Filmy piasek, nastolatek

Bohater, Gustaw Aschenbach jest kompozytorem (w noweli pisarzem), którego utwory ujawniają wytworne samoopanowanie, znamienne piętno mistrzostwa. Wiedziony tajemniczą siłą porzuca uporządkowany i perfekcyjnie zbudowany świat, by wyruszyć w podróż. Wędrówka Aschenbacha ma znaczenie inicjacyjne, jest metafizyczną wyprawą w głąb sacrum, ku śmierci. Rola inicjacji jest zawsze ta sama - symbole wędrowania, próby inicjacyjne mają zbudować naszą wewnętrzną ontologię, dostarczyć wiedzy o świecie i sobie samym. Kompozytor przybywa do Wenecji, która jest miastem i nie jest jednocześnie, lądem stałym i morzem. To miejsce doskonałe dla rytuałów inicjacyjnych - medialne i niejednoznaczne. Każdy taki rytuał zakłada obecność opiekunów - mediatorów. Tadzio, boski chłopiec będzie towarzyszem ostatniej drogi Aschenbacha. Namiętność do miasta i mitycznego przewodnika, Psychopomposa wyznacza trudy ostatniej wędrówki. Tadzio skupia w sobie apollińską harmonię i dionizyjską zmysłowość. Prowokuje do dyskusji o pięknie. Wiedza, jaką uzyska bohater filmu podczas ostatniej wędrówki mówi, iż piękno nie musi być owocem naszej pracy, piękno może się rodzić spontanicznie, bez naszego udziału. Ma rację Alicja Helman, gdy mówi, że wokół antynomii piękna zorganizowany jest konflikt i noweli i filmu. Wiedza, którą uzyska w drodze inicjacyjnej Aschenbach to tragedia mistrza, który sądził inaczej. Aschenbach z pomocą boskiego dziecka podjął drogę ku pełni, a świat z respektem przyjął wiadomość o jego śmierci.

Młody, zaledwie 15-letni chłopiec przebywa na niewielkiej wyspie u wybrzeży Anglii. Jest rok 1942, trwa II wojna światowa. Chłopak spotyka tu starszą od siebie o siedem lat kobietę. To młoda mężatka, właśnie ona staje się jego pierwszą nauczycielką gry miłosnej. Pierwsze doświadczenia nie pozostają bez wpływu na psychikę chłopca.

Władca Bagdadu Ahmad (John Justin) zostaje uwięziony przez przebiegłego wezyra, Jaffara (Conrad Veidt). Udaje mu się jednak uciec do Basry, gdzie zakochuje się z wzajemnością w pięknej córce sułtana.

Jest to prawdziwy i wzruszający film - opowieść o losach wyjątkowej rodziny, która wiedzie życie prześladowanych zbiegów. Czy w ciągłym ukryciu i uciekając przed przeszłością można stworzyć ciepły dom?

Frederique i Sophie od wielu lat, raz w roku, wyjeżdżają na wakacje do Baule. Spotykaja się tam zawsze z ciotką Bellą i wujem Leonem, są też kuzyni: Daniel, Suzanne, Ren i Titi. Dziewczynki przyjechały bez rodziców. Po pewnym czasie przyjeżdża ich matka, Lena, zawiadamiając wujostwo, że rzuca męża dla młodszego kochanka i wyjeżdża z córkami do Paryża...