Filmy 2013

Najbardziej oryginalny film tegorocznego festiwalu w Berlinie. W historii byłej więźniarki, która wraz z partnerką zaszywa się w domku na odludziu, Denis Côté znalazł materiał na typową dla siebie opowieść o jednostkach izolujących się od społeczeństwa. Dla kanadyjskiego reżysera bardziej niż fabuła liczy się jednak hipnotyczna atmosfera filmu. Precyzyjnie skomponowane kadry bywają rozsadzane przez gwałtowne emocje, a ekscentrycznemu humorowi towarzyszy egzystencjalny niepokój. Tytułowe bohaterki na przemian kochają się i cierpią przy akompaniamencie przebojowego elektropopu, a w wolnych chwilach rozważają skomplikowane dylematy filozoficzne. Któż byłby bowiem w stanie jednoznacznie odpowiedzieć na obsesyjnie powracające w filmie pytanie: gdybyś miała wybór, wolałabyś być wodą czy wiatrem?

Podobno za każdym mężczyzną odnoszącym sukces stoi niezwykła kobieta. W przypadku małżeństwa Shinohara, japońskich artystów od 40 lat rezydujących w Nowym Jorku, niezwykła kobieta stoi za mężczyzną nie do końca odnoszącym takie sukcesy, o jakich marzy. Ale zacznijmy od początku. Noriko ma 19 lat i jest idealistyczną studentką. Spotyka Ushio, dobiegającego średniego wieku imprezowicza, megalomana, malarza orz boksera. Wszystko rozgrywa się szybko: szybki seks, szybka wpadka. A potem godziny i lata samotnego macierzyństwa, które niesamowicie dłużą się Noriko, podczas gdy jej mąż, w imię sztuki, baluje z szeroko pojętym art worldem. Shinoharów poznajemy w momencie, gdy Noriko ma swój moment girl power: z uległej żony i oddanej matki zmienia się w komiksiarkę bez zbędnych sentymentów opisującą, jak to jest być dziewczyną artysty. Według Virginii Wolf kobieta - aby zostać artystką - potrzebuje niewielkiej ilości gotówki i własnego pokoju. Tylko co robić w sytuacji, gdy mieszka się w zagraconej, wynajętej kawalerce, pieniędzy ledwo starcza, a związek można określić słowami: to skomplikowane. Debiut Zachary'ego Heinzerlinga zdaje raport z pola walki, jakim jest życie małżeńskie ze sztuką w roli dodatkowego członka rodziny.

Lake Bell (Sex Story) występuje w zabawnej i szczerej komedii Własnym głosem, o instruktorce emisji głosu, która zmaga się z twardym współzawodnictwem w bezwzględnym świecie lektorów filmowych. Szybko okazuje się, że konkuruje bezpośrednio z aktualnym królem w tej branży - własnym ojcem

Młoda Amerykanka Alicia (Juno Temple) przylatuje do Chile na wakacje do swojej kuzynki Sary (Emily Browning). Wspólnie z miejscowymi przyjaciółmi udają się na wybrzeże, aby wypocząć w domku letniskowym nad wodą. Jednak jeszcze przed dotarciem na miejsce docelowe grupę na parę dni musi opuścić Sara, ponieważ ma pilną sprawę do załatwienia w mieście. Alicia, choć nie chce, musi jechać dalej bez kuzynki, z nieznanymi jej ludźmi. Po dotarciu na miejsce niechęć dziewczyny do towarzystwa jeszcze bardziej się pogłębia. Dodatkowo męczy ją bezsenność, przez co zaczyna odrywać się od rzeczywistości.

Nowa produkcja Franka Darabonta. Serial opowiadający o trwającej dekady wojnie pomiędzy policją Los Angeles z komendantem Williamem Parkerem (Neal McDonough) na czele a mafijną organizacją pod dowództwem Mickeya Cohena.

W drugiej połowie lat 70. ubiegłego wieku w Kambodży panowała dyktatura Pol Pota i Czerwonych Khmerów, podczas której zginęło ponad 2 miliony ludzi, czyli ¼ mieszkańców Kambodży. Stosowano praktyki ludobójcze, ograniczono kulturę, wprowadzono kompleksowy system przydziałów żywności i ubrań. Zamknięto szkoły, uniwersytety i świątynie, zlikwidowano telewizję, ograniczono audycje radiowe. Zniszczono miasta, traktując je jak "wylęgarnie pasożytów", a ludność przesiedlono na wieś i pozbawiono praw, włącznie z prawem wyboru małżonka.

Kate (Malin Akerman) porzuca swoje życie imprezowiczki po tym, jak poznaje i zakochuje się w nieco starszym mężczyźnie. Poza swoimi atutami Pete (Bradley Whitford) posiada także bagaż w postaci dwóch byłych żon. Pierwsza z nich, Diane (Marcia Gay Harden), jest zasadniczą i wymagającą matką dwójki bliźniąt, Hillary (Bailee Madison) i Warrena (Ryan Lee). Była numer dwa, neurotyczna Jackie (Michaela Watkins), swego czasu razem z Petem adoptowała Berta (Albert Tsai). Teraz Kate musi przejąć część matczynych obowiązków, choć trudno powiedzieć, żeby miała ku temu predyspozycje.

Niepokorny elf Bernard spowoduje wielkie zamieszanie w tajnych laboratoriach Świętego Mikołaja, ujawniając ich lokalizację ekscentrycznemu miliarderowi. Jedynym sposobem na naprawienie szkód i uratowanie świąt Bożego Narodzenia jest ratunkowa misja w czasie, która wywołuje całą masę niezwykłych i zabawnych komplikacji.

Jest rok 2048. Z powodu rosnącej przestępczości i malejących sił policji, organy ścigania wzmocnione zostały poprzez przydzielenie funkcjonariuszom partnerów w postaci humanoidalnych androidów. Detektyw John Kennex (Karl Urban) przeżył jedną z najbardziej krwawych obław w historii policji. W śpiączce spędził 17 miesięcy, stracił obie nogi, które zastąpiono syntetycznymi kończynami. Również jego pamięć uległa zatarciu. Teraz wraca do pracy, a jego partnerem zostaje wycofana już wersja androida o imieniu Dorian (Michael Ealy), który w przeciwieństwie do współczesnych modeli potrafi reagować emocjonalnie.

Marco Ruiz jest śledczym w wydziale zabójstw w meksykańskim stanie Chihuahua i mieszka w Ciudad Juarez. To oddany swojej rodzinie i jeden z ostatnich porządnych ludzi w szeregach apatycznej i skorumpowanej policji, która jest znacznie gorzej uzbrojona od wpływowych karteli narkotykowych. Jest bystry, czarujący, spostrzegawczy oraz boleśnie świadomy, że jego miasto znajduje się w stanie chaosu. Gdy na moście zostaje porzucone ciało, które ułożono po obu stronach granicy między El Paso i Juarez, Ruiz zmuszony jest do pracy ze swoją amerykańską odpowiedniczką, detektyw Sonyą Cross, zawziętą policjantką, która cierpi na niezdiagnozowane zaburzenia osobowości. Cross jest szokująco szczera i określa świat takim jakim go widzi, co dla jej kolegów bywa odpychające, ale jest przy tym wyjątkowo efektywna w tym, co robi. Tajemniczy seryjny morderca ma swój program działania. W miarę rozwoju wypadków dowiadujemy się, że jego motywację stanowi chęć pokazania innym problemów ludzkich i społecznych, tydzień po tygodniu.