Motywem przewodnim filmu jest komunikacja wewnątrz ruchu „Solidarność” i ze społeczeństwem. W przestrzeni publicznej pojawiały się ulotki i symbole z przesłaniem do Polaków, jak kwitnąca grządka w kształcie litery S. Do kamery wypowiadają się Zbigniew Bujak, Jan Lityński – ukrywający się, zamaskowani działacze, pisarz Marek Nowakowski, publicysta
Stefan Kisielewski i inni.
Jacek Kuroń demonstruje, jak skutecznie zgubić trop służby bezpieczeństwa. Andrzej Wajda tłumaczy, dlaczego ze spektaklem „Wieczernik” według tekstu
Ernesta Brylla znalazł się w kościele. Jacek Santorski wyjaśnia psychologię ruchu non-violence. Marek Edelman, jeden z przywódców powstania w getcie warszawskim, dzieli się doświadczeniami życia w zagrożeniu. Stan wojenny to też doświadczenie dzieci: obrywają pałkami MO, zbierają znaczki „Solidarności”, martwią się o rodziców.
Jacek Petrycki, jeden z operatorów „Robotników’80”, kontynuował dokumentację „Solidarności”, kiedy wraz ze stanem wojennym zeszła do podziemia. Zapisy amatorskimi kamerami w latach 1982–87 prowadzili z nim
Bohdan Kosiński i
Marcel Łoziński. Materiał wyraźnie odróżnia się od profesjonalnych nagrań z tego okresu, co dodaje mu wiarygodności i atrakcyjności. W filmie wykorzystano liczne piosenki w wykonaniu Tadeusza Sikory, autora tekstów i muzyki.