Filmy 1964

Głównym bohaterem animacji jest miłośnik skoków narciarskich. Jednak samo podziwianie tego sportu to dla niego za mało. Kibic postanawia sam stać się skoczkiem.

Zmagania malarza z własną sztuką i oczekiwaniami odbiorców.

Kolejne dzieło Borowczyka jest, według słów samego twórcy, reportażem z miasta aniołów. Substancję filmu stanowią abstrakcyjne, metafizyczne gwasze, przy- wodzące na myśl obrazy Giorgia de Chirica czy René Magritte’a, lecz ewidentnie wskazujące na autorstwo Borowczyka. Zabawy aniołów są upiorną podróżą do świata obozów zagłady i łagrów, nazwanego przez Czesława Miłosza mianem wszechświata koncentracyjnego. Te zapadające w pamięć obrazy, którym towarzyszy niesamowita ścieżka dźwiękowa autorstwa Bernarda Parmegianiego, tworzą jeden z najbardziej poruszających filmów w historii kina.

Zagadka noworocznej nocy opowiedziana z trzech różnych punktów widzenia. Inaczej przeżył ją dozorca, inaczej kominiarz, a jeszcze inaczej listonosz składający wizyty lokatorkom na kilku piętrach.

Ten felieton muzyczny opowiada o dwóch orkiestrach dętych, które przygotowują się do konkursu... Drugim tematem jest start młodych ludzi w wyścigach motocyklowych. Poprzez te 2 odległe wydałoby się sprawy Formanowi udało się zderzyć ze sobą 2 pokolenia i pokazać kontrast między ich stosunkiem do wyzwań. Film jest częścią pierwszego samodzielnego dzieła reżyserskiego Miloša Formana - "Konkursu", który składa się z dwóch muzycznych felietonów.

Szokujący dokument o współczesnym handlu niewolnikami, który jest praktykowany w wielu krajach arabskich i afrykańskich pod panowaniem muzułmanów. Filmowanie przeprowadzono zarówno w miejscach publicznych, jak i z użyciem ukrytych kamer.

Przedstawienie Teatru Telewizji z 1964 r. wyreżyserował Jerzy Antczak. Jedną z głównych ról zagrała Jadwiga Barańska, aktorka utalentowana i piękna, prywatnie żona reżysera. Komedię pt. „Dudek” napisał klasyk gatunku, Francuz Georges Feydeau (1862–1921). Jego twórczość w swoim czasie cieszyła się zawrotną popularnością. Feydeau, obok Labiche’a najpopularniejszy i najpłodniejszy twórca repertuaru paryskich teatrów bulwarowych, nader zręcznie posługiwał się kalamburami, dowcipem słownym i sytuacyjnym, nieustającym qui pro quo. Kilkoma zdecydowanymi kreskami szkicował wyraziste postaci, tworzył sytuacje zawiłe i absurdalne, za to nieodparcie komiczne.

Mickey Grady opuszcza Straż Przybrzeżną, aby wraz z żoną Norą zarządzać hotelem na plaży.

Na statku wycieczkowym syn armatora poznaje piękną dziewczynę. Jest nią zafascynowany. Później stara się ją odszukać. Odkrywa, że kobieta podróżowała z macochą i jej dwiema córkami, które bardzo źle traktowały przedmiot jego uczuć.