Filmy 1949

Carbot (Pierre Fresnay), szef poczty lotniczej w Tuluzie, marzy o rozszerzeniu swojej linii do Ameryki. Surowy dla siebie i innych, wymaga ślepej dyscypliny dla maksymalnej wydajności. Były pilot wojenny, Fabien (Georges Marchal), jest trzymany z daleka przez Carbota aż do dnia, w którym inny pilot ginie przypadkowo: Fabien w środku burzy śnieżnej będzie transportował pocztę. On też zawodzi i jest ledwo uratowany. Innego dnia, aby dać wszystkim nauczkę, sam Carbot odbiera pocztę. Fabien będzie szefem sztafety w Afryce i „linia” będzie się rozwijać z dnia na dzień. Każdego wieczoru piloci nocują w „Grand Balcon”, pensjonacie prowadzonym przez dwie siostry, które adoptują swoich burzliwych lokatorów.

Pascal Laurent, młody nauczyciel obejmuje pracę w małej mieścinie, gdzie trzy czwarte lokalnych luminarzy uważa naukę za mącenie w głowie, a dzieci były dotąd raczej tresowane niż kształcone. Stopniowo zaczyna sobie zdobywać coraz większy autorytet, przede wszystkim u malców: tym szczególnie odpowiada nowy styl nauczania. Nie mniejszą sympatią cieszy się u młodzieży. I nic w tym dziwnego; pan Pascal postępuje bowiem według wskazań człowieka, który praktycznie już udowodnił słuszność swoich nowatorskich metod w ośrodku założonym koło Cannes, w Saint-Paul-de-Vence i którego idee przekształcą szkolnictwo nie tylko we Francji.

W XIV-wiecznej Szwecji rycerz Erland Monesköld (Alf Kjellin) mieszka w swoim zamku, na którym ciąży klątwa. Zakochuje się w Singoalli (Viveca Lindfors), dumnej Cygance. Wyrusza w drogę ze swoim plemieniem, ale wkrótce spotyka się z zazdrością Assima (Lauritz Falk), byłego kochanka Singoalli. Erland zostaje pozostawiony na śmierć, a Singoalla rodzi dziecko. Minęło dziesięć lat...

Dzięki interwencji historyka-archiwisty Piétrefonda (Fernand Ledoux) odważny i uczciwy ślusarz Louis Mennechain (Bernard Blier) jest uznawany przez błyskotliwą księżną i jej świtę za potomka Ludwika XVII. Oszołomiony nowym stanem Mennechain prawie porzuciłby narzeczoną (którą jest nikt inny jak córka jego szefa), gdyby Pietrefond nie wyjawił mu, że cała ta historia to nic innego jak oszustwo założone po to, by żyć w niewoli księżnej i jej bogatych przyjaciół. Robotnik wraca do swojego warsztatu i szybko zapomina o przygodzie w ramionach miłej Anny (Marion Tourès).

W noc Bożego Narodzenia dwie dzielne Pandory robią swój nocny obchód, podczas którego spotykają włóczęgów, awanturników w kawiarni, nagiego mężczyznę, konsjerża, zakrystiana, biesiadników w nocnym klubie, a kończą podpisaniem raportu na komisariacie policji.

Czy życie prywatne może być dla dramaturga tematem komedii? Tak, mówi Michel Desnoyer (Sacha Guitry), który transponuje swój romans z wulkaniczną Ecateriną (Lana Marconi). Nie – mówi inny, który bierze za tytułową kochankę siostrę Michela, mimo że jest to wciąż sztuczka spektaklu. Wszystkie te sytuacje na scenie odtwarzają mieszkanie autora-aktora.

Lata dwudzieste XX-tego wieku, Nowy Jork. Włoski imigrant, murarz Geremio, postanawia sprowadzić sobie z ojczyzny towarzyszkę życia. Znana mu tylko z fotografii dziewczyna stawia warunek: własny dom. Geremio nie ma jeszcze potrzebnej sumy pieniędzy, ale nie zamierza czekać: wzywa narzeczoną, pozoruje dotrzymanie warunku, liczy na to, że jakoś się ułoży.

Marc (Georges Marchal), fotograf, z miłości stara się pomóc Dany (Dany Robin), złodziejce samochodów, wrócić na właściwą drogę: oferuje jej współpracę jako modelce. Jednak byli wspólnicy młodej kobiety utrudniają to działanie.

Aby odnieść sukces w biznesie, hrabia de Saint-Aignan (André Luguet) musi zbudować rodzinę, która budzi zaufanie. W tym celu zatrudnia różne osoby, którym przydziela rolę rodzinną.