Filmy 1974

Po napadzie na sklep jubilerski trójka przestępców chroni się w odizolowanej willi, czekając na przybycie szefa grupy. W trakcie czekania rośnie napięcie i konflikty między członkami bandy.

Matylda obchodzi urodziny, okrągła, trzydziesta rocznica. Okazja do dokonania bilansu dotychczasowego życia. Pracuje, bez sukcesów zawodowych, w fabryce jako psycholog. W sprawach osobistych też nie wiedzie się najlepiej. Mimo młodego wieku, już rozwiedziona. Szuka oparcia u znanego aktora, który okazuje się nałogowym alkoholikiem...

Czterech służących opowiada pisarzowi, niejakiemu Dumasowi, jak ich panowie, Athos, Portos, Aramis i d'Artagnan (muszkieterowie króla Ludwika XIII...) zdołali dzięki ich pomocy zdobyć znany im rozgłos. Lokaje, posługując się na przemian podstępem, komiczną brutalnością i przebraniem, sieją niezgodę w ekipie kardynała Richelieu, Rocheforta, Milady i ciekawskiego księdza Josepha, doradcy jego eminencji. Na ten czas, w oczekiwaniu na dalszy ciąg tych przygód, honor królowej jest bezpieczny!

Diana, studentka socjologii broni pracy magisterskiej, w której analizuje stosunek Włochów do prostytucji. Sala jest pełna gapiów, a w skład komisji egzaminacyjnej wchodzi również zakonnik. To, co przyciąga tak liczne grono obserwatorów, to fakt, że studentka, aby zgłębić temat przez trzy miesiące faktycznie była prostytutką.

Dwóch żonatych mężczyzn, Jérôme (Philippe Nicaud) i Lionel (Jacques Jouanneau), zostaje samotnie w swoich paryskich mieszkaniach podczas świąt wielkanocnych. Jeden flirtuje, drugi nie. Po podróży niewierny mężczyzna przyprowadza do domu dwie młode obcokrajowczynie. Ale jego żona niespodziewanie wraca i panuje ogólna panika! Jest zobowiązany zakwaterować Szwedkę i Angielkę u przyjaciela...

Carlo Antonelli, czterdziestoletni inżynier, udaje się na pocztę, aby odebrać paczkę za pobraniem. W tym czasie czterech rabusiów dokonuje na nią napadu. Okradają Carlo, porywają jako zakładnika, a w trakcie ucieczki brutalnie biją w samochodzie. Porzucają go wśród kontenerów w porcie. Carlo nie będąc wcale usatysfakcjonowanym śledztwem prowadzonym przez policję, postanawia poprowadzić dochodzenie na własną rękę.

Dla aktorki aktorstwo jest koniecznością, nawet jeśli doskonale wiemy, że sława już nie nadejdzie. Jest ich dwoje, Hélène (Hélène Surgère) i Sonia (Sonia Saviange), dzielą to samo mieszkanie i te same marzenia. Sonia jednak porzuciła ten zawód: podczas gdy Hélène prowadzi spektakl. Sonia pozostaje zamknięta w swoich czterech ścianach, w towarzystwie butelek alkoholu. Otoczone małym, zwariowanym lub nieszczęśliwym światem obie kobiety utrzymują relacje współudziału, czasem pełne nienawiści, w których teatr zawsze ma swoją rolę, a każda z nich jest publicznością swojego partnera. Przeszłość coraz bardziej ich łączy, a przede wszystkim ten sam mąż, o którego dziwactwach wspominają. Ale pieniądze wpływają rzadko: listy pisane przez Sonię w nadziei na znalezienie „klienta” dla Hélène przynoszą jej jedynie obsesję, która ma trudności z trawieniem. W końcu ich zmagania zostają złagodzone, gdy wdowa po mężczyźnie, z którym obie byli w małżeństwie, przekazuje im niewielki spadek...

Kilkuletni Miszo zostaje sam po śmierci babci, swej jedynej opiekunki. Dobrzy ludzie z sąsiedztwa postanawiają się zaopiekować chłopcem do momentu umieszczenia go w sierocińcu. Ma kolejno przebywać w ich domach. Próba ta skazana jest na niepowodzenie. Dorośli nie rozumieją dziecka lub są obojętni na jego psychiczne potrzeby.