Filmy 1949

Film opowiada losy alchemika Johanna Friedricha Böttgera, którego uważa się za twórcę europejskiej porcelany. Jest rok 1701, Berlin. Böttger, młody uczeń aptekarza Zorna, pierwotnie próbował uzyskać złoto metodą transmutacji, ale uświadomił sobie, że jest to niemożliwe. Postanawia zgłębić tajemnicę produkcji chińskiej porcelany, czym naraża się pruskiemu królowi. W obawie przed aresztowaniem ucieka do Wittenbergi, gdzie zostaje jednak pojmany przez elektora saskiego i króla polskiego Augusta Mocnego. Trafia do Drezna, gdzie ma nadal pracować nad formułą do produkcji złota. Po kilku latach udaje mu się wreszcie stworzyć "białe złoto", czyli miśnieńską porcelanę. Ale nie daje mu to odkrycie upragnionej wolności.

Guy de Kerentrec (Jacques Pills) jest bezczynnym młodym spadkobiercą. W kasynie dosłownie rujnuje arabskiego księcia Alego Beya (Robert Burnier), który chcąc odbudować swoje życie, zaciąga ogromny hazardowy dług, który obiecuje spłacić w ciągu kilku dni, gdy tylko znajdzie pieniądze. Co więcej, księżna Kerentrec (Denise Grey) aranżuje małżeństwo swojej chrześniaczki Sabine (Danielle Godet) z Guyem, którego oczekuje się na zamku na prezentacje przed publicznością gości. Facet nie przestaje czekać i w końcu wysyła telegram, w którym wyjaśnia, że ​​ma lepsze rzeczy do roboty niż chodzenie na tego rodzaju przyjęcia. Zirytowana księżna wychodzi, aby wyjaśnić wszystko swojemu siostrzeńcowi, a za nim podąża jej kamerdyner Léon. Sabine również odchodzi, ale sama. Po kilku nieudanych wyjaśnieniach między namiotem a siostrzeńcem Guy instruuje Léona, aby poszedł i odebrał swój dług od księcia. Książę okazuje się, że nie jest w stanie tego zrobić, Leon wpada na pomysł przejęcia żon księcia w zastaw do czasu uregulowania należnej sumy. Wszystkie żony księcia się zgadzają, z wyjątkiem Brigitte, która ucieka. Następnie jej miejsce zajmuje Sabine (której Guy nigdy nie widział). Następuje bardzo długa sekwencja, w której księżna robi wszystko, co w jej mocy, aby uniemożliwić Guyowi sypianie z jego młodymi damami... a po tygodniu frustracji rzuci się w ramiona Sabine, obiecując jej wieczną miłość.

Krótko po drugiej wojnie światowej w Wenecji nakręcono adaptację Romea i Julii. Na marginesie bohaterów dramat Szekspira przeżywa z kolei dwójka młodych ludzi: Angelo (Serge Reggiani), hutnik szkła z Murano i Giorgia (Anouk Aimée), córka faszystowskiego sędziego. Wcielają się w rolę gwiazd filmu i doświadczają niepewnej miłości, która zawsze jest zagrożona, w szczególności przez intrygi podejrzanego Raffaele (Pierre Brasseur), naganiacza rodziny Maglia. Angelo zostaje zabity, a Georgia umiera obok niego.

Rok 1939. Hélène (Annabella), która jest żoną starszego od niej hrabiego de Cravant (Jean Debucourt), ma romans z młodym mężczyzną, Alainem Fontenayem (Georges Marchal). Dziesięć lat później owdowiała Hélène poślubiła Alaina. Pewnego sylwestra Alain otrzymuje telegram od kobiety, co wzbudza zazdrość Hélène. Zatrudnia prywatnego detektywa, by śledził Alaina, i w końcu spotyka Michelle (Jeanne Moreau), młodą kuzynkę Alaina. Jest potajemnie zakochana w Alainie, który też ją kocha. Hélène, która podsłuchała ich wyznania, wywiera presję na Michelle, by opuściła Paryż. Alain jest głęboko przytłoczony tym odejściem, potem dowiaduje się, że Michelle zamierza wyjść za mąż, co kładzie kres jego nadziejom. Historia kończy się słodko-gorzko, Alain znajduje Hélène w jej szpitalnym łóżku, dokąd doprowadził ją wypadek samochodowy.

Policjanci pod przykrywką wnikają w gang brutalnych złodziei.

Pierre (Jean Gabin), morderca swojej niewiernej kochanki, przybywa do Genui, gdzie poznaje Martę (Isa Miranda), kelnerkę w restauracji. Rozpoczyna się między nimi krótki romans, pełen gróźb, gdyż Marta ma córeczkę Cecchinę (Vera Talchi), której zazdrość graniczy z nienawiścią.

Wtargnięcie atrakcyjnego Anglika, który spędza wakacje we Francji, wywołuje wiele kłopotów w sercach młodych córek jego gospodarzy. Jedna z miłości popełni samobójstwo.

Pewnego poranka, jak grom z jasnego nieba, spadła na mieszkańców wioski w pobliżu zamku Blarney w Irlandii straszna wiadomość: słynny kamień z Blarney został skradziony. Do akcji wkracza śpiewający detektyw ubezpieczeniowy z Nowego Jorku, który prowadzi dochodzenie.

Akcja rozgrywa się we Włoszech w XIII wieku, gdzie dwie rodziny chcą przywrócić pokój dzięki małżeństwu Gianciotto Malatesta z piękną Francescą. Przed ślubem Malatesta wysyła swojego brata Paolo jako pełnomocnika po pannę młodą i nieuchronnie zakochuje się w niej.

Wielki projektant mody Dominique Airelle (Pierre Renoir) pokłócił się ze swoim stylistą Thierrym (Jacques Fath) w związku z prezentacją jego nowej kolekcji. Dwie młode modelki zostają zamordowane w odstępie kilku dni. Pierwsza po kłótni z Airelle, druga po tym, jak towarzyszył w jej samochodzie jeden z jej kochanków. Śledztwo zostaje powierzone inspektorowi Pascaudowi (Guy Decomble), który wraz ze swoim zastępcą Vincentem (André Gabriello) będzie próbował znaleźć winowajcę, podejrzenia padają najpierw na Dominique’a Airelle, który właśnie zniknął potajemnie z domu, potem na Étienne'a (Jean Parédès) majsterkowicza, na tajemniczą „kobietę w masce", która pracuje w kabarecie w Pigalle, na Françoise (Françoise Christophe), asystentce Airelle'a i na styliście Thierrym. Inspektor Pascaud będzie przechodził od fałszywych tropów do fałszywych tropów, przy bardzo słabym wsparciu swojego zastępcy Vincenta, który nie wie, jak trzymać język za zębami. Co więcej, wydaje się, że między Pascaudem i Françoise rodzi się początek romansu