Filmy 2013

Rok 1830. Wirtuoz skrzypiec i koneser kobiecego piękna Niccolo Paganini jest u szczytu kariery. Jego grą zachwyca się cała Europa. Teraz pora na Londyn. Miasto, dzięki odpowiednio rozpowszechnionym entuzjastycznym opiniom, czeka na jego premierowy występ z niecierpliwością. Spragnieni kontaktu z geniuszem miłośnicy muzyki oblegają hotel, zmuszając Paganiniego i jego impresario Urbaniego do schronienia się w domu organizatora londyńskiego koncertu. Gdy słynnemu skrzypkowi wpada w oko córka gospodarza, w głowie Urbaniego rodzi się szatański plan...

Dwóch bezrobotnych mężczyzn okrada sklep złotniczy. Prześladowani przez policję i przez żonę jednego z nich uciekają do niedostępnego lasu, nie wiedząc, że przebywają tu szalone kobiety żywiące się ludzkim mięsem.

Po pięciu latach od nieudanego koncertu, światowej sławy pianista, Tom Selznick (Elijah Wood), wraca na scenę, by uczcić pamięć swojego zmarłego mentora. Z powodu tremy wybiera dość łatwy repertuar, który zagra bez trudu. Nieoczekiwanie po rozpoczęciu koncertu Tom odkrywa, że ktoś zostawił mu w nutach wiadomość diametralnie zmieniającą przebieg występu.

Adenike (Danai Gurira) i Ayodele (Isaach De Bankolé) to nigeryjskie małżeństwo mieszkające na Brooklynie, które od dłuższego czasu bezskutecznie stara się o dziecko. Niemożność zajścia w ciążę stwarza problemy natury kulturowej. Dlatego w celu ochrony swojej rodziny Adenike zostaje postawiona przed trudnym wyborem.

One Direction: This Is Us to fascynujące i głębokie spojrzenie na życie w trasie światowego fenomenu muzyki pop. Film, w którym zawarto oszałamiające materiały z koncertów na żywo, opowiada niezwykłą historię drogi do sławy Nialla, Zayna, Liama, Harry’ego i Louisa. Od ich skromnych początków w rodzinnych miejscowościach, poprzez udział w X-Factorze, podboju świata i występie w słynnej londyńskiej O2 Arena. Posłuchajcie, co mówią sami chłopcy i zobaczcie ich oczami, jakie naprawdę jest życie zespołu One Direction.

Kiedy niepozorny chłopiec będzie musiał uratować swoje miasteczko przed niesympatycznym mistrzem piłki nożnej Ace, pomocną dłoń podadzą mu... piłkarzyki! Figurki z jego ukochanej gry ożyją i stworzą drużynę, która rozegra decydujący mecz o przyszłość miasteczka. Dzięki małym, ale niezwykle rozgadanym i żywiołowym graczom chłopiec pozna siłę przyjaźni i współpracy, a także w końcu będzie musiał... dorosnąć. Czy zespół, który zbierze, będzie miał szansę wygrać z zawodowcami? Dopóki piłka w grze, wszystko jest możliwe!

Stany Zjednoczone, rok 1956. Znany ginekolog doktor William Masters (Michael Sheen) chce prowadzić badania nad seksualnością człowieka. Wpierw jednak musi przekonać do pomysłu swoich kolegów z Uniwersytetu Washingtona, dla których temat jest zbyt kontrowersyjny. Musi też znaleźć asystentkę, chętną do pracy przy tak niecodziennym projekcie. Masters naciska więc na władze uczelni, by udzieliły mu wsparcia a w międzyczasie poznaje Virginię Johnson (Lizzy Caplan) - rozwiedzioną matkę dwójki dzieci. Jej zawodowe ambicje i liberalne podejście do seksu czynią z niej idealną partnerkę dla Mastersa. Duet naukowców, dokumentując seksualne zwyczaje Amerykanów, odwiedza zarówno szpitale jak i domy publiczne, a z czasem zaczyna prowadzić pierwsze badania empiryczne, do których zgłaszają się ochotnicy. Nie wiedzą, że ich praca przyczyni się do wybuchu rewolucji obyczajowej, jaka za kilka lat przejdzie przez Stany Zjednoczone.

Król wikingów Bagsecg zostaje ciężko ranny w trakcie bitwy i jego dni są już policzone. Chcąc by jego miejsce zajął prawdziwy przywódca, wysyła swego syna Steinara w poszukiwaniu wygnanego przed laty brata. Steinar wraz z grupką wiernych przyjaciół wyrusza więc w samobójczą misję, by odszukać Hagena, który już dawno nie jest człowiekiem jakiego pamięta.

Grupa filmowców zostaje zaatakowana, przez niezwykle agresywne ptaki. Po ciężkiej walce kilkorgu z nich udaje się ujść z życiem, ale wtedy okazuje się, że to dopiero początek. Chcąc przeżyć muszą zmierzyć się nie tylko z hordami krwiożerczych ptaków, ale również zombie i jaskiniowcami.

Guillaume Gallienne: "Pierwsze wspomnienie mam z mamą, kiedy miałem cztery czy pięć lat. Wzywa nas, moich dwóch braci i mnie na obiad, mówiąc: "Chłopaki i Guillaume do stołu" i ostatni raz jak rozmawiałem z nią przez telefon i powiedziała: "Całuję cię kochanie". Dlatego zostałem aktorem, jak tylko zacząłem naśladować mamę. Stopniowo, naśladowałem ten sam głos, te same gesty, te same określenia, które przywłaszczyłem mamie. To był mój sposób by nie zapomnieć o niej. Do dziś mnie fascynuje ."