Filmy basen

Krawczykowie i Norkowie po zarobieniu dość dużej sumy pieniędzy, którą zdobyli po sprzedaży praw do założonej przez siebie strony internetowej, postanawiają sprzedać swoje mieszkania i przeprowadzić się na przedmieścia stolicy. Jako że Karol z Tadzikiem nie mogą kontynuować swoich poprzednich prac, zmuszeni są do poszukiwania nowych sposobów na zarobienie pieniędzy, co jak zwykle niesie ze sobą wiele zabawnych sytuacji.

W luksusowym hotelu Don Cesar w St. Petersburgu na Florydzie odbywa się zjazd organizacji produkujących, dystrybuujących i promujących zdrową żywność. Punktem kulminacyjnym kongresu mają być wybory przewodniczącego federacji. W szranki stają dwie kobiety: walcząca o reelekcję 83-letnia Esther Brill, która dobre samopoczucie tłumaczy wyparciem ze swojego życia wszelkich doznań cielesnych, oraz preferująca pseudointelektualne manifesty Isabella Garnell, megalomanka, marksistka i ascetka. Do hotelu przybywają również: niezależny kandydat doktor Harold Gainey, a także urzędniczka Białego Domu Gloria Burbank i tajemniczy pułkownik Cody. Programy wyborcze obu kandydatek poznajemy podczas talk-show prowadzonego przez gwiazdę telewizji - Dicka Cavetta. Chwilę po rozpoczęciu widowiska Esther Brill zapada jednak w dziwny stan katatonicznego odrętwienia, a przed skandalem chroni ją szef jej kampanii, Harry Wolff, w którym Gloria rozpoznaje swojego byłego męża. Zdrowie stało się podsumowaniem epoki kontrkultury i zapowiedzią nowej dekady neokonserwatyzmu, w której dla reżysera zabrakło już miejsca. Film nie mógł się w tych czasach nikomu spodobać. Był łabędzim śpiewem filmowego modernizmu - ironii, dystansu i zabawy z konwencją.

„Film o filmie dla filmu o filmie przy filmie…” – komentarz z offu doskonale podsumowuje komplikacje, jakie stwarza ten krótki metraż. Nic dziwnego: rzeczywistość w dziełach Królikiewicza jest zazwyczaj niespójna, w stanie rozpadu, trwale uszkodzona, boleśnie naznaczona historią. Taki też, fragmentaryczny, pokawałkowany i chaotyczny jest obraz „Każdemu to, czego wcale mu nie trzeba”. Historia powraca w nim bezustannie i bywa, że towarzyszy jest nerwowy, głośny śmiech. Kryzys moralny i kulturowy jest wyraźnie wyczuwalny. Można go zaobserwować nawet… nad basenem.

Tłum ludzi na basenie Žofín w czeskiej Pradze.

Rudi (Emil Artur Longen) na próżno zaleca się do pewnej damy, która następnie udaje się na wełtawską pływalnię. Młodzieniec rusza za nią i przebiera się w damski kostium, sądząc, że żadna z pań go nie zauważy. Staje się jednak inaczej.