Filmy 1993

Dwa demony przybierają postać pięknych kobiet i zamieszkują wśród ludzi, w wyczarowanym przez siebie domu. Kiedy Biały Wąż zakocha się w miejscowym uczonym, Zielony Wąż poczuje zazdrość i sytuacja się skomplikuje. Zwłaszcza, że tropem węży rusza buddyjski mnich, który zna ich prawdziwą postać.

Narastająca fala przestępstw powoduje, że działania policji są coraz mniej efektywne. Na zjeździe pracowników departamentu sprawiedliwości doktor Jean Horton przedstawia swój nowy program resocjalizacji więźniów, dzięki któremu spadnie krzywa przestępstw. Aby wprowadzić go w życie trzeba znaleźć odpowiedniego kandydata. W tym celu Jean udaje się do stanowego więzienia i rozpoczyna przesłuchania badanych. Po wielu godzinach pracy naczelnik więzienia pomaga jej wybrać tego jednego, którego zabierze do komisariatu i zrobi z niego gliniarza pomagającego w walce z przestępcami. Tym facetem jest Mace Moutron, recydywista, który tak naprawdę nie wiadomo za co siedzi, gdyż jak twierdzi - za każdym razem zostaje wrobiony. Mace przyjmuje kuszącą propozycję, za co obiecano mu redukcję wyroku. Jego nowi współpracownicy nie są zadowoleni z przeszłości Moutrona. Już pierwszego dnia Mace unieszkodliwia maniaka który wdarł się z bronią do komisariatu. Zauważa też, że połowa policjantów jest skorumpowana, a druga połowa chce spokojnie doczekać emerytury.

Po śmierci ojca i wypadku samochodowym, w którym powoduje śmierć młodego mężczyzny, Thomas (Samuel Le Bihan) ma poważną depresję, która prowadzi go do próby samobójczej. Po krótkim pobycie w szpitalu psychiatrycznym w Armentières wraca na scenę, by zinterpretować monodram w sztuce Schonberga.

John Prentis (Lambert Wilson), archiwista Scotland Yardu, bada życie swojego ojca, majora Jamesa Prentisa (Alan Bates), bohatera ostatniej wojny, który przeszedł załamanie nerwowe. Doprowadziło to do jego internowania w szpitalu psychiatrycznym.

Żeby trochę zarobić, straciwszy państwową posadę, Beatrice (Philippine Leroy-Beaulieu) przyjmuje ofertę od przyjaciółki - podsłuchiwanie pewnej Paule Caret (Elli Medeiros), handlarki. Ma podsłuchiwać jej prywatne rozmowy. Beatrice uwiedziona głosem kochanka Paule, Jeana (François Grosjean), próbuje się z nim spotkać. Powoli staje się to jej obsesją. Opuszczona przez jej faceta Vincenta (Serge Grünberg), angażuje się do nowego podboju. Niestety, Jean zdecydowanie wybiera Paule. Beatrice próbuje popełnić samobójstwo, ale jej się nie udaje.

Słynny francuski filmowiec zostaje zatrudniony przez wielkiego producenta z Hollywood, aby nakręcił film dokumentalny o stanie postzimnowojennej Rosji.

Żona policjanta Elisabeth (Marie Bunel) jest jedynym świadkiem ataku terrorystycznego popełnionego przez jej kochanka. Rozwikłanie tej sprawy powierzono jej mężowi Richardowi (Aurélien Recoing). Mężczyzna jest zmuszony połączyć dyskrecję detektywistyczną z intrygą miłosną. Rozbicie organizacji przestępczej ujawnia stopniowo historię miłosną mężczyzny i kobiety.

Frag (Dominick Rongere) był w więzieniu, gdzie dzielił celę z małomównym Fredo (Fred Gimenez). Wolny wędruje po drogach, od kawiarni do kawiarni. Potem jedzie nad morze i różne miejsca, gdzie spędził młodość. Na lotnisku spotyka piękną młodą kobietę, która po spędzeniu z nim jednej nocy musi lecieć samolotem. Spotyka inne postaci poruszające się w złowrogim miejskim wszechświecie: drobnych przestępców, narkomana i jego dostawcę, Indianina z Boliwii. Ktoś uwodzi młodą blondynkę, która jest być może prostytutką, inny zabija człowieka na pustkowiu, grupa młodych ludzi gra w rosyjską ruletkę ...

Młode lwiątko zaprzyjaźnia się z małym afrykańskim chłopcem Oule (Mathurin Sinze). Chłopiec wykorzystuje swoich przyjaciół i dzikie zwierzęta, aby bronić swojej wioski przed arabskimi handlarzami niewolników.

W tym filmie widzimy kobiecą chusteczkę przywiązaną do nadgarstka mężczyzny, dobrze ogoloną głowę świni, nastolatków bardziej pomysłowych niż ich starsi do walki z uciskiem. Ale nie będziemy słyszeć żadnego dialogu. Słowa nie informują nas o tym co jest, nie towarzyszą, nie komentują akcji. Nie jest to film niemy, ale przedstawione są tylko chwile życia, w których nie mówimy. Możemy przez to znaleźć większą swobodę interpretacji i szczególną przyjemność.