Filmy Węgry

Paryż, rok 1998. Policja utknięta w sprawie o morderstwo, wzywa jasnowidza Simona (Péter Andorai), człowieka ze Wschodu o niezwykłych zdolnościach. Po przybyciu do Paryża Simon zostaje zaatakowany przez media. Stary rywal, Pierre (Péter Halász), również mag, wyzywa go na pojedynek. Polega na pochowaniu przez trzy dni. Rozczarowany i zmęczony Simon zgadza się. Po trzecim dniu umiera. Kobieta była z nim umówiona. Simon nadal będzie obecny.

"Buena Vista Transylvania" - węgierscy, cygańscy i rumuńscy muzycy ze wschodnich Karpat przybywają do Paryża, połączeni w harmonijnej jedności za sprawą muzyki. Pieśń życia to coś więcej niż film dokumentalny. Mówi o prawdziwej muzyce, prawdziwych wykonawcach, prawdziwych historiach, chociaż kompozycja fabuły może wywoływać wrażenie, że widz został zabrany do odrealnionego świata ballady.

Dokumentalny esej przedstawiający przerażającą codzienność wyzyskiwanych, zniewolonych dzieci z czterech kontynentów – obu Ameryk, Afryki i południowo-wschodniej Azji. Dzieci-robotnicy, dzieci-prostytutki, dzieci-żołnierze ze stoickim spokojem znoszą los biblijnego Hioba, stanowiąc żywy dowód moralnego kryzysu, w jaki zabrnęła nasza cywilizacja. Wymownym obrazom zarejestrowanym przez Tibora Máthé w Kongo, Kambodży, Meksyku i Ekwadorze towarzyszy niezwykła muzyka Tibora Szemző.

W ciemnej jaskini znajduje się niezwykły ogród uprawiany przez samotnego mężczyznę. Pewnego dnia, podczas przycinania roślin ogrodnik znajduje w doniczce małego chłopca. Jego paznokcie są długie niczym dzikie pędy.

Duński aktor Ulrich Thomsen gra w filmie Szásza rolę doktora Brennera - psychiatry i morfinisty. W 1913 roku przybywa on do zakładu psychiatrycznego dla kobiet, gdzie pacjentki wciąż są poddawane leczeniu według metod obowiązujących jeszcze w średniowieczu. W odróżnieniu od lekarzy starszej daty Brenner interesuje się ludzkim aspektem szaleństwa swoich pacjentek. Najbardziej interesuje go piękna i zagubiona Gizela, która w swoich schizofreniczno-maniakalnych zapiskach daje wyraz temu, co sam Brenner próbował wielokrotnie wyrazić. Demony nękające lekarza pokonują go raz po raz, prowadząc go coraz głębiej w rozwiązłość i uzależnienie od opium.

Historia dotyczy wyprodukowanej przez Teatr Baltazár w 2010 roku sztuki „11 Przykazań”. Najważniejszym elementem przedstawienia jest pełna przeszkód gra planszowa, z którymi musi poradzić sobie główny bohater (Péter Müller Sziámi). Wyzwania to fundamentalne wartości ludzkie, które oznaczają to samo dla każdego człowieka, niezależnie, czy żyje on z niepełnosprawnością, czy bez. Kamery śledzą proces prowadzenia prób oraz pracę aktorów. Rejestrują również ich prywatne życie, które nie różni się bardzo od życia ich zdrowych rówieśników. Młodzi artyści kochają życie, mają różne hobby, chcą założyć rodziny i czerpią ogromną radość ze sztuki. Reżyserką obrazu jest Zsófi Kabarcz (produkcja: Zséda: Tiszta Szív).

Film, będący fabularyzowanym dokumentem, przedstawia ludzi związanych ze środowiskiem kina. Mówią oni o niezwykłej sile tej sztuki, która pozwala na chwile zapomnienia, pocieszenia i oderwania od rzeczywistości. Jednoczy ona wszystkie pokolenia, które mimo wojen, klęsk i przeciwności losu chętnie oglądają filmy, podziwiając pomysłowość i idee ich twórców. Jak wygląda kino po 100 latach i czy jest to obraz optymistyczny?

Jeden dzień z życia trzech kobiet. Hana właśnie straciła męża, Tereza szuka ucieczki od nadopiekuńczych rodziców, a Silva rozpaczliwie mierzy się z trudami macierzyństwa. Ich drogi krzyżują się w chwili, gdy całe miasto dotyka tajemnicza katastrofa.

5-odcinkowy skecz. W kwarantannie przestrzeń życiowa ludzi została ograniczona do kilku metrów kwadratowych. Niezauważona irracjonalność wkracza w codzienność bohatera.

Przez cztery zimowe miesiące mała górska wioska gdzieś w Europie Środkowej bierze udział w Pucharze Świata. Żadnych gazet, żadnej telewizji, żadnego radia. Jedyną rozrywką jest kino. Ale tej zimy 1989 roku dostawca filmów ma wypadek i nie może dostarczyć kopii, pozbawiając wioskę jedynej rozrywki. To wydarzenie wstrząśnie życiem mieszkańców i postawi pod znakiem zapytania autorytet burmistrza.