Filmy Węgry

Nastoletnie siostry, Júlia i Ágnes, od dziecka żyją muzyką. Obie grają na skrzypcach, lecz tylko jedna z nich odnosi spektakularne sukcesy. Rywalizacja nie jest jednak tym, co określa ich wzajemne relacje. Związek obu sióstr jest głębszy i bardziej skomplikowany niżby mogło się wydawać. Ukształtowały go w dużym stopniu bolesne zdarzenia z przeszłości, z którymi każda na swój sposób musi się zmierzyć. Starsza i mniej utalentowana z sióstr Pusker boi się, że któregoś dnia tragiczna historia może się powtórzyć…

W miarę jak klimat polityczny Węgier coraz bardziej się radykalizuje, Virág, była posłanka Zielonych, traci wiarę w demokratyczny parlament i wycofuje się z polityki. Ona i jej partnerka Nóra postanawiają adoptować dziecko i skupić się na wspólnym budowaniu rodziny. W dokumencie reżyserki Asia Dér i Sári Haragonics towarzyszą obu bohaterkom w trakcie długiego i ostatecznie zakończonego sukcesem procesu adopcyjnego. Kobiety przywożą do domu córeczkę, dziewczynkę romskiego pochodzenia. Virág od razu ustawia się w roli matki, Nóra natomiast mierzy się z problemem zdefiniowania swojej roli w rodzinie, przez co zaczyna narastać między nimi napięcie. Kiedy rosnąca w kraju fala nienawiści i homofobii zaczyna dotykać także ich rodzinę, kobiety stają przed trudną decyzją czy opuścić Węgry.

Film opowiada historię tytułowego Tulse′a Lupera, dziejącą się na przestrzeni sześćdziesięciu lat XX wieku – od 1928 roku, w którym zostaje odkryty uran w Kolorado, do 1989 roku, kiedy to zostaje zburzony Mur Berliński i zakończony okres Zimnej Wojny. Czasy te reżyser nazywa Czasami Uranu.

Csaba (Károly Eperjes) wraca z więzienia do domu, do żony Évy (Mariann Erdös) z kwiatkiem w dłoni. W domu oprócz żony zastaje Miklósa (Péter Andorai), i jego przyjaciół, którzy dają mu do zrozumienia, że jest w tym układzie zbędny. Ale on nie zamierza odejść, nie ma dokąd. Prawo jest po jego stronie i oni muszą się pogodzić z jego obecnością. Teraz Miklós próbuje zepsuć życie Csaby na różne sposoby.

Pan Balogh to nieszczególnie zamożny rolnik z Węgier, który tyranizuje swoją żonę, dzieci oraz „najemnego” niewolnika. Mieszka na farmie na Wielkich Równinach i jest zupełnie odcięty od reszty świata, starając się podtrzymać ideały życia rodzinnego, które sformułował na bazie sztywnych tradycji.

Paryż, rok 1998. Policja utknięta w sprawie o morderstwo, wzywa jasnowidza Simona (Péter Andorai), człowieka ze Wschodu o niezwykłych zdolnościach. Po przybyciu do Paryża Simon zostaje zaatakowany przez media. Stary rywal, Pierre (Péter Halász), również mag, wyzywa go na pojedynek. Polega na pochowaniu przez trzy dni. Rozczarowany i zmęczony Simon zgadza się. Po trzecim dniu umiera. Kobieta była z nim umówiona. Simon nadal będzie obecny.

"Buena Vista Transylvania" - węgierscy, cygańscy i rumuńscy muzycy ze wschodnich Karpat przybywają do Paryża, połączeni w harmonijnej jedności za sprawą muzyki. Pieśń życia to coś więcej niż film dokumentalny. Mówi o prawdziwej muzyce, prawdziwych wykonawcach, prawdziwych historiach, chociaż kompozycja fabuły może wywoływać wrażenie, że widz został zabrany do odrealnionego świata ballady.

Dokumentalny esej przedstawiający przerażającą codzienność wyzyskiwanych, zniewolonych dzieci z czterech kontynentów – obu Ameryk, Afryki i południowo-wschodniej Azji. Dzieci-robotnicy, dzieci-prostytutki, dzieci-żołnierze ze stoickim spokojem znoszą los biblijnego Hioba, stanowiąc żywy dowód moralnego kryzysu, w jaki zabrnęła nasza cywilizacja. Wymownym obrazom zarejestrowanym przez Tibora Máthé w Kongo, Kambodży, Meksyku i Ekwadorze towarzyszy niezwykła muzyka Tibora Szemző.

W ciemnej jaskini znajduje się niezwykły ogród uprawiany przez samotnego mężczyznę. Pewnego dnia, podczas przycinania roślin ogrodnik znajduje w doniczce małego chłopca. Jego paznokcie są długie niczym dzikie pędy.

Duński aktor Ulrich Thomsen gra w filmie Szásza rolę doktora Brennera - psychiatry i morfinisty. W 1913 roku przybywa on do zakładu psychiatrycznego dla kobiet, gdzie pacjentki wciąż są poddawane leczeniu według metod obowiązujących jeszcze w średniowieczu. W odróżnieniu od lekarzy starszej daty Brenner interesuje się ludzkim aspektem szaleństwa swoich pacjentek. Najbardziej interesuje go piękna i zagubiona Gizela, która w swoich schizofreniczno-maniakalnych zapiskach daje wyraz temu, co sam Brenner próbował wielokrotnie wyrazić. Demony nękające lekarza pokonują go raz po raz, prowadząc go coraz głębiej w rozwiązłość i uzależnienie od opium.