Filmy 1958

Dokument obrazujący układ urbanistyczny Warszawy w latach 50. Skrzyżowanie Alei Jerozolimskich i Marszałkowskiej, stoi tam okazały drogowskaz, który informuje, gdzie leżą Helsinki, Kopenhaga, Oslo... a gdzie leży Warszawa? Kamera szuka Warszawy. 200 kilometrów torów tramwajowych łączy odległe dzielnice. Podróżujemy tramwajem przez ulice, kocie łby, łąki i pola, a za nimi są wielkie osiedla. Miasto buduje się na podwarszawskich wsiach, daleko od centrum. A co się dzieje w centrum...? Puste place i ruiny.

Zaliczony do Złotej Setki Teatru Telewizji spektakl w reż. Adama Hanuszkiewicza. Sztuka Jeana Giraudoux była jednym z pierwszych zarejestrowanych przedstawień Teatru Telewizji. Premierę miała w 1958 roku. Nieśmiała, pełna zahamowań dziewczyna imieniem Agnieszka, którą zagrała Kalina Jędrusik, spotyka przypadkiem niejakiego pana de Bellac (Adam Hanuszkiewicz), który zdradza jej tajemnicę powodzenia u mężczyzn. By je zdobyć, wystarczy tylko mówić wszystkim, że są piękni. Agnieszka zaczyna stosować receptę nieznajomego w pracy. Umiejętnie łechtając próżność współpracowników i zwierzchników, sprawia, że nudne biurowe życie zmienia się nie do poznania…

Dokument opowiada o rabunku oraz dewastacji, jakiej dokonali hitlerowcy na Ołtarzu Wita Stwosza z Krakowa.

Historia drogi do kina, podczas której tytułowi bohaterowie doświadczą niesamowitych przygód, by na koniec sami okazali się postaciami z ekranu. Autotematyczna animacja na podstawie pierwowzoru literackiego autorstwa Czesława Janczarskiego.

Film ukazuje flora i faunę Arktyki. Jeden z pięciu filmów, będących plonem pierwszej dwuetapowej (1957, 1958) polarnej wyprawy Włodzimierza Puchalskiego, poświęconych faunie i florze podbiegunowej. Obrazy te w pełni podporządkowują się konstrukcji klasycznego filmu przyrodniczego, w którym obserwacja trudno dostępnych zjawisk przyrody jest podstawowym atutem atrakcyjności.

Opowieść o budowie drogi przez Bieszczady, pozbawiona komentarza, a snuta w obrazach. Zmieniają się pory roku, warunki atmosferyczne, a robotnicy zdeterminowani kontynuują pracę. Jak pionierzy na dzikim wschodzie, razem budują, razem odpoczywają. Baraki tworzą małe tymczasowe miasteczko. Robotnicy sami w kamieniołomach przygotowują materiał na budowę drogi. Brną przez błoto, zwożą zwalone drzewa. Bieszczadzki krajobraz zmienia się w teren coraz bardziej dostępny dla człowieka. Władysław Ślesicki, reżyser filmu należał do czołowych przedstawicieli polskiej szkoły dokumentu. Uprawiał dokument obserwacyjny, pozbawiony komentarza, ze szczątkowymi dialogami, przekazujący znaczące treści środkami wizualnymi.

W miasteczku pudełek z zapałkami stacjonuje oddział wojska. W nocy wartownik i księżniczka zaczynają płonąć z miłości. Nad ranem zostaje po nich kupka popiołu. Rada miejska wydaje rozporządzenie: „Nie wolno palić”.

Po burzy droga zostaje zasypana przez osuwisko, więc pewnien inżynier znajduje nocleg w pobliskiej willi. Na miejscu dostrzega na ścianie obraz, który wydaje się mu na tyle znajomy, że wywołuje wspomnienia z poprzedniego życia...

Jest to krótki materiał filmowy z planu zdjęciowego podczas realizacji filmu "Twarz" Ingmara Bergmana. Film opatrzono komentarzem słownym (jednego z pracowników Szwedzkiego Instytutu Filmowego) i opublikowano po śmierci reżysera.

Młode małżeństwo rozbudowuje swój kawiarniany bar, dodając do niego sklep z płytami, aby pomóc młodemu piosenkarzowi i zarobić na początku ery rock and rolla.