plemienia małp żyjących w baldachimach i których strach spada na świat niżej położony i który według nich jest zamieszkany przez złe potwory. Kom nie wierzy w te stare legendy i przez brawurę i lekkomyślność zostaje wrzucony do tego słynnego świata, którym okazuje się być świat Laanko, ludu wręcz przeciwnie, gościnnego. Uratowany przez króla, odkrywa z pomocą Giny i starego mistrza Flawiusza cywilizację i zwyczaje mieszkańców zamku. Jeśli jednak stanie się ulubieńcem króla, stanie się strasznym wrogiem wielkiego kanclerza, który pragnie przejąć władzę.

Trzydziestoparoletni Alex to dość neurotyczna postać. Jest mocno związany z matką i kiedy ta trafia do szpitala jego życie nagle wymyka się spod kontroli. Szpital wydaje mu się groteskowym zoo, pełnym przedziwnych osobników i nieoczekiwanych wydarzeń. Próbując odnaleźć się w zupełnie nowej sytuacji, otoczony ludźmi pełnymi dobrych rad, Alex powoli popada w niebezpieczną paranoję. I gdy jego matka z każdą chwilą czuje się coraz lepiej on zaczyna popełniać coraz to nowe błędy, u których podstaw leżą jak najlepsze chęci.

Młody prokurator dostaje sprawę dotyczącą jego kolegi. Może dzięki niej zrobić karierę, szybko jednak zaczyna zastanawiać się, co naprawdę stoi za postawionymi zarzutami.

Wciągająca i niezwykle oryginalna konfabulacja. Rumunka Mona wbrew faktom, buduje własną, podkolorowaną wersję wydarzeń o tym, jak wylądowała w Anglii jako prostytutka w "Bibliotheque Pascal". W burdelu, mogącym sprostać najbardziej wyrafinowanym gustom "literackim", w którym gośćmi nie są kierowcy TIR-ów, taksówkarze i marynarze, tylko intelektualiści, którzy odczuwają pustkę i samotność.

Mały Willy mieszka w pogodnej krainie, w której wszystkie stworzenia żyją w harmonii. Pragnie zostać dzielnym strażnikiem jeziora, by móc pływać po nim łódką, samodzielnie latać i jeździć na dzikiej żabie na rodeo. Niestety, jego włosy wciąż są zielone, a nie brązowe jak u starszych kolegów, więc musi jeszcze trochę dorosnąć… Wkrótce okolicy zaczyna grozić niebezpieczeństwo. Wrogie szczury i grimpy wchodzą w sojusz planując atak na mieszkańców jeziora. Dla Willy’ego będzie to okazja do udowodnienia swojej odwagi i gotowości do bycia strażnikiem. Stawka jest bardzo wysoka: trzeba ocalić jezioro i wszystkie stworzenia żyjące w jego okolicy.

Rok 1944, młody Felix Goldschmidt przygotowuje się do udziału w uroczystości na zakończenie szkoły. W oczekiwaniu na zabawę przeżywa we wspomnieniach lata wojny, podczas których spokój miasta zostaje zburzony przez historyczną nawałnicę.

Bohater filmu János Varga, rozpoczyna swój pierwszy dzień emerytalnego życia. Jego żona zmarła już dawno. Mieszka z dorosłym synem. Kim jest János Varga? Ważna jest jego biografia: otóż w roku 1948 był jednym z pięciuset robotników, których powołano na stanowiska dyrektorów fabryk. Po czterech latach musiał odejść na podrzędne stanowisko z braku kwalifikacji. Jego życie wypełniła gorycz i poczucie klęski. Spotyka się z dawnymi towarzyszami, także emerytami; ich rozmowy zanurzone są w przeszłości. Jego więź z synem jest nikła.

20 sierpnia 1968 roku o godzinie 23:00 wojska Związku Radzieckiego, Węgier, Polski, Bułgarii i NRD dokonały inwazji na Czechosłowację w celu zatrzymania politycznych reform liberalizacji Praskiej Wiosny kierowanej przez Alexandra Dubčeka. Była to największa operacja wojskowa w historii Europy po drugiej wojnie światowej. Wzięło w niej udział od 175 tys. do 500 tys. żołnierzy. Dziś, ponad 50 lat po tym wydarzeniu, dawni uczestnicy, reprezentujący państwa Układu Warszawskiego, wracają do tamtej historii. W pięciu etiudach zrealizowanych przez reżyserów i reżyserki z Rosji, Węgier, Polski, Bułgarii i Niemiec, weterani operacji „Dunaj” opowiadają z własnej perspektywy, jak wielka historia spotkała na swojej drodze małego człowieka. W miejsce typowej dla wojska depersonalizacji, bezwarunkowego posłuchu i hierarchii mają możliwość przekazania indywidualnych narracji, jak np. wspomnień polskiego żołnierza, który został zmobilizowany niedługo po ślubie, węgierskiego wojaka, który podczas pobytu w czechosłowackiej wiosce poznał miłość swojego życia czy młodego Bułgara, który oddalił się z obozu za potrzebą i nigdy nie wrócił. Większość z nich krytycznie ocenia tamtą interwencję, choć używa do tego różnych środków: jedni podkreślają absurd wojny jako takiej, inni powołują się na podstawowe prawa człowieka, jeszcze inni – na więzi międzyludzkie istniejące ponad granicami państw czy wreszcie bezkrwawy przebieg wydarzeń na większości okupowanych terenów.

Rok 1938. Dymitr Szostakowicz (Sergey Makovetskiy) zachęca swojego ucznia Fleischmanna (Dainius Kazlauskas) do napisania opery opartej na opowiadaniu Czechowa „Skrzypce Rotszylda”. W czasie II wojny światowej Fleischmann zostaje zabity podczas oblężenia Leningradu. Szostakowicz kończy nie dokończoną operę. Ale w 1948 roku Stalin sprzeciwia się „pozbawionym korzeni kosmopolitom” i opera nie może zostać wystawiona.